Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
In Star Trek: de originele seriekregen we kleine inkijkjes in hoe personages in de verre toekomst nog steeds geobsedeerd waren door kunst en literatuur uit hun verre verleden. De volgende generatie heeft deze vertelstijl naar een hoger niveau getild, voornamelijk via het karakter van Kapitein Picard: als hij niet het bevel voert over het ruimteschip Enterprise, leest Picard graag Shakespeare en luistert hij naar klassieke muziek. Maar zijn meest geliefde vorm van entertainment is het laatste wat je zou verwachten: hij bezoekt graag het holodek en herbeleeft gumshoe-detective-avonturen uit de jaren veertig.
Intellectueel Sadisme (zelfstandig naamwoord) – de neiging om plezier te ontlenen aan het aantonen van iemands mentale superioriteit door de waargenomen onwetendheid of fouten van een inferieur persoon bloot te leggen, te corrigeren of te vernederen.
Zie je, Picard is een grote fan van Dixon Hill, een privédetective die misdaden oploste in San Francisco in 1941. De meeste fans beschouwen dit als een leuke genegenheid, een die de stugge kapitein de broodnodige persoonlijkheid en textuur geeft. Maar één keer een veteraan StarTrek De regisseur noemde de hobby van Picard voor wat het is: zijn geavanceerde intellect rondgooien met een stel virtuele holbewoners.
Kapitein Picard, de Gumshoe-detective
Rob Bowman regisseerde ‘Manhunt’, een aflevering uit seizoen 2 Star Trek: De volgende generatiewaar Picard met iets veel gevaarlijkers wordt geconfronteerd dan de Borg: een extra geile Lwaxana Troi (ze gaat momenteel door ‘de Fase’, wat haar Betazed-mensen bijzonder geil maakt) is op jacht naar een nieuwe echtgenoot. Ze richt haar zinnen op Picard, die besluit het volwassen ding te doen en zich te verstoppen op het holodek. Daar herschept hij opnieuw een van de Dixon Hill-verhalen waar hij zo van houdt, waarbij hij een hoed en een trenchcoat draagt om eruit te zien als een privé-detective met een harde neus.
Dit is een overwegend luchtige aflevering die fans over het algemeen leuk vinden, maar ze kunnen van gedachten veranderen nadat ze hebben gehoord wat de regisseur te zeggen had. Zoals gepubliceerd in het tiende nummer van Het officiële Star Trek: The Next Generation-magazinemerkte hij op hoe raar het is om “personages die honderden jaren in de toekomst liggen van waar we nu zijn” de jaren veertig op zo’n robuuste manier te laten herbeleven. Hij riep vooral Kapitein Picard, ‘die intellectueel zo ver gevorderd is’, uit voor de manier waarop hij wil omgaan ‘met wat in wezen grotmensen zijn’.
Kapitein Picard versus de holbewoners
Persoonlijk vond ik, als nostalgische man met veel eigenzinnige hobby’s, de observatie van de regisseur behoorlijk grappig. Maar hij maakt hier een heel goed punt: het is ronduit raar dat Picard en anderen zo gefixeerd zijn op het verleden dat ze hun uiterste best doen om het op het holodek opnieuw te creëren. Zeker, het zorgt voor geweldige televisie (wie houdt er niet van om Data bijvoorbeeld als Sherlock Holmes te zien?), Maar in het universum is het vreemd dat personages die zo geavanceerd zijn, het digitaal met primitieve mensen willen rondscharrelen.
Ironisch genoeg benadrukt Star Trek dit punt telkens wanneer het holodek er niet bij betrokken is. In Star Trek IV: De reis naar huisonthult Kirk dat de mensheid het gebruik van geld achter zich heeft gelaten, en Dr. McCoy vergelijkt de geneeskunde uit de jaren 80 met ‘de donkere middeleeuwen’. Eerste contactpersoon benadrukte verder dat de mensheid verder gaat dan het kapitalisme, waarbij Kirk zei: “Het verwerven van rijkdom is niet langer de drijvende kracht in ons leven. We werken eraan om onszelf en de rest van de mensheid te verbeteren.” Verder blijkt als Star Trek: de volgende generatie portretteerde mensen uit de 20e eeuw en eerder vaak als idioten, zoals blijkt uit de capriolen van die vreemde, niet-bevroren hillbillies in ‘The Neutral Zone’.
Is de toekomstige mensheid werkelijk zo geavanceerd?
Bij bijna elke beurt wijst Star Trek erop dat personages in de verre toekomst zo geavanceerd zijn dat ze de manier van leven van degenen in de 20e eeuw nauwelijks herkennen of begrijpen. Waarom wil Picard zijn vrije tijd dan doorbrengen met virtuele versies van mensen van meer dan 300 jaar geleden, degenen die op knokkels lijkende holbewoners lijken? Je moet je afvragen of dit een rare machtstrip is voor Picard, of misschien gewoon een excuus om zijn hersenen uit te zetten en zijn haar los te laten (om zo te zeggen).
De observatie van Rob Bowman maakt de Dixon Hill-afleveringen natuurlijk niet minder leuk, maar het verandert wel voor altijd de manier waarop ik ieders fixatie op het verleden zal zien. Star Trek: de volgende generatie. Dit zijn personages die zijn getraind om zich nooit te bemoeien met de ontwikkeling van onontwikkelde werelden, maar die al hun vrije tijd doorbrengen met het rondhangen met primitieven op het holodek. Het kan echter nog erger zijn: ze zouden, net als ik, al hun tijd kunnen besteden aan het schrijven over tv-programma’s die meer dan dertig jaar geleden uit de lucht zijn gegaan!
