Door Robert Scucci
| Bijgewerkt
Wist je dat Sylvester Stallone in 2002 in een slasher werd genoemd D-Tox? Of misschien herinner je het je nog onder de andere, oneindig veel grappigere titel: Oog zie je. Het is een slasherwhodunit, “we zitten allemaal opgesloten in een afkickcentrum voor agenten in moeilijkheden en iemand probeert ons allemaal te vermoorden” plot dat het potentieel had om uniek te zijn, maar in plaats daarvan sneller door elke slasher-trope heen brandt dan de doos met olieachtige vodden en explosiekappen naast de oven in de kelder van Homer Simpson.
Het revalidatiecentrum bevindt zich tijdens een sneeuwstorm in de afgelegen wildernis van Wyoming. Elk personage ziet er op een gegeven moment schichtig en achterdochtig uit. De telefoons werken niet en het aantal doden stijgt. Stallone baant zich een weg door het rouwproces, waarvan je denkt dat het komt door het alcoholisme van zijn karakter, maar als hij eenmaal opruimt, besef je dat dit precies de manier is waarop hij praat. Kris Kristofferson zit dreigend bij een vuur.
Schrijver Howard Swindle dacht echt dat hij hier iets had, maar het enige wat hij bereikte was mij 96 minuten van mijn tijd oplichten. Oog zie je probeert slim en slim te zijn, maar het is zo standaard dat er geen verrassingen zijn. Erger nog, mensen vallen als vliegen neer, en het is gewoon zo saai.
D-Tox… Zoals detoxen. Snap je het? Haal het alsjeblieft!
D-Toxof Oog zie jeconcentreert zich op FBI-agent Jake Malloy. Er loopt een seriemoordenaar rond en hij heeft het op politieagenten gemunt. De moordenaar steekt de ogen uit zijn slachtoffers (snap je? alsjeblieft snap het) en hangt ze vervolgens op een rituele manier op. Jake hoort van deze MO wanneer hij naar het huis van zijn voormalige partner wordt geroepen om zijn stoffelijk overschot te onderzoeken. Terwijl hij de plaats delict onderzoekt, krijgt Jake een telefoontje van de moordenaar, die nu bij zijn vriendin thuis is. Blijkt dat de oude zet van ‘vermoord zijn voormalige partner als lokaas zodat ik zijn wederhelft kan vermoorden’ precies werkte zoals gepland.
Jake gaat op een megabuiger van drie maanden. Zijn supervisor, Chuck (Charles S. Dutton), stuurt hem naar een experimenteel, afgelegen revalidatiecentrum in Wyoming, gerund door voormalig agent die hersteladviseur Dr. John Mitchell (Kris Kristofferson) is geworden. Op dit versterkte terrein, geheel gewijd aan het weer op de been krijgen van de politie, maken we kennis met een stel geharde mannen, die allemaal zo intens gegrepen zijn door hun ondeugden dat het voor hen zeer onaangenaam is om in de buurt te zijn.
In deze line-up van jongens, die al dan niet een seriemoordenaar zijn die zich in een afkickcentrum verstopt om Jake tegen te werken, zijn ex-SWAT-officier Peter Noah (Robert Patrick), de Britse Bobby Frank Slater (Christopher Fulford), een doorgewinterde rechercheur moordzaken die bijbelklopper Willie Jones (Courtney B. Vance), LAPD’s beste psychiatrische patiënt Lopez (Angela Alvarado Rosa) en geriatrische RCMP-officier McKenzie (Robert) Prosky).
Naast deze groep drinkers in het blauw zijn er de stafleden, zoals Dr. John’s assistent Hank en de dienstdoende verpleegster Jenny (Polly Walker), die Jake’s romantische interesse wordt. Zeker een man die rouwt om de zeer recente, brute moord op zijn vriendin, en die ook een ernstig middelenmisbruikprobleem heeft, zal er baat bij hebben zich aan iemand te hechten vlak voordat de moordenaar zijn razernij voortzet in zo’n grimmige, sombere omgeving.
Zoals je zou verwachten, begint iedereen te sterven, maar hun sterfgevallen worden zo geënsceneerd dat ze op zelfmoorden lijken. Jake kent de werkwijze van de moordenaar en vermoedt vals spel, en iedereen begint zich tegen elkaar te keren. Het is handig dat agent Chuck in de stad blijft omdat hij denkt dat ze hem nodig hebben om de dag te redden tegen het derde bedrijf, dus gaat hij ijsvissen en wacht op zijn signaal van de regisseur. Om nog wat meer drama toe te voegen, schrijft de moordenaar aantekeningen op de achterkant van de oogleden van zijn slachtoffers, wat eerlijk gezegd het meest indrukwekkende aan deze film is als je de textuur in ogenschouw neemt.
$6,4 miljoen in, $55 miljoen uit
Het ontvangen van een zeer beperkte release, bijna alsof ze niet wilden dat iemand het zou zien, Oog zie je draagt momenteel een kritische score van 18 procent Rotte Tomaten. Het verdiende slechts $ 6,4 miljoen aan de kassa, terwijl het gerapporteerde budget van $ 55 miljoen was. Als ik moest raden waarom deze film zo hard flopte, is dat omdat hij niet eens weet wat voor soort film het is.
Het is een slasher die zich afspeelt als een van die mysterieuze feestjes die de wanhopige sitcomvriend organiseert omdat ze denken dat iedereen hen leuker zal vinden. Het merendeel van de moorden vindt buiten het scherm plaats, wat nergens op slaat, omdat de lichamen nog steeds behoorlijk knoestig zijn als ze worden ontdekt, en het bloed redelijk is.
De instelling heeft geen zin. Het is een gigantische bunker midden in de wildernis, maar iedereen mag nog steeds vrij rondlopen wanneer hij wil, als het weer het toelaat. Je had ze gewoon naar een afkickkliniek in de stad kunnen sturen met betere beveiliging. Het zou net zo geïsoleerd zijn en bevorderlijker voor het soort therapiesessies dat ze proberen te hebben. Niets hier is logisch, en het is niet eens leuk om naar te kijken, want er is niet eens onbedoelde humor om te vieren.
Oog zie jeook bekend als D-Toxkan gratis worden gestreamd op Prime Video, omdat ik er vrij zeker van ben dat de enige manier waarop het zijn geld terugkrijgt, is via advertenties van twee minuten om de 15 minuten.
