In 2017 gaf stadsplanner Jeff Speck dit op een gesprek over de vier manieren om een stad beloopbaarder te maken:
In de typische Amerikaanse stad, waar de meeste mensen een auto bezitten en de verleiding groot is om er de hele tijd mee te rijden, moet je, als je ze wilt laten lopen, een wandeling aanbieden die net zo goed is als een autorit of beter. Wat betekent dat? Het betekent dat je vier dingen tegelijk moet aanbieden: er moet een goede reden zijn om te lopen, de wandeling moet veilig zijn en veilig aanvoelen, de wandeling moet comfortabel zijn en de wandeling moet interessant zijn.
Ik weet dat Speck het hier over steden heeft, maar deze vier regels – nuttig, veilig, comfortabel en interessant – raken iets aan het leven op het platteland van Vermont dat ik altijd moeilijk heb kunnen verwoorden: voor een plek die zo op het buitenleven is gericht en met zoveel paden en plekken om te wandelen, kan een goede wandeling moeilijk te vinden zijn. Ik kan de deur uitlopen en een wandeling maken die enigszins veilig is (tegen het verkeer in langs de kant van de weg lopen – sommige klootzakken vertragen niet en bewegen niet zoveel). Het comfort is wisselend: auto’s blazen stof op en mijn huis is omgeven door behoorlijk steile heuvels. Ik kan niet echt naar een nuttige plek lopen, en er zijn niet veel mogelijke routes, dus de belangstelling voor het landschap, ook al is het prachtig in de zomer, vervaagt. Dus dan moet ik ergens naartoe rijden om te lopen, wat me altijd alleen maar ergert.
Hoe dan ook, dit verklaart waarom ik elke keer als ik in een bewandelbare stad kom (Tokio, Rome, NYC, Parijs), meteen zeg: ja!! Dit! Dit is een wandeling.
Gerelateerd lezen: Speck is de auteur van Beloopbare stad (Amazone) En Beloopbare stadsregels (Amazone). (via paul stout)
