Dit bericht bevat spoilers voor “Stand By Me” en het bronmateriaal.
Stephen King’s ‘The Body’ eindigt met een emotionele klap. De novelle ontvouwt zich vanuit het perspectief van Gordie, die vertelt over zijn blijvende vriendschap met drie jongens – Chris Chambers, Teddy Duchamp en Vern Tessio – in Castle Rock. Een lokale bende ontdekt per ongeluk het lijk van een vermist kind, en het trio besluit het te vinden om beroemd te worden.
Helaas gaat het vreselijk mis terwijl ze aan het kamperen zijn, en Chris trekt uit angst een pistool op de bende. De kinderen drijven uit elkaar na het schrijnende incident, maar Chris en Gordie blijven goede vrienden. Door een hartverscheurende gang van zaken vernemen we echter dat Chris tegenwoordig dodelijk is neergestoken, terwijl Vern en Teddy ook per ongeluk om het leven zijn gekomen. Door deze tragische wending wordt Gordie een volwassene die wanhopig op zoek is naar nostalgie, aangezien deze herinneringen – hoe pijnlijk ook – het enige zijn dat hij heeft van zijn dierbare vrienden.
Rob Reiner’s bewerking van King’s novelle ‘Stand by Me’ verandert een paar detailsinbegrepen WHO reikt naar het pistool vóór de climax-confrontatie. Reinier sprak Verscheidenheid om de 30ste verjaardag van de film te herdenken en legde uit hoe deze kleine verandering alles opnieuw contextualiseert. Blijkt dat King zelf een fan is van deze verhalende aanpassing:
“Als ze in het boek de confrontatie aan het einde hebben en ze naar de bende oudere jongens staren die het lichaam willen terugnemen, was het Chris Chambers die het pistool oppakte. Terwijl we doorliepen, zei (producent) Andy Scheinman: ‘Wat als Gordie het pistool oppakt?’ Het blijft bij het hele idee dat het Gordie’s reis is. Toen we het vertoonden voor Stephen King. Hij zegt: ‘Toen je Gordie dat wapen liet ophalen, dacht ik: waarom had ik dat niet?’
Terwijl Reiners verfilming meeslepend is, blaast Kings novelle je de wind uit de longen
“The Body” wordt met terugwerkende kracht onthuld als een zeer persoonlijke elegie, aangezien deze herinneringen voor Gordie een manier zijn om zijn vriendschappen te herinneren/eren door de lens van door verdriet gevoede nostalgie. We leren pas op het allerlaatste moment over de sterfgevallen, wat ons dwingt om elk detail opnieuw te evalueren via de context van Gordie’s emotionele toestand. Reiner opent de film echter met een krantenartikel over de dodelijke steekpartij van Chris (River Phoenix), wat Gordie (Wil Wheaton) ertoe aanzet te vertellen over het noodlottige kinderincident dat plaatsvond in 1959. Omdat de emotionele schok van Chris’ dood niet wordt uitgesteld of onthouden, Gordie’s vertelling krijgt een bijzondere kwaliteitmaar heeft niet dezelfde impact als ‘The Body’.
Reiner’s beslissing om Gordie het pistool te laten pakken in plaats van Chris verschuift ook de verantwoordelijkheid naar de verteller, aangezien een zekere mate van schuldgevoel of spijt de volwassen Gordie (Richard Dreyfuss) teistert, die dit verhaal vertelt om het verhaal af te ronden. Hoewel dit pathos toevoegt aan Gordie’s relatie met het verleden, waar hij tegelijkertijd bang voor is en naar verlangt, “Stand By Me” eindigt op een bitterzoete noot. ‘Ik heb later nooit meer zoveel vrienden gehad als toen ik twaalf was. Jezus, heeft iemand dat ook?’ Mijmert Gordie, terwijl hij zich vastklampt aan de nostalgie van het hebben van goede jeugdvrienden die dezelfde vormende ervaringen hebben gedeeld als jij. Hoewel Chris er niet meer is, leven Vern en Teddy nog, wat een sprankje hoop biedt.
In schril contrast daarmee laat ‘The Body’ Gordie achter met niets anders dan levendige herinneringen die hem voor altijd zullen achtervolgen. Ja, er is een oprechte nostalgie naar vrijheid verbonden aan het opgroeien in een kleine stad, maar de somberheid van de volwassenheid heeft iedereen ingehaald, waaruit geen ontsnappen mogelijk is.
