Delroy Lindo over het redden van zijn ‘Sinners’-monoloog en zijn eerste Oscar-knik

Zes maanden en 16 Oscar-nominaties geleden nam Delroy Lindo deel aan een Zoom-gesprek met de prijsadviseurs die de campagne leidden voor Ryan Cooglers genre-tartende Amerikaanse horrorverhaal, “Zondaars.” Acteurs nemen niet vaak deel aan deze bijeenkomsten. Maar Lindo had zoveel liefde gekregen voor zijn beurt als bluesman Delta Slim sinds ‘Sinners’ in april in première ging, dat hij dacht: ‘Waarom gaan we er niet bij zitten?’ Meestal wilde hij slechts één simpele vraag stellen: hoe kunnen we het beste uit dit moment halen?

‘Ik weet niet wat hun antwoord was, maar het lijkt te hebben gewerkt’, vertel ik hem onlangs tijdens de lunch.

Lindo begint op de houten tafel die ons scheidt te kloppen en stopt niet totdat ik vraag of hij een man is die verzot is op bijgeloof.

“Mag ik je vertellen waar het volgens mij vandaan komt?” vraagt ​​hij. “Ik ben me er terdege van bewust dat er absoluut niets is beloofd. Er bestaat niet zoiets als iets zekers. Er kan van alles gebeuren. Dus door op hout te kloppen, probeer je je kansen te vergroten dat de uitkomst zal zijn wat je wilt.”

Dus je hebt de afgelopen zes maanden op hout geklopt?

“Verdorie, ja!” Lindo antwoordt lachend. “Verdorie, ja!”

Nu ben ik degene die lacht, wat Lindo op prijs stelt. Maar hij heeft meer te zeggen over dit onderwerp.

“Je moet iets begrijpen”, vervolgt hij. “Als een acteur een werk doet en het mensen echt raakt en een impact heeft zoals bij Delta Slim en ‘Sinners’, kun je niet anders dan bedenken hoe het breder kan worden gemaakt. Ik probeer een emotionele afstand te bewaren omdat ik over een groot deel ervan geen controle heb. Het prijzenseizoen.” Hij schudt zijn hoofd. ‘Dus…’ Lindo bonst weer op tafel. ‘Klop… op… hout.’

Wil je een illustratie van het onvoorspelbare karakter van het acteervak? Lindo en ik zouden niet aan deze tafel zitten praten, rappen en proosten op de eerste Oscar-nominatie uit zijn lange carrière als een bepaald fragment van ‘Sinners’, de versie die Coogler hem meer dan een jaar geleden op het Imax-hoofdkwartier in Playa Vista liet zien, de wereld in was gegaan.

Als je de film hebt gezien, zul je je ongetwijfeld herinneren dat Delta Slim een ​​monoloog hield in de auto terwijl hij met Stack naar de juke-joint reed (Michael B. Jordanië) en Preacher Boy (Miles Caton) waarin hij zich het lynchen van een collega-muzikant herinnert. De scène eindigt met Lindo die overgaat in een keelachtig neuriën en drummen, waarbij hij pijn uitdrukt die woorden overstijgt.

Toen Lindo de film die eerste keer zag, was de monoloog afgekapt, en de scène die eraan voorafging, waarin hun auto een kettingbende passeert en Delta Slim opstaat en de gevangenen aanspoort om ‘je hoofd vast te houden’, was ook verdwenen.

Nadat de aftiteling was afgelopen en de lichten aangingen, vroeg Coogler Lindo wat hij van de film vond. Lindo keek naar hem. “Kunnen we praten, man?” Ze gingen naar buiten en Lindo legde in zijn vaste, resonerende bariton uit waarom hij dacht dat Coogler de ketenbendescène moest herstellen, die het oorsprongsverhaal van Delta Slim onthult – en aangezien de ketenbendescène verweven is met de monoloog in de auto, zou die scène zeker ook terug moeten komen in de film.

“Wat Ryan zo briljant deed, is dat hij de tijd nam om alle hoofdpersonen in hun eigen omgeving te introduceren, zodat het publiek in hen wordt geïnvesteerd en in wat ze voor de gemeenschap betekenen”, zegt Lindo. “Voor Delta Slim waren die scènes de fundamentele bouwstenen.”

Opgemerkt moet worden dat er veel verschillende delen van “Sinners” waren: één van slechts 90 minuten, één die begon met de vampier Remmick die werd achtervolgd door de Choctaw, één zonder de vierde surrealistische muzikale reeks die het middelpunt van de film werd.

“De Delta Slim-monoloog bevatte veel ‘Is it in, is it out?’ debat”, zegt filmredacteur Michael P. Shawver van “Sinners”. “Maar ik wist diep in mijn hart en ziel dat ik de film nooit zou uitbrengen zonder dat dat erin zat.”

Het blijkt dat Coogler het ook zo zag.

Delroy Lindo.

(Bexx François / For The Times)

“Ik kon me niet voorstellen dat ik een film over de blues zou maken zonder een diepere context te geven over wat die muziek werkelijk betekent”, schrijft Coogler in een e-mail. “Het is gemakkelijk om te verdwalen in het ritme en de kunstzinnigheid van dit alles, maar de blues is ontstaan ​​uit veel pijn en tegenslag op een bepaalde tijd en plaats. Toen ik het script schreef, had ik het gevoel dat ik daar een levende, ademende belichaming van nodig had, en Delroy heeft dat voor elkaar gekregen.”

“We hadden die monoloog duizend keer kunnen filmen en met elke opname zou hij nieuw leven zijn ingeblazen”, vervolgt Coogler. “De hartstochtelijke manier waarop hij het eindigt, gaande van het vertellen van het verhaal van een lynchen tot mee drummen en neuriën… het is macaber, treurig en mooi tegelijk. Het laat je precies zien waarom Delroy zo’n meesterlijke acteur is. Als je ooit iemand de snelste les ter wereld moest geven over waar de blues over gaat, geeft hij je die ter plekke.”

‘God zegene hem,’ zegt Lindo.

“Als we voor de camera werken, zijn we overgeleverd aan het montageproces”, merkt Lindo op. Hij spreekt langzaam en weloverwogen, waarbij hij zijn woorden altijd zorgvuldig kiest, omdat taal belangrijk voor hem is. Het is zijn munt.

Hoe denkt hij over dat verlies van controle?

“Het is eng”, zegt Lindo. “Je kunt daar maar beter heel snel vrede mee sluiten. Als je dat niet doet, zullen je gevoelens gekwetst worden. Het zal een probleem zijn.”

Gevraagd om aan te geven wanneer hij daarmee in het reine kwam, herinnert Lindo zich ‘Clockers’, het misdaaddrama van Spike Lee uit 1995 waarin hij de intimiderende drugsbaron Rodney Little speelde. Het was zijn derde samenwerking met Lee, na ‘Malcolm X’ en ‘Crooklyn’, en de twee genoten wederzijds respect en verstandhouding. Maar Lee knipte nog steeds drie van Lindo’s scènes uit, wat Lindo begreep – ‘soort van, soort van’. Lee keek naar het grotere verhaal. Die scènes waren niet essentieel.

‘Er vrede mee hebben is niet hetzelfde als het accepteren en er blij mee zijn’, zegt Lindo terwijl hij een wijsvinger opsteekt, een gebaar dat hij vaak maakt als hij je iets vertelt dat hij belangrijk vindt. “Het is gewoon zoals het is. Het is een feit van het leven.”

Als het over zijn carrière gaat, zegt Lindo, 73, meer dan eens tegen mij: “Het gaat er niet om waar je begint, maar waar je eindigt.”

De eerste keer dat hij me dit vertelt, hebben we het over een van zijn vroege hoofdrolspelers, met in de hoofdrol in de Yale Repertory Theatre-productie uit 1983 van ‘A Raisin in the Sun’, het verhaal van een worstelende zwarte familie die te maken kreeg met discriminatie in het zuiden van Chicago in de jaren vijftig. Lindo speelde de gefrustreerde patriarch Walter Lee en kreeg goede recensies. Maar hij had het gevoel dat hij de ‘zwakke schakel’ in de productie was. In een GQ-profiel stond dat Lindo, geboren in Londen, zichzelf er niet van kon overtuigen dat hij de Afro-Amerikaanse ervaring moest interpreteren.

‘Nee,’ zegt Lindo. “Dat heb ik niet gezegd.” Nogmaals, de wijsvinger. “Je geeft mij de kans om de zaken recht te zetten.” Hij pauzeert en sluit zijn ogen. “Terwijl ik dat stuk speelde, speelde er een innerlijke monoloog in mijn hoofd die twijfel deed rijzen over mijn vermogen om de rol met succes te spelen. En het ging door en het groeide. Het werd een tape, vervolgens een album en vervolgens een reeks albums. Het tastte mijn zelfvertrouwen aan.”

“Weet je wat het was?” vervolgt hij. “Het was een kwestie van eigenwaarde. Het was een kwestie waarbij ik tegen mezelf zei: ‘Je bent niet goed genoeg. Wil je een van de geweldige rollen in het theater spelen? Nee. Die heb je niet.’ Wat is nu de wortel van dit alles?” Lindo lacht, vouwt zijn handen samen en heft ze op. “De wortels daarvan zijn voedsel voor mezelf en een therapeut.”

Maar er is een happy end aan het verhaal. Lindo werd opnieuw gecast als Walter Lee, voor een productie van “A Raisin in the Sun” in het Kennedy Center in 1986. Lloyd Richards regisseerde opnieuw en gaf Lindo aan dat hij misschien niet zo slecht was als hij dacht dat hij was geweest. Richards vertelde Lindo wel dat hij enkele van de neurotische keuzes die hij als acteur maakte overboord moest gooien.

‘Dat zijn de woorden die hij gebruikte: ‘neurotische keuzes’,’ zegt Lindo hoofdschuddend. Hij pauzeert. “Man, ik geef je hier veel. Maar het is oké. Weet je waarom het oké is?”

Omdat je van ons gesprek geniet? Ik waag het.

Delroy Lindo.

(Bexx François / For The Times)

‘Nee,’ zegt Lindo. “Ik vind het niet zo leuk om je over mijn mislukkingen te vertellen. Maar dit was een absolute periode van groei voor mij als acteur, allemaal omdat ik het allerbelangrijkste leerde: voorbereiding, voorbereiding, voorbereiding.”

Voor zijn reprise van ‘A Raisin in the Sun’ belde Lindo de muzikale multihyphenate Oscar Brown Jr. en vroeg of hij naar Chicago mocht vliegen en zich kon verdiepen in het leven aan de South Side van de stad in de jaren vijftig. Lindo liep door de straten waar ‘Raisin’-toneelschrijver Lorraine Hansberry woonde en verdiepte zich in wat het betekende om op die plaats en in die tijd te bestaan. Daarna speelde de tape niet meer in zijn hoofd, zelfs toen het gezicht van co-ster Esther Rolle betrok nadat ze zich realiseerde dat Lindo was gecast als Walter Lee. Ze dacht dat ze de headliner zou zijn Glynn Turmanmaar Turman was afgehaakt.

“Acht dagen, misschien negen na de repetities, wendde Esther zich tot mij – en toen wist ik dat het goed zou komen – en ze zei: ‘Je bent een aardige acteur'”, herinnert Lindo zich glimlachend.

Voorbereiding, voorbereiding, voorbereiding. Voor Delta Slim las Lindo boeken over de blues, luisterde naar Son House, Muddy Waters en Howlin’ Wolf en verdiepte zich in de cultuur van de Mississippi Delta. Toen het tijd werd om die monoloog in de auto op te nemen, was hij er klaar voor. Bij de voorlaatste opname improviseerde Lindo en liet muziek de plaats van woorden innemen. Jordan ging ermee akkoord, wendde zich in karakter tot Caton en zei: “Je hebt die gitaar in je hand, nietwaar, jongen?” Caton begint te spelen.

“Man, we waren er allemaal mee bezig”, zegt Lindo.

Waar kwam die improvisatie vandaan? vraag ik.

“Het is de muzikale manifestatie van de pijn die ik voel”, zegt Lindo. “Het is het enige wat ik op dat moment kan doen.”

Het is de blues.

‘Het is de blues, man,’ zegt Lindo. “Ik heb het meerdere keren horen zeggen: daar komt de blues vandaan. En als acteur die op dat moment heeft deelgenomen, is het buitengewoon en zeer bevredigend om dat te communiceren.”

(Bexx François / For The Times)