Tegenwoordig kennen we Liam Neeson allemaal heel goed omdat hij de hoofdrol speelt in een schijnbaar eindeloze reeks onbetrouwbare actiefilms. Bekend als de “Old Man Liam Neeson-actiefilms” voor degenen die het weten: deze projecten zijn het laatste deel van de carrière van de Ierse ster gaan bepalen. Maar dit is slechts één hoofdstuk in het verhaal van Neeson, waarin hij Oscar-nominaties verdiende en enkele van de meest memorabele personages speelde in blockbusters met een groot budget. Je hebt hem ook zien verschijnen in een zo-slecht-het-goed-fantasiefilm genaamd ‘Merlin and the Sword’, die vandaag de dag op het punt staat verloren media te worden.
In 1989 kruisten Clint Eastwood en Jim Carrey elkaar in de vergeten komedie ‘Pink Cadillac’. maar dit was technisch gezien niet de eerste keer dat het paar samenwerkte. Dat moment kwam in ‘The Dead Pool’ uit 1988. een dwaas vervolg op “Dirty Harry” dat toevallig ook Neesons eerste grote actiefilm was. Het was een belangrijk moment voor Neeson, die pas begin jaren negentig echt doorbrak met rollen in ‘Darkman’ en ‘Schindler’s List’. Toch was “The Dead Pool” een veel legitiemer project dan veel van wat Neeson de afgelopen jaren had gedaan.
Dit is waar ‘Merlin and the Sword’ om de hoek komt kijken. Een film gemaakt voor tv uit 1985 die ook een zeer Hollywood-versie was van de Arthur-legende. In de film verscheen Neeson als een barbaarse bruut die nauwelijks in staat is om basiswoorden aan elkaar te rijgen. Als zodanig is het waarschijnlijk niet de beste film om naar te kijken als je een voorbeeld wilt zien van de acteerkwaliteiten van de man rond 1985 (de film werd feitelijk opgenomen in 1982). Maar het is een fascinerend curiosum van een film die, met zijn typisch vreemde en surrealistische visuele effecten uit de jaren 80, zorgt voor iets dat lijkt op een koortsdroom.
Merlijn en het Zwaard is een bizarre reis door de Arthur-legende
Als Liam Neeson-films Ga, “Merlijn en het zwaard” is… vreemd. Een van de eerste rollen van de acteur was die van Gawain in John Boormans middeleeuwse fantasie ‘Excalibur’ uit 1981. Zijn volgende uitstapje naar Arthuriana leverde echter niet zo’n prestigieuze rol op. In “Merlin and the Sword” speelde Neeson de rol van Grak, een barbaar die het niet lang volhoudt en maar een beetje mag grommen voordat hij wordt uitgezonden.
De film begint met een vrouw die in een grot bij Stonehenge valt, maar wakker wordt in de Arthur-tijd. Daar wordt de vrouw van koning Arthur (Malcolm McDowell), koningin Guinevere (Rosalyn Landor), ontvoerd door de kwaadaardige zus van de koning, Morgan La Fey (Candice Bergen). Lancelot van Rupert Everett wordt belast met het teruggeven van de koningin, maar er ontstaat een driehoeksverhouding nadat de legendarische ridder verliefd wordt op Guinevere zelf. Op een gegeven moment houdt Neesons barbaar de koningin gevangen voordat hij wordt geveld door Lancelot, wat betekent dat hij op zijn minst een zwaardgevecht heeft gehad voordat hij werd gedood.
Het is je misschien opgevallen dat deze tv-film een belachelijk goede cast heeft. Naast een vroege Neeson-optreden hadden we ook McDowell, “Boston Legal”-ster Candice Bergen en de Prince Charming uit de “Shrek”-films, Rupert Everett. Maar verreweg het interessantste castlid voor degenen die eind jaren ’80/begin jaren ’90 volwassen werden, is Michael Gough, die een aartsbisschop speelt. Dat wil zeggen, Alfred Pennyworth zelf speelt in deze film. De acteur die de butler van Bruce Wayne speelde in ‘Batman’ uit 1989 en de drie vervolgfilms maakte naam met Hammer-horrorfilms in de jaren vijftig en zestig voordat hij bekend werd bij het Britse publiek met rollen in grote tv-series als ‘Doctor Who’ en ‘The Avengers’. Helaas wordt hij crimineel onderbenut in ‘Merlin and the Sword’.
De vreemde praktische effecten van Merlijn en het Zwaard zijn vreemd genoeg effectief
Is “Merlijn en het Zwaard” een van de beste Liam Neeson-films die je nog nooit hebt gezien? Nou ja, afgezien van het feit dat hij er niet zoveel in speelt, hangt het antwoord ervan af of je van rare fantasiefilms uit de jaren 80 houdt met speciale effecten die speciaal zijn ontworpen om nachtmerries bij kinderen op te wekken. De film is bizar om te zien, maar ook aantrekkelijk vanwege zijn visuele stijl. Er zijn meerdere effectshots in de film, waarvan er één een vrouw met een varkensneus voorstelt, terwijl een andere een slordig geconstrueerde draak laat zien die zo hoogdravend, onnatuurlijk beweegt dat het vreemd verontrustend is. Beide zijn zulke typische voorbeelden van praktische effecten uit de jaren tachtig, omdat ze zo overduidelijk nep zijn en toch vreemd effectief en verontrustend – net als veel van de scènes in de griezelige, vergeten fantasiefilm uit de jaren 80 die Clint Eastwood ‘produceerde’ (maar dat echt niet deed).
Als dat niet genoeg is om uw interesse te wekken, Brievenbusd gebruikers zijn een mix van perplex en verontrust door de film, terwijl velen de film behoorlijk leuk lijken te vinden (hoewel misschien om redenen die de filmmakers niet precies bedoelden). “Een perfecte, onbedoelde komedie”, schrijft iemand, “Oké, wauw. Deze is nogal wat”, roept een ander uit, die ook prijst dat de film “speciale effecten heeft die een beetje rustgevend zijn voor de persoon die tijdens zijn vormingsjaren veel televisie uit de jaren 80 heeft gekeken.” Een andere recensie luidt simpelweg: “Liam Neeson is Grak.” Dat is hij. Dat is hij.
Als je ‘Merlin and the Sword’ wilt ervaren, kun je het in zijn geheel bekijken op YouTube, hoewel de kwaliteit veel te wensen overlaat. Misschien kun je ook op zoek gaan naar een VHS-kopie van de film, die anders gedoemd lijkt verloren media te worden.
