Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Buffy de vampierdoder is voor het grootste deel een algemeen apolitieke show. Het is duidelijk dat er ingebedde boodschappen zijn over het belang van feminisme en het accepteren van anderen die anders kunnen zijn (zoals homo zijn, een heks zijn of een homoheks zijn). Sommigen beschouwen deze ‘wakkere’ berichten misschien als een reactie, maar de show benadrukte eenvoudigweg het belang van een gelijke behandeling van iedereen. Eén gedenkwaardige aflevering had het idee van gelijkheid echter misschien iets te ver doorgevoerd. Zie je, de climax van de openingsaflevering van seizoen 3, ‘Anne’, onderschreef feitelijk het communisme!
Voor bepaalde contexten was “Anne” de eerste Buffy de vampierdoder aflevering van seizoen 3, en ging verder met de tamelijk verrassende cliffhanger van het vorige seizoen, ‘Becoming’. In de finale van seizoen 2 vermoordde Buffy Angel, die kwaadaardig was geworden. Door dit te doen, slaagde ze erin de hele wereld te behoeden voor de hel. Echter, op het laatste moment werd Angel’s ziel hersteld, waardoor Buffy gedwongen werd de man van wie ze hield te vermoorden om de hele mensheid te redden. Alsof dat nog niet erg genoeg was, kreeg ze eerder een ultimatum van haar moeder om nooit meer naar huis terug te keren als ze de voordeur uitliep. Dienovereenkomstig pakte Buffy haar spullen in en vertrok aan het einde van de aflevering in het geheim.
Een nieuw leven in de stad der engelen
“Anne” vervolgt Buffy’s verhaal en onthult dat ze nu in Los Angeles woont en als serveerster werkt. Ze wil gewoon een normaal leven leiden, maar ze ontdekt een bovennatuurlijk complot waarbij een demon mensen dwingt tot dwangarbeid in zijn kwaadaardige fabriek. Buffy redt natuurlijk de dag door de demon te doden en al zijn gevangenen te helpen bevrijden. Ze realiseert zich dat ze gewoon niet kan ontsnappen aan haar roeping als Slayer en keert terug naar Sunnydale, waar ze herenigd wordt met haar zeer bezorgde moeder.
Over het algemeen houden fans erg van ‘Anne’, een aflevering die Buffy uit haar comfortzone haalt en zelfs de zaadjes plant voor de uiteindelijke versie. Engel spin-off. De meeste van de grootste fans van deze aflevering missen echter Buffy’s niet zo subtiele goedkeuring van het communisme. Zie je, als ze tegen een aantal van de sidekicks van de demon vecht, is het meest prominente wapen dat ze gebruikt een hamer en sikkel!
Het is hamertijd
De hamer en sikkel zijn uiteraard het bekende symbool van de Sovjet-Unie. Deze instrumenten vertegenwoordigen symbolisch het communisme omdat ze laten zien dat arbeiders en boeren zich verenigen tegen gemeenschappelijke vijanden. Tot die vijanden behoren in naam ook degenen die zouden proberen de macht over te nemen en zichzelf superieur aan anderen te maken. Op deze manier schuilt er ook een dreiging in dit symbool. Namelijk dat wanneer iemand anderen probeert te onderdrukken, arbeiders en boeren zich zullen verenigen om hun usurpatoren omver te werpen.
Geloof het of niet, de climax van “Anne” benadrukt dit echt. Naast dat Buffy een hamer en sikkel hanteert (waarvan ze de laatste van een slechterik heeft gestolen), vecht ze in een fabriek waar een demon mensen op ongebruikelijke wijze tot dwangarbeid heeft gedwongen. Het is niet helemaal duidelijk wat het doel van de fabriek is, maar het is heel duidelijk dat de demon heeft geprobeerd de productiemiddelen van de arbeiders af te pakken (een groot nee in het communisme). Buffy laat zelfs de arbeiders meedoen, en ze werken allemaal samen om te ontsnappen. De arbeiders en boeren verenigen om een demonische kapitalist te bestrijden? In dit geval beide Giles En Stalin zou trots zijn!
Blijkbaar, Buffy de vampierdoder werd hierna geen openlijk communistische show, en de opname van een hamer en sikkel in “Anne” was waarschijnlijk niets meer dan een verheerlijkt paasei. Maar het is onmiskenbaar leuk om te zien hoe onze hoofdpersoon een held van het volk wordt en openlijk leiding geeft aan hulpeloze arbeiders in een opstand tegen de letterlijke baas uit de hel. Over bazen gesproken: ‘Anne’ biedt galgenhoop aan iedereen die een hekel heeft aan hun baan. Je werkgever zuigt tenminste alleen maar je ziel uit metaforisch in plaats van letterlijk.
