De neiging van Robert Pattinson om dwaze, excentrieke optredens te leveren is het geschenk dat blijft geven. Pattinson zal binnenkort op onze schermen verschijnen als de gemene Scytale in ‘Dune: Part Three’ en hij zelfs verscheen in een geheime stem-cameo-rol in Josh Safdie’s “Marty Supreme.” De ‘Mickey 17′-acteur is duidelijk in staat om dramatische rollen met evenveel gemak te vervullen, zoals blijkt uit zijn humeurige, grungy wending als de kruisvaarder met kap in Matt Reeves’ ‘The Batman’.
Dat gezegd hebbende, heeft Pattinson ook een ingetogen alleman gespeeld in David Cronenbergs ‘Maps to the Stars’, waarin het hedendaagse Hollywood en zijn glorieuze en wrede bewegende delen worden gehekeld. “Maps to the Stars” deed het niet goed aan de kassa vanwege een beperkte releaseperiode in geselecteerde landen, maar de film maakte indruk op critici na de première op het filmfestival van Cannes in 2014. Het briljante script van Bruce Wagner voor de film heeft een bitter randje: er is hier geen zilveren randje, omdat de nadruk ligt op de commercialisering van de beroemdheidscultuur en de onvergeeflijke prijs die je moet betalen om je te koesteren in roem.
Cronenberg heeft altijd uitgeblonken in het creëren van kleine stukjes hyperrealiteit. We hebben een variatie op dit idee zien spelen in alles, van ‘Crash’ tot ‘Videodrome’, tot aan zijn nieuwste ‘The Shrouds’, dat naar voren komt als een tot nadenken stemmende thriller over dood en verdriet. “Maps to the Stars” plaatst deze surrealistische hyperrealiteit centraal, waar de Hollywood-machine een bewust en kwaadaardig organisme wordt dat graag iedereen wil consumeren. In de film speelt Pattinson Jerome Fontana, een worstelende acteur en limousinechauffeur (net als Wagner toen hij het script schreef) die net als elke andere artistieke dromer de tedere ambities koestert om groot te worden in Los Angeles.
De aanwezigheid van Pattinson is slechts een van de vele redenen om deze over het hoofd geziene Cronenberg-satire opnieuw te bekijken, maar is het goed?
Maps to the Stars benadrukt de sterke punten van Cronenberg met zijn verontrustende en venijnige randje
Spoilers zodat ‘Maps to the Stars’ volgt.
“Maps to the Stars” begint met Agatha Weiss (Mia Wasikowska) die aankomt in Los Angeles en Jerome (Pattinson) inhuurt om naar het huis van haar broer te rijden. Agatha is vervreemd van haar ouders en worstelt met haar moeilijke verleden, terwijl ze het goed met hen wil maken. Ze gaat aan de slag als persoonlijk assistent van de aangespoelde acteur Havana Segrand (een briljante Julianne Moore), die in de schaduw van haar superberoemde moeder moet leven en voortdurend moet omgaan met onzekerheid en wrok.
Terwijl de geestelijke gezondheid van Havana in de loop van de tijd achteruitgaat, wordt Agatha’s aanwezigheid in haar leven als een bedreiging gezien door haar vader, Stafford (John Cusack), die toevallig ook Havana’s psycholoog is. Deze rommelige dynamiek wordt alleen maar lelijker naarmate de film vordert, waarbij de overweldigende zelfhaat van Havana voortdurend onze aandacht opeist. Moore brengt een meeslepende performance, waarin Havana’s trauma wordt doordrenkt met complexe psychoseksuele vignetten.
Om ‘Maps to the Stars’ kleingeestig te noemen zou een te grote vereenvoudiging zijn, aangezien zowel Wagner als Cronenberg ervan uitgaan dat hun hyperrealiteit is meedogenloos. De afwezigheid van hoop voelt misschien een beetje vreemd. Het is immers bekend dat Cronenberg tijdens zijn illustere carrière schoonheid in het groteske heeft gevonden, omdat zijn films er vaak naar streven dat de mensheid doorschijnt als de zaken nijpend worden. ‘Maps to the Stars’ is misschien te somber voor zijn eigen bestwil, maar het afwijken van de gebruikelijke impulsen van Cronenberg levert intrigerende resultaten op. Het is niet gemakkelijk om donkere humor te creëren als de fictieve wereld van een film zo doordrenkt is van diepgewortelde pijn, maar ‘Maps to the Stars’ zorgt ervoor dat deze tonale mix werkt.
Dit behoort misschien niet tot Cronenbergs beste werken, maar ‘Maps to the Stars’ verdient onze aandacht als een onvergetelijk psychodrama over trauma.
