Het voelt juist dat Diablo Cody’s naam verschijnt in de aftiteling van Verboden vruchten. Cody heeft de film niet geschreven; het is een bewerking van het toneelstuk met de heerlijke naam Uit de vrouw kwam het begin van de zonde, en door haar sterven we allemaal door Lily Houghton, losjes geïnspireerd door Houghtons ervaring bij een Boheemse winkelketen. Cody regisseerde ook niet; die taak gaat naar Meredith Alloway, die de overstap maakt naar speelfilms na een reeks goed ontvangen korte films. Maar Diablo Cody – die als producer fungeert Verboden vruchten – schreef Jennifers lichaam. En zonder Jennifers lichaamzou deze film, en soortgelijke films, niet bestaan.
Verboden vruchten maakt deel uit van een snelgroeiend subgenre van horrorfilms dat zich specifiek bezighoudt met vrouwelijkheid en vrouwelijke esthetiek, genaamd ‘meisje verschrikking”in een recent artikel in Rue Mortuarium tijdschrift. ‘Meisjeshorror’ kwam eind jaren 2010 in een stroomversnelling, wat overeenkomt met de toegenomen aanwezigheid van vrouwen, zowel als fans als als makers, in de eens bijna volledig mannelijke horrorruimte. Tegelijkertijd begonnen critici de film van Cody en regisseur Karyn Kusama uit 2009 opnieuw te beoordelen, waardoor het duo beschermheiligen werd van een nieuwe golf onbeschaamde meisjesachtige horrorfilms als Rauw (2016) en Veelbelovende jonge vrouw (2020).
Het werk van Alloway past in deze traditie: haar korte film uit 2019 Diep weefsel, gebruikt bijvoorbeeld kannibalistische impulsen om het lichaamsbeeld en de seksualiteit te onderzoeken tegen de achtergrond van golvende roze hotelgordijnen. Visueel, Verboden vruchten is een beetje harder en omhult de girlypop-sfeer in de minimalistische esthetiek van de 21e-eeuwse detailhandel. Het effect is als een set glitterende lange acrylnagels, speels en vrouwelijk, maar ook hard en scherp. En de klauwen zijn zeker zichtbaar in deze film, zowel in de dialoog als, later, in een paar bloederige sequenties die de kattigheid van de personages naar een schokkend nieuw niveau tillen.
Het enige dat niet eigentijds aanvoelt Verboden vruchten is dat het plaatsvindt in een winkelcentrum, een instituut dat in de meeste Noord-Amerikaanse steden vrijwel verdwenen is. Concreet speelt het zich af in een winkelcentrum in de buitenwijken van Dallas, Texas, waar alfavrouw Apple (Lili Reinhart) en haar collega’s/sidekicks Cherry (Victoria Pedretti) en Fig (Alexandra Shipp) met ijzeren vuist in een vinyl-statementhandschoen heersen over de Free Eden-boetiek. Ze hebben een manager, Sharon (Gabrielle Union), maar zij is er alleen omdat de laatste jonge vrouw die zich bij deze kliek heeft aangesloten – de arme, grillige naam Pickle (Emma Chamberlain) – een ‘menty b’ had en in het ziekenhuis werd opgenomen na een ruzie met de groep.
Alexandra Shipp bespreekt het cv van Lola Tung in Verboden vruchten.
IFC/huivering
Dat betekent dat Free Eden mensen aanneemt, en dat de ondernemende Pumpkin (Lola Tung) de baan krijgt nadat ze heeft bewezen dat ze veel te warm en cool is om bij een (nieuwe) krakelingkraam te werken. Het feit dat ze vernoemd is naar een vrucht, vooral een vrucht die geassocieerd wordt met de herfst, helpt nogal, aangezien het vertrek van Pickle ook een opening heeft gecreëerd in de heksenkring Apple en de meisjes die na sluitingstijd opereren in de kleedkamer van Free Eden. De hekserijsequenties van de film belichamen de mix van licht en donker die zo kenmerkend is Verboden vruchten: Zeker, het drankje dat Pompoen moet drinken als onderdeel van haar inwijdingsritueel wordt gebrouwen in een bezaaide cowboylaars, maar het bevat ook menselijk bloed.
Een deel van de voorsprong in deze film is karaktergedreven: de relatie tussen Apple en Cherry is beledigend, terwijl Apple Cherry laat geloven dat ze te onstabiel is om zelfs de kleinste beslissingen voor zichzelf te nemen. Fig, die een graad in natuurkunde heeft behaald voordat ze bij Free Eden ging werken, is behoedzamer en onafhankelijker. Maar ze is nog steeds medeplichtig en houdt haar relatie met haar vriend geheim om Apple en haar pathologische behoefte aan controle over de coven niet te provoceren. Het cynisch verpakken van deze giftige dynamiek in vrolijke platitudes over ‘meisjes die meisjes steunen’ is een van de slimste elementen van de film, waarbij vragen worden gesteld over hoe een gezonde vriendschap er werkelijk uitziet voor de doelgroep van de film, namelijk jonge vrouwen.
Lili Reinhart schakelt haar heks in Verboden vruchten.
IFC/huivering
Laat in het verhaal, Verboden vruchten verandert van een campy, karaktergedreven hekserij-ravottentocht naar een slasher-film, met een klassieke slasher-film-twist aan het einde. Dit is het grootste minpunt van de film, want tegen de tijd dat de stalk-en-moordscènes beginnen op te voeren, is het te laat om enige aanhoudende spanning op te bouwen. Als deze omslag eerder was gekomen, had de film – en het publiek – misschien meer tijd gehad om zich in dit nieuwe horroridioom te nestelen. Hoe dan ook, de groteske decorstukken die dit deel van de film verankeren zijn net zo schandalig als de outfits die de Free Eden-meisjes dragen om hun dominantie op de verkoopvloer en op de foodcourt te vestigen.
Een slimme cast met een ensemble van opkomende jonge acteurs die de bitchy komische dialoog brengen alsof ze die zelf hebben geschreven. Verboden vruchten is voor een groot deel van ons huidige moment. De uitvoering van Reinhart is bijzonder sterk, begint intimiderend voordat hij evolueert naar angstaanjagend met de vleugje pathos die altijd nodig is voor een goede horrorschurk. Maar alle betrokkenen, van de sterren tot de kostuum- en decorontwerpers, omarmen de zeer specifieke gevoeligheid van de film, die niet voor iedereen zal gelden. Maar voor tienermeisjes die zich in horror verdiepen, of volwassen vrouwen die wensen dat er in hun jeugd zulke films waren geweest, zullen zowel het concept als de uitvoering ervan een grote aantrekkingskracht hebben. Nee, je kunt niet bij ze zitten, maar dat zou je toch ook niet willen.
