Zoals in het verleden op de pagina’s van /Film is geschreven, is de openingsscène van de sitcom van Sherwood Schwartz uit 1964 “Gilligan’s Island” werd gefilmd op Hawaïwaarbij de oceaanscènes worden gefilmd voor de kust van Waikiki. Sherwood Schwartz vertelt zelfs een grappig verhaal over hoe Het filmen van de openingsscène bracht een plaatselijke oude man volledig in verwarring. Het grootste deel van de serie is echter opgenomen in een studio in Zuid-Californië. Concreet werden de studiosequenties gefilmd in het CBS Studio Center, gelegen op 4024 Radford Ave. in Studio City, Californië.
De grote tropische lagune die in de meeste afleveringen van “Gilligan’s Island” te zien was, was niets meer dan een buitenwatertank versierd met zand en bomen, en bevond zich ook in een SoCal-studio. Volgens fans lag de lagune zo dicht bij de snelweg 101 dat verkeerslawaai soms het filmen verstoorde. De lagune was ook voortdurend onbedekt, zeker onverwarmd en walgelijk ongefilterd. Je kunt je alleen maar voorstellen hoe smerig het lagunewater werd tijdens de zomermaanden tijdens pauzes in het opnameschema.
En toch moest de cast van “Gilligan’s Island” regelmatig in het stilstaande, brakke water zwemmen. Zoals je zou kunnen aannemen, hadden de acteurs er een hekel aan om het te doen, uit angst dat het stinkende water hen ziek zou maken. Gilligan-acteur Bob Denver legde het inderdaad uit de documentaire / gedramatiseerde tv-special uit 2001 “Surviving Gilligan’s Island” dat hij en co-ster Alan Hale ooit het briljante idee hadden om een vis in de lagune los te laten om een punt te bewijzen aan de leidinggevenden van CBS. De vis stierf. Denver en Hale legden ook uit dat ze de lagune pas zouden betreden als de leidinggevenden dat eerst hadden gedaan. Onnodig te zeggen dat de leidinggevenden het water hebben verwisseld.
De lagune van Gilligan’s Island was smerig genoeg om een vis te doden
Er moet worden uitgelegd dat “Surviving Gilligan’s Island” een verzameling verhalen en anekdotes was over “Gilligan’s Island”, zoals verteld door de toenmalige overlevende sterren van de show, Bob Denver, Russell Johnson en Dawn Wells. Tina Louise koos er, zoals bij veel nevenprojecten van “Gilligan’s Island”, voor om niet deel te nemen. Louise vond het leuk om aan ‘Gilligan’s Island’ te werken, maar werd zelden gedwongen deel te nemen aan fanevenementen of retrospectieven.
Denver, Johnson en Wells vertelden echter allemaal verhalen, terwijl een reeks jongere acteurs hun anekdotes in kostuum nabootsten. In recreaties werd de jonge Bob Denver gespeeld door John Wellner, terwijl jij, de jonge Alan Hale, werd gespeeld door Eric Allan Kramer. De scènes in “Surviving Gilligan’s Island” waarin Denver en Hale naar een dode vis kijken, waren allemaal recreaties. Bij het maken van de documentaire is geen enkele vis beschadigd.
Maar een echte vis werd inderdaad geschaad toen Denver en Hale een punt probeerden te maken. In de werkelijke woorden van Denver:
“Die zomer werd de lagune zo funky dat toen we er een vis in stopten, gewoon om te zien. (…) Moet ik je vertellen hoe snel dat water veranderde?”
Het was niet het meest humane om te doen, maar het bracht de boodschap zeker over. Denver en de rest van de cast van “Gilligan’s Island” mochten daarna in relatief schoon water zwemmen. Het was nog steeds niet verwarmd, maar ze liepen in ieder geval geen risico te sterven aan wat die arme vis ook had gedood.
De lagune werd uiteindelijk in 1995 bestraat, zoals gerapporteerd door de Los Angeles Times. Een belangrijk – en enigszins grof – stuk televisiegeschiedenis is door de tijd verloren gegaan.
