Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Lang voordat ik mijn passie vond voor het opgraven van films die beter spelen dan hun kritische reputatie doet vermoeden, maakte Kevin Smith in 2014 een kleine horrorkomedie genaamd Slagtand dat ik volledig heb afgeschreven en vergeten dankzij de kritische score van 45 procent op Rotten Tomatoes. Nadat ik jarenlang films heb beoordeeld met scores van één cijfer waarvan ik denk dat ze beter zijn dan sommige van hun veelgeprezen tegenhangers, heb ik uiteindelijk besloten om deze eens te proberen. In mijn ogen vertaalt 45 procent zich waarschijnlijk in minstens een B-min, gebaseerd op hoe ik films persoonlijk beoordeel.
Toegegeven, ik ben een beetje preuts als het op body-horror aankomt, maar ik zal nog steeds films als Bezitter En Stop-motion als de synopsis overtuigend genoeg klinkt. En laat me je iets vertellen. Justin Lang getransformeerd worden in een walrus klinkt om een heel specifieke reden behoorlijk overtuigend.
Ik haatte Justin Long omdat hij altijd een eikel speelt. Na het bekijken van films zoals Barbaar En De Golf en ik geniet er om precies deze reden intens van, ik ben gaan beseffen dat dit is waar zijn talent echt ligt. Gezien hoeveel plezier hij lijkt te hebben in bijna elk project waarin hij zich bevindt, ben ik gaan geloven dat hij in het echte leven waarschijnlijk onevenredig aardig is en plaatsvervangend leeft via zijn personages. Voeg het verwrongen gevoel voor humor van Kevin Smith toe aan de vergelijking, en Slagtand wordt een essentiële kijkervaring voor iedereen die van gewelddadige en bizarre B-filmschlock houdt.
Begint met een podcast
Wallace Bryton van Justin Long, met zijn beste Anthony Kiedis-snor, wordt geïntroduceerd via zijn aanstootgevende podcast, De niet-ziende partijwaar hij en zijn cohost Teddy Craft (Haley Joel Osment) virale video’s roosteren. Naar aanleiding van een aanwijzing over een katana-swingende tiener uit Manitoba, bekend als de Dood Bill Jongen, Wallace is teleurgesteld als hij ontdekt dat het onderwerp van de video zelfmoord heeft gepleegd, wat betekent dat hij voor niets naar Canada is gereisd.
In een poging zijn reis te redden terwijl hij nog steeds inhoud genereert, hoort Wallace over een man genaamd Howard Howe (Michael Parks), wiens flyer beweert dat reizigers gratis bij hem kunnen wonen zolang ze naar verhalen over zijn leven luisteren. Terwijl hij naar de middle of nowhere rijdt, bereidt Wallace zich voor op wat volgens hem het interview van zijn leven zal worden. In plaats daarvan wordt hij gedrogeerd en langzaam in een walruspak van menselijke maat gestikt.
Ondertussen ontvangt Teddy en Wallace’s vriendin Ally (Genesis Rodriguez), die al dagen niets van hem heeft gehoord, een alarmerende voicemail waarin zijn huidige situatie wordt beschreven. Ze roepen de hulp in van voormalig detective Guy LaPointe (Johnny Depp), die al zo lang als hij zich kan herinneren naar Howard zoekt, onder de verdenking dat hij verantwoordelijk is voor talloze vermiste personenzaken, net als die van Wallace. Vastbesloten om hun vriend te redden, vertrekt het trio naar Howard’s laatst bekende adres, zich totaal niet bewust van de wreedheid die hen te wachten staat.
Productiewaarden die het budget overschrijden
Ondanks het schamele productiebudget van drie miljoen dollar, zorgen de praktische body horror-effecten voor Slagtand zijn meer dan solide. We krijgen grafische close-ups van Wallace tijdens en na zijn transformatie, en ze zijn absoluut misselijkmakend op de best mogelijke manier. Justin Long’s blik van verbijsterde nood verkoopt echt de hele beproeving. Hij begint de film overdreven zelfverzekerd en zelfvoldaan, om uiteindelijk te eindigen als een man die gevangen zit in het lichaam van een walrus.
Omdat ik persoonlijk nog nooit tegen mijn wil in een levensecht walruspak ben genaaid, gemaakt van stukjes van mijn eigen geamputeerde ledematen, kan ik niet zeggen hoe ik in een vergelijkbare situatie zou reageren. Wat ik kan zeggen is dat Long het op overtuigende wijze verkoopt, dus eer waar het toekomt.
Het beste deel van SlagtandMaar dat is Johnny Depp. Het voelt alsof de rol van Guy LaPointe speciaal voor hem is geschreven, ook al suggereren rapporten dat deze oorspronkelijk voor Quentin Tarantino is geschreven, die hem heeft doorgegeven. Depp is enthousiast, excentriek, achtervolgd door zijn verleden en gedreven door zijn obsessie met Howard. Hij gedraagt zich als een hardgekookte privédetective die zijn beste jaren al ver achter zich heeft.
Terwijl ik genoot Slagtand Goed genoeg voor zijn aankomst, is de aanwezigheid van Johnny Depp en het vermogen om elke scène waarin hij zich bevindt te beheersen, wat de deal voor mij echt heeft bezegeld.
Een interessante kijk op body-horror vermengd met komedie, Slagtand is niet voor iedereen weggelegd, maar ik ben blij dat ik er eindelijk aan toe ben gekomen om hem te bekijken. Het heeft hetzelfde zieke gevoel voor humor dat je ervan zou verwachten Kevin Smitmaar het is volledig op dit specifieke genre gericht en laat zijn bereik zien op manieren die personages als Jay en Silent Bob eenvoudigweg niet kunnen. Wederom achtervolgd door het besef dat ik deze film meer dan tien jaar geleden had kunnen zien en er net zo veel van had kunnen genieten, herinnert het ons er opnieuw aan waarom je wat critici zeggen altijd met een korreltje zout moet nemen.
Op het moment van schrijven is Slagtand wordt gestreamd op Netflix.
