Tijdens het douchen doe ik mijn borstel en scheermes in warm water. Ik doe ook een beetje heet water in het scheerzeepbakje.
Na het douchen gooi ik dat water eruit, schud het overtollige water van de borstel en schuim het op.
De Art of Shaving-kwast die ik heb is ouder. Toen ze ze nog maakten met echt dassenhaar (sorry, dassen). Tegenwoordig gebruiken de meeste merken synthetische stoffen, die net zo goed werken en, weet je, de dassen of wat dan ook niet hinderen.
De Proraso scheerzeep wordt gemaakt in Italië. En hoewel ik eigenlijk niet weet hoe een Italiaanse kapperszaak ruikt, is dit hoe ik het me voorstel. Vers. Schoon. Licht nostalgisch. Een vleugje menthol en eucalyptus die je een lichte, verkoelende tinteling geeft. Het schuimt in deze perfecte kleine wolkjes die er eetbaar uitzien. Lekker.
Ik plens warm water in mijn gezicht en borstel de zeep erop. Dan eerst passeren. Met het graan. Belangrijk. Jouw graan is niet mijn graan. Hier bestaat geen handleiding voor. Je moet naar je gezicht kijken. Zoek uit in welke richting je haar groeit. De mijne gaat alle kanten op. Op mijn wangen. Richting mijn oren langs mijn kaak. Op mijn ondernek. Noteer de jouwe. En scheer ermee bij de eerste passage.
Het Bevel-wegwerpscheermes zou waarschijnlijk worden uitgelachen door hardcore natscheermannen. Maar dat is het probleem met de gemeenschap van nat scheren. Er zijn eigenlijk geen snobs. En ik vind het leuk om er eentje in mijn tas te hebben. Eenvoudig. Draag vriendelijk. Geen problemen.
Thuis gebruik ik een metalen Bevel-veiligheidsscheermes met Astra-mesjes. Niets bijzonders. Ik kocht het een paar jaar geleden bij Target omdat ik geen $ 100+ wilde uitgeven aan iets waar ik misschien niet aan vasthield. Hier ben ik, ik gebruik het nog steeds. Uiteindelijk zal ik upgraden naar een scheermes voor grote jongens. Maar als je begint, raad ik je eigenlijk aan om deze route te volgen. Houd het simpel. Gebruik het een paar jaar. Maak het je gemakkelijk.
Oké. Eerste doorgang gedaan. Ik spat een beetje warm water in mijn gezicht, maar niet genoeg om alles schoon te krijgen. Die overgebleven stukjes zeep op je gezicht? De natscheergemeenschap noemt ze ‘resten’. Je voegt een beetje water toe, brengt ze weer tot leven. Ik noem het het opwarmen van de restjes. Dan schuim ik weer op.
Tweede pas. Dwars door het graan. Bij mij groeien de wangen dus naar beneden. De eerste pass gaat naar beneden. De tweede passage gaat van oor tot neus. Dit is wat je krijgt wat ze Baby Butt Smooth noemen. BBS. God, ik hou van deze jongens. Babybillen glad. Zegenen.
Sommige mensen stoppen na één keer passeren. Eerlijk gezegd ziet en voelt één pas de meeste dagen goed voor mij. Maar ik hou van de tweede. Het tweede schuim is mijn favoriete onderdeel. Je merkt dingen op die je de eerste keer niet opmerkte. De geur. Het gevoel. Het ritme ervan.
Sommige jongens gaan zelfs drie passen. Eén met de nerf mee, één eroverheen, één ertegenaan (tegengestelde groeirichting). Keuze van de dealer. Doe wat voor jou het beste voelt.
Na de tweede passage spoel ik af met warm water. Dan koud.
Dan komt het aluinblok. Het aluinblok doet twee dingen. Ten eerste sluit het alles af. Helpt irritatie te voorkomen. Ten tweede vertelt het je hoe je het hebt gedaan. Als je wondjes of overbelaste plekken hebt, voel je dat. Het prikt een beetje. Niet op een slechte manier. Een bevredigende manier. Ik hou wel van de pijn. Vertel het aan niemand.
Laat dat aluin een paar seconden zitten terwijl je opruimt. Spoel vervolgens opnieuw met koud water.
Na het scheren breng ik Proraso aftershavebalsem aan. En dat is het. Ik voel me een nieuwe man.
Thuis reset dit soort scheerbeurten mij. De meeste dagen sta ik vroeg op om te schrijven. Tegen de middag heb ik een pauze nodig. Een reset. Iets opzettelijks. Dit doet het.
En op reis? Met de heren? Het wordt iets meer. Een ogenblik. Een herinnering. Een plaats en tijd die ik me zal herinneren. Omdat ik lang genoeg vertraagde om het op te merken.
