Ik heb het gevoel dat ieders vader een kenmerkend gerecht. En ik zeg het maar: de spaghetti van mijn vader is de beste. Of in ieder geval: het is het beste voor deze tijd van het jaar: een grote kom warm, zout en smaakvol comfort. Het verlangen raakt me als een uurwerk in de eerste week van januari, en hoewel mijn vader zou beweren dat ik het zo leuk vind, simpelweg omdat hij het voor mij heeft gemaakt, is dat in dit geval gewoon niet waar. Mijn vader stierf elf maanden geleden, en hoewel ik me nog steeds voel diep verdrietIk kan ook gerust zeggen dat ik deze pasta net zo lekker vind als ik hem voor mezelf maak. Pardon, papa!
Het recept zelf is eenvoudig – bijna verdacht. Het is knoflook, geplette tomaten, olijfolie en zout. Toch kostte het me jaren van oefenen en lastige telefoontjes om het goed te krijgen. Ik begreep niet hoe mijn vader zulke basisingrediënten kon omzetten in een saus die op spaghetti leek en toch explodeerde met zo’n diepe smaak; het leek een goocheltruc.
In feite zijn er twee trucs voor deze pasta, beide beslist alledaags: de verhoudingen en de kooktemperatuur. De verhoudingen zijn belachelijk: je gaat zoveel knoflook gebruiken. Meer dan dat. Niet meer. En dit krijgen? Je gaat het niet bruin maken. Je gaat de verwarming niet eens aanzetten tot het einde, en dan kun je nauwelijks nog aan de knop draaien. Het zal een totaal verkeerd gevoel geven terwijl je het doet. De dag dat ik dit gerecht eindelijk klaarmaakte, was de dag dat ik al mijn eigen kookinstincten negeerde en gewoon deed wat mijn vader zei. Dat is niet altijd de juiste zet, maar soms – oké, prima – is dat wel zo.
Spaghetti van mijn vader
8-10 teentjes knoflook (ik zei het toch)
3/4 kopje olijfolie, of iets meer
1 blikje van 28 oz geplette tomaten (zonder basilicum), bij voorkeur Red Pack of Cento
1 doosdoppen
Zout, voor pastawater
Opmerkingen van mijn vader: Het eerste wat mijn vader je zou vertellen is dat je goede tomaten uit blik moet kopen, bij voorkeur Red Pack of Cento. Vervolgens herhaalde hij dit advies omdat het belangrijk is. Heb je het? Geweldig. Het tweede dat hij je wil vertellen is dat cappellini niet hetzelfde is als engelenhaar, en dat engelenhaar te dun is.
Pers of pers je knoflook. Als de teentjes aan de kleine kant zijn, gebruik er dan zeker 10 – je wilt een flinke stapel knoflook. Voeg het toe aan een pan met olijfolie (zet het vuur nog niet aan!). Er moet voldoende olie zijn om de knoflook volledig te bedekken, en nog wat.
Voeg de geplette tomaten toe aan de pot, en nu zet het vuur laag. Laat het daar even hangen, even opwarmen maar niet aan het koken. Het kan zijn dat je de pan op middelhoog moet zetten, maar laat het niet koken. Nogmaals, met deze saus zijn we niet zozeer aan het ‘koken’ als wel aan het ‘verwarmen’. De smaken smelten samen en de knoflook wordt zacht, maar als je klaar bent, heeft hij nog steeds een goede bite. Schud de saus zo nu en dan met een houten lepel, zodat deze in de olie kan trekken, hoewel de saus niet volledig zal worden opgenomen (nog zo’n van die verhoudingssleutels!).
Terwijl de saus aan het opwarmen is, kook je de pasta in goed gezouten water. Als ik goed gezouten zeg, bedoel ik een paar shakes meer dan je normaal zou doen. We voegen geen zout toe aan de saus, dus een zoutere pasta is belangrijk voor de balans. Kook de pasta tot net gaar al dente (Ik doe ongeveer 2 minuten voor cappellini; het kookt gaar in de saus), laat het vervolgens uitlekken en doe het geheel snel in de saus. Zet het vuur uit en roer de pasta door tot hij goed bedekt is, en je keuken vol goddelijke, knoflookachtige stoom zit.
Serveer onmiddellijk. Ik hou van deze pasta zonder er bovenop, maar als je een fan bent van verse parmezaanse kaas, ga ervoor. Dat is wat mijn vader zou doen.
Dus, wat is jouw favoriete papagerecht? Deel het alsjeblieft als je wilt, vooral als het erbij hoort zeer serieuze richtlijnen; die details zijn het beste deel.
PS Alex Beggs deelt het heerlijke kalkoengehaktbrood van haar vaderen als je nog steeds in een spaghettistemming bent, wat dacht je van een spaghettitaart?
