‘Death of a Salesman’ op Noise Within stelt teleur, ‘The Price’ floreert

Als de wereld op zijn kop staat, zoekt het theaterpubliek naar verklaringen. Arthur Miller biedt iets beters: morele intelligentie. Hij vertelt zijn publiek niet wat ze moeten denken, maar daagt ze uit om harder na te denken.

Er is op dit moment duidelijk honger naar Millers werk. Er is weer veel vraag naar zijn toneelstukken in Los Angeles, New York en Londen.

Een nieuwe heropleving van ‘Death of a Salesman’, met in de hoofdrollen Nathan Lane en Laurie Metcalf, is in previews op Broadway. En een minder sterrenproductie van Millers meesterwerk opende afgelopen weekend in Pasadena’s A Noise Within.

‘All My Sons’, Millers baanbrekende toneelstuk over de verwrongen ethiek van het kapitalisme onder het mom van een huiselijk drama, heeft zojuist een succesvolle oplage achter de rug bij Antaeus Theatre Company in Glendale. En National Theatre Live zal in april en mei de recente Londense productie vertonen, met in de hoofdrollen Bryan Cranston en Marianne Jean-Baptiste, met dank aan Boston Court Pasadena En LA Theaterwerken. (Eind vorig jaar zag ik in Wallis een vertoning van een andere revival in Londen, de productie uit 2019 met Bill Pullman en Sally Field in de hoofdrol.)

‘A View From the Bridge’, een toneelstuk waarvan het wraakplan afhangt van een tip aan de immigratieautoriteiten, kan nauwelijks actueler zijn. Hetzelfde zou net zo verontrustend kunnen worden gezegd over ‘The Crucible’, Millers parabel over de heksenjachten van McCarthy. Het stuk, dat altijd op de voorgrond staat wanneer macht wordt misbruikt, heeft aanleiding gegeven tot een modern feministisch antwoord: Kimberly Belflowers spannende ‘John ​​Proctor is de slechterik’ die volgend jaar naar het Mark Taper Forum komt.

Wat u nu niet mag missen is een kleine, prachtig geacteerde productie van “The Price” in het Pacific Resident Theatre. Millers toneelstuk uit 1968, geschreven tijdens de pijnlijke dagen van de oorlog in Vietnam, gaat over de dispositie van de overblijfselen van een ooit illuster landgoed. Terwijl twee van elkaar vervreemde broers, die samenwerken met een 89-jarige taxateur, een prijs proberen te plakken op de antiekstukken en persoonlijke bezittingen die hun vader, een slachtoffer van de Grote Depressie, heeft achtergelaten, ontploft de familiegeschiedenis die ze allebei probeerden te begraven.

Millers toneelstukken dwingen theaterbezoekers om niet alleen de punten tussen het verleden en het heden, maar ook tussen het politieke en het persoonlijke met elkaar te verbinden. Zijn drama’s plaatsen binnenlandse conflicten tegen de achtergrond van maatschappelijke systemen die op verraderlijke wijze het speelveld voor hun personages vervormen.

Miller wordt vaak gecontrasteerd met Tennessee Williams. En terwijl het waar is dat Molenaar is meer een sociaal realist en Williams is meer een dramatische dichter, Millers zorgvuldig opgebouwde toneelstukken zijn emotioneel soepel en Williams’ lyrische drama’s zijn zich scherp bewust van de machtsdynamiek van ons collectieve leven.

Het realisme van ‘The Price’ is net zo zwaar als het oude houten meubilair dat de gebroeders Franz, Victor (Scott G. Jackson) en Walter (Jason Huber), op winstgevende wijze proberen uit te laden.

(Ian Cardamone)

Regisseur Elia Kazan voelde zich tot beide toneelschrijvers aangetrokken omdat hij begreep dat ze net zo geïnteresseerd waren in de verhalen van individuele Amerikanen als in het grotere verhaal van Amerika zelf. Kazan vond in beide schrijvers meer dan genoeg poëzie en durf om het nieuwe soort realistische acteurs dat hij op het podium en op het scherm presenteerde tevreden te stellen.

“Dood van een verkoper” En “De prijs” Het zijn heel verschillende toneelstukken. De eerste, die Miller ooit ‘The Inside of His Head’ noemde, is vloeiend opgebouwd en speelt snel en losjes met de tijd terwijl het het desintegrerende mentale leven van de down-and-out verkoper Willy Loman volgt. “De prijs,” daarentegen speelt zich af in wat op het eerste gezicht een drukke antiekwinkel lijkt, maar het appartement blijkt te zijn dat ooit werd bewoond door de familie Franz nadat de marktcrash alles veranderde.

Het realisme van “The Price” is net zo zwaar als de oude houten meubels (gestapeld en gesorteerd op de opvallende set van Rich Rose) die de gebroeders Franz, Victor (Scott G. Jackson) en Walter (Jason Huber), op winstgevende wijze proberen af ​​te dragen aan een slimme antiquair genaamd Gregory Solomon (Richard Fancy). ‘Salesman’ is leniger in zijn dramaturgie, wisselende locaties en vervagende chronologieën. Maar het hangt ook af van het vermogen van acteurs om het biografische gewicht van de fijn gedetailleerde karakters te belichamen.

Arthur Millers toneelstuk ‘The Price’ uit 1968, geschreven tijdens de oorlog in Vietnam, gaat over de dispositie van de overblijfselen van een ooit illuster landgoed.

(Ian Cardamone)

‘The Price’, geregisseerd door Elina de Santos, gedijt in de intimiteit van het hoofdpodium van Pacific Resident Theatre. Er is geen moment in het stuk dat niet diep wordt bewoond door een cast die de waarde van luisteren begrijpt.

Het drama bouwt zich op in de richting van een confrontatie tussen Victor, een agent die de universiteit heeft verlaten om zijn vader te onderhouden, en Walter, een rijke dokter die dergelijke offers niet heeft gebracht en een hekel heeft aan het schuldgevoel dat hij zijn hele leven heeft proberen te ontlopen. Miller geeft beide personages enige aanspraak op de waarheid, waardoor de kronkelige discussie die tussen de broers losbarst, boeiend is om te volgen.

Maar net zo inzichtelijk wordt omgegaan met de gecompliceerde emotionele dynamiek tussen Victor en zijn vrouw Esther (Dana Dewes), die gefrustreerd is door het berusting en de afgestompte ambitie van haar man, maar hem trouw blijft en bereid is te vechten voor wat hem toekomt. Wat Solomon betreft, de scène-stelende taxateur die ouderwetse wijsheid uitdeelt terwijl hij tussen de happen van een hardgekookt ei een schatting opmaakt voor het meubeltransport, wordt op heerlijke wijze tot leven gebracht door Fancy, die een hoofdrol speelde in zowel “All My Sons” als “Death of a Salesman” bij PRT en deze productie verlevendigt met zijn ervaren ervaring.

Ik zag “The Price” op zondag nadat ik enorm teleurgesteld was bij de zaterdagavondopening van “Death of a Salesman” bij A Noise Within. Die productie, geregisseerd door Julia Rodriguez-Elliott, lijkt volledig ontspoord op een set van Frederica Nascimento die nergens een Brooklyn ZIP Code of vindbaar adres registreert.

Deborah Strang, Ian Littleworth, David Nevell en Geoff Elliott in “Death of a Salesman” bij A Noise Within.

(Craig Schwartz)

Maar het grotere probleem is dat de uitvoeringen ongegrond zijn. Geoff Elliott, die de titel van producerend artistiek directeur bij A Noise Within deelt met zijn vrouw Rodriguez-Elliott, speelt niet zozeer Willy Loman, maar probeert verschillende accenten, die geen van allen ook maar enigszins overtuigend zijn voor deze geboren Brooklyniet. Zijn de Lomans bedoeld als Ierse immigranten of is dat een Boston-dialect dat wordt aangetast als de cartooneske New Yorkers even op adem komen?

Het huis hoeft niet te worden uitgewerkt om echt te lijken, maar omdat het zo’n belangrijke rol speelt in het stuk, zou de aanwezigheid ervan op het podium op zijn minst voelbaar moeten zijn voor de personages. Op een gegeven moment, vlak bij de tragische climax van het stuk, plant Willy koortsachtig zaadjes in de achtertuin, maar Elliott hecht geen enkele geloofwaardigheid aan de acties van zijn personage. Willy had net zo goed kranten kunnen bezorgen of de keukenvloer kunnen dweilen, zo afstandelijk zijn zijn gebaren.

Het is waar dat hij niet bij zijn volle verstand is, maar het is gewoon weer een voorbeeld van de nonchalante veronachtzaming van de realiteit van het personage van moment tot moment. Willy’s wereld ontstaat nooit op het podium, en de rest van de cast lijkt rond te dwalen in het voorgeborchte dat achterblijft.

‘Death of a Salesman’ is soepeler in zijn dramaturgie, wisselende locaties en vervagende chronologieën.

(Craig Schwartz)

Als Linda Loman probeert de normaal zo betrouwbare Deborah Strang het voorbeeld van echtgenoot Willy te volgen, maar dat loopt op een dood spoor. Happy van Ian Littleworth, de losbandige zoon die altijd op zoek is naar een gemakkelijke uitweg, lijkt niet alleen onrustig in zijn gedrag, maar ook in zijn beheersing van het script.

Biff van David Kepner, de verloren zoon die de redenen herontdekt waarom hij er überhaupt vandoor ging, levert de meest gecentreerde prestatie. Het is op zijn minst mogelijk om te geloven wat zijn personage zou moeten voelen, maar de plaatsloosheid van de productie geeft hem niet genoeg om in te graven. De emotionele verbranding van zijn climaxscènes met Willy bereikt geen louterend niveau.

Toch merkte ik dat ik aandachtig luisterde naar de waarschuwing die Miller gaf over het accepteren van het verkopersethos. Willy’s overtuiging dat goede connecties belangrijker zijn dan vaardigheden en dat flauwekul en bluf hard werken kunnen vervangen, verklaart veel over onze huidige nationale wanorde.

David Kepner, die de meest gecentreerde uitvoering levert, en Ian Littleworth in ‘Death of a Salesman’.

(Craig Schwartz)

Maar Millers dramatische visie vereist dat acteurs de ervaringen van hun personages opnieuw beleven, zoals ze dat in de productie van De Santos doen. ‘The Price’ is misschien geen onbetwist meesterwerk zoals ‘Death of a Salesman’, maar de solide constructie onthult een enorme complexiteit wanneer het menselijke verhaal nauwgezet wordt geobserveerd en de maatschappelijke krachten die ons leven vormgeven plotseling in beeld worden gebracht.