Deze week verscheen er een nogal eigenaardige rode telefooncel buiten een tattooshop in San Francisco, die inwoners van een van Amerika’s meest liberale steden aanspoorde om ‘een Republikein te bellen’.
De tegenhanger ervan, een blauwe telefooncel, staat buiten een boekwinkel in het onwankelbare conservatieve stadje Abilene, Texas, waar de lokale bevolking wordt aangemoedigd ‘een Democraat te bellen’.
Samen vormen de telefooncellen een sociaal experiment: wanneer iemand de lijn opneemt in San Francisco, gaat deze over in Texas, en vice versa, waardoor voorbijgangers een unieke kans krijgen om te chatten met een vreemdeling die een heel andere kijk op politiek en leven heeft.
Het initiatief, genaamd het Party Line-project, is het geesteskind van Materie Neurowetenschappeneen startup op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg die zich richt op het onderzoeken van de wetenschap achter geluk en het creëren van hulpmiddelen om depressieve stoornissen te bestrijden.
De telefooncel ‘Call a Democrat’ bevindt zich buiten Seven and One Books in Abilene, Texas.
(Logan Ivey / Matter Neurowetenschappen)
Neurowetenschappers weten dat vechten met mensen met verschillende opvattingen leidt tot het vrijkomen van cortisol in de hersenen, wat de stress verhoogt, legt Matter-medeoprichter Ben Goldhirsh uit. Aan de andere kant activeert het aangaan van niet-haatdragende, mens-tot-mensgesprekken geluksbevorderende neurotransmitters zoals dopamine en cannabinoïden, zei hij.
“We wilden zien wat er zou gebeuren als mensen de kans zouden krijgen om rechtstreeks met mensen in contact te komen – zouden ze ervoor kiezen om ruzie te maken en te vechten, of zouden ze ervoor kiezen om een gemeenschappelijke basis te vinden?” zei Goldhirsh. “(Zouden ze kiezen voor) de afgifte van cortisol of de afgifte van cannabinoïden?”
Tot grote vreugde van de onderzoekers heeft de overgrote meerderheid van de bellers ervoor gekozen om een gemeenschappelijke basis te zoeken. Het project ging zondagmiddag laat van start en donderdagavond hadden onderzoekers meer dan 150 gesprekken en voicemails opgenomen.
Tot nu toe lopen de onderwerpen die bellers hebben besproken uiteen, inclusief hobby’s, cultuur en wereldgebeurtenissen, zei Goldhirsh. Veel bellers verwerpen de dichotomie tussen Republikeinse en Democratische labels en merken dat ze soortgelijke zorgen hebben over de toestand van de natie en de economie.
In één opname vraagt Steve – een man uit San Francisco die zich identificeert als liberaal –: “Ben jij een Republikein?” aan een moeder van vier kinderen in Abilene.
Ze antwoordt snel: “Ja, dat ben ik”, maar zegt even later: “Nou, nee, hmm, uhm, (ik ben) waarschijnlijk een onafhankelijke, zou ik zeggen naarmate ik ouder ben geworden.”
Steve vraagt haar vervolgens of ze de wereld net zo gek vindt als hij, waarop ze zegt: “Dat doe ik ook. Het wordt echt elke dag erger en erger.”
“Zie je? We hebben zoveel gemeen!” hij antwoordt.
Dit soort dialoog verbaast Chris Tausanovitch, hoogleraar politieke wetenschappen aan de UCLA, niet, die een boek schreef over de polarisatie in de Amerikaanse politiek.
Hij zei dat hoewel mensen er vaak van uitgaan dat ze niet goed overweg kunnen met een lid van de andere politieke partij, de gemiddelde Amerikaan gematigder politieke opvattingen heeft dan zijn gekozen vertegenwoordigers.
“Veel van de afkeer van de andere partij komt voort uit het feit dat we de publieke standpunten van de partij waarmee we niet verbonden zijn niet leuk vinden,” zei hij. “Als je een democraat bent, associeer je de Republikeinen met de standpunten van mensen als Donald Trump, maar het blijkt dat de meeste mensen niet zo extreem zijn als het stereotype van hun politieke partij zou suggereren.”
Het aanpakken van het probleem van de polarisatie in de politiek zal aanzienlijke inspanningen vergen van beide partijen, zei Tausanovitch, maar experimenten zoals de telefooncel zijn een fantastische manier om mensen aan de andere kant van het gangpad aan het praten te krijgen.
“Het geeft een goed gevoel om met een ander mens te praten en te beseffen dat ze menselijk zijn,” zei hij, “en je kunt zelfs leren dat mensen de neiging hebben om niet zo verschillend te zijn als je denkt dat ze zijn in termen van echt beleid en echte overtuigingen.”
Vanuit het perspectief van een deskundige op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg zei Goldhirsh dat hij niet verbaasd was dat het merendeel van de gesprekken positief en nieuwsgierig was en vaak leidde tot hartverwarmende ontdekkingen van gedeelde interesses en ervaringen.
“Mensen zijn complexe, genuanceerde individuen,” zei Goldhirsh, “en genieten er echt van om als zodanig betrokken te zijn en doen het met een echte soort vriendelijkheid en nieuwsgierigheid wanneer ze die kans krijgen.”
In één dialoog Shane, een correctionele officier in Texas, wordt gedeeld op de Instagram van Matter Neuroscience en praat met Chris, die werkt in een broodjeszaak en DJ-studio in San Francisco.
Shane vertelt over de goede en slechte aspecten van zijn werk en deelt de gruwel van het zien hoe een gevangene wordt vermoord en de voldoening die hij onlangs vond toen hij met gevangenen over de Bijbel praatte.
Het paar vindt snel een gemeenschappelijke basis: Shane’s broer heet Chris en de moeder van Chris woont in San Antonio.
“Ik vind dit experiment hier geweldig”, zegt Shane aan het einde van het gesprek. “We hebben al verbinding, kerel”, voegt Chris toe.
De telefooncel van San Francisco bevindt zich buiten de Black Serum Tattoo-studio in het Mission District. Eigenaar Brucius von Xylander zei dat hij ermee instemde Matter Neuroscience de telefoon buiten zijn studio te laten opzetten, omdat hij dacht dat dit een geweldig medium zou zijn voor mensen uit het hele politieke spectrum om deel te nemen aan een burgerlijk debat.
“Het leek mij een goed idee, omdat het leuk is om ergens met een vreemde in contact te komen, wetende dat ze misschien over iets praten dat moeilijk te bespreken is op sociale media of elders”, zei Von Xylander.
Von Xylander zei dat de reacties op de telefoon zowel online als persoonlijk overweldigend positief waren.
Ondertussen, zo’n 2600 kilometer verderop in Abilene, is de eigenaar van Seven and One Books, Arlene Kasselman, ook opgetogen over de reactie op de telefoon buiten haar winkel.
Toen ze voor het eerst de felblauwe telefoon zag met het bordje ‘Bel een Democraat’, was ze een beetje zenuwachtig over hoe de gesprekken zouden verlopen. Maar tot nu toe zijn ze geweldig geweest, zei ze, terwijl mensen praten over bakken, basketbal, politiek en meer.
Vanuit haar perspectief is het doel om te zien hoe het eruit ziet om “niet alleen een toetsenbordstrijder te zijn in het commentaargedeelte, maar om mensen als mensen te zien.”
“We lijken biologisch zeker meer op elkaar dan op elkaar”, voegde ze eraan toe. ‘Hoe kunnen we dan over het gangpad reiken?’
In onze steeds meer gepolariseerde samenleving zegt Kasselman dat ze enthousiast is om een ervaring te faciliteren waarin mensen positieve interacties kunnen hebben met vreemden met verschillende achtergronden.
Tausanovitch gelooft dat betekenisvolle gesprekken over partijgrenzen heen, waarin mensen verbinding maken via gedeelde interesses, kiezers wakker kunnen schudden voor de prijs die ze betalen vanwege ons extreme politieke klimaat. Hij zei dat iedereen eronder lijdt als partijen zich meer richten op het winnen van verkiezingen dan op het samenwerken aan beleid dat alle Amerikanen ten goede komt.
“Dit soort dingen kunnen mensen helpen inzien dat (polarisatie) een race naar de bodem is en een probleem dat de moeite waard is om direct aangepakt te worden”, zei hij.
Goldhirsh is ook blij met de eerste reactie en zei dat Matter Neuroscience overspoeld is met verzoeken om de telefooncellen naar andere delen van Amerika te brengen. De rapper The Game uit Los Angeles stuurde bijvoorbeeld een bericht waarin hij zei dat het team telefoons moest installeren in de Bloods- en Crips-gebieden, zodat leden van de vijandelijke bendes met elkaar konden praten.
“We blijven aandringen op dialoog,” zei Goldhirsh, “omdat het verbinden van een gemeenschappelijke basis beter is voor het geluk dan, weet je, vreugde vinden in de cortisol van de vecht-of-vlucht-ervaring.”
