Hoewel het debat over de gevangenneming van de Venezolaanse president Nicholas Maduro wereldwijd gemengd blijft, is het voor veel Venezolanen die onder zijn bewind gedwongen zijn hun land te verlaten, niets minder dan een wonder.
De 35-jarige Francisco Gil uit Norfolk, Virginia, ontvluchtte Venezuela in 2017. Zijn nachtmerrie begon toen soldaten hem en twee neven bij een militaire controlepost ontvoerden en hen vasthielden voor losgeld.
“Ze richtten een pistool op mijn gezicht en zeiden dat ik uit de auto moest stappen. Toen ik dat deed, dacht ik dat ze me zouden vragen: ‘Hé, waar zijn je papieren? Mag ik je rijbewijs en kenteken hebben?'”
“Een andere agent kwam naar beneden, plaatste een pistool hier, op mijn nek, en zei tegen mij: ‘Je gaat je telefoon ontgrendelen. Je gaat mij die telefoon geven. En dan heb je vijf minuten om te bellen om iemand te vinden die je leven kan redden. Als je dat niet doet, vind ik deze auto leuk. Ik vind het leuk wat ik zie. Ik vind je telefoon leuk. Dus morgen wordt het gewoon weer een nieuwsverhaal'”, vertelde Gil ons.
De soldaten brachten hen ongeveer twee uur lang naar een verlaten huis op het platteland en sloten hen op in een badkamer.
“Je voelt op dat moment dat er veel dingen in je hoofd gebeuren, toch? Al dat harde werken waarvoor, toch? Je hele leven waarvoor? Zoals wat je hebt gedaan, wat je hebt bereikt in je leven, waar je trots op kunt zijn, waar je dankbaar voor kunt zijn, wat je niet hebt gedaan”, herinnert Gil zich.
Gelukkig kon Francisco het telefoontje plegen dat hun leven redde. “Ze bevestigden dat de overboeking was verzonden. Dus mijn betaling was voltooid”, herinnert hij zich.
Daarna wist Francisco dat een verblijf in Venezuela geen optie meer kon zijn. Hij ontsnapte en vertrok naar de VS. Francisco voegde zich bij zijn verloofde, nu vrouw, Kimberly in Virginia. Hij kreeg een baan bij Home Depot en ze voeden nu twee jonge dochters op.
Toen hij en Kimberly, die uit Colombia komt, hoorden over de gevangenneming van Maduro, dachten ze dat ze droomden.
“Het was gewoon een enorme schreeuw in mijn huis. Ik dacht: ‘Kim!’ En ze zei: ‘Wat?’ omdat we nooit zo schreeuwen: ‘Ze hebben hem!’ Ze zei: ‘Ze hebben wat? Wie? Wat is er aan de hand?’ ‘Maduro, ze hebben hem!’ Ze zei: ‘Echt niet!’ en de vreugde in dit huis was geweldig, maar ik was nog steeds in shock. Het was zoiets van: gebeurt dit echt?” zei Gil.
Sindsdien vieren duizenden Venezolanen de omverwerping van Maduro en wat dit zou kunnen betekenen voor andere socialistische en communistische landen.
Eerwaarde Samuel Rodriguez, voorzitter van de National Hispanic Christian Leadership Conference, vertelde CBN News dat hij hoopt dat dit nog maar het begin is.
“Het communistisch-socialistische wereldbeeld is volledig contra-intuïtief ten opzichte van ons joods-christelijke waardensysteem. Het gelooft dat de regering God is – de regering is God. Ik ben dus blij dat dit het begin is, maar niet het einde. Ik hoop dat Cuba, Nicaragua en zelfs Brazilië in grote mate de spreekwoordelijke wake-up call zullen krijgen, aangezien het betrekking heeft op wat zojuist in Venezuela heeft plaatsgevonden,” zei Rodriguez.
Hij ziet het ook als resulterend in meer vrijheid om het Evangelie te prediken.
“Ik ben een predikant. Ik wil mensen zien komen tot de kennis van Jezus Christus als hun Verlosser. Als je een regering hebt die degenen bedreigt, onderdrukt en gevangen zet die tegen hun politieke beleid zijn, enzovoort, lopen we allemaal gevaar, toch? Het betekent dus vrijheid om te prediken, vrijheid om te leven, vrijheid om te bloeien, vrijheid om over te dragen aan je kinderen en de kinderen van je kinderen, waar je hard voor hebt gewerkt. Dat is wat het eigenlijk betekent. Het is vrijheid over de hele linie”, zei hij. Rodriguez.
Sommige latino-christelijke leiders zijn echter van mening dat het nog te vroeg is om feest te vieren totdat duidelijk is hoe het vacuüm, dat nu wordt opgevuld door interim-leider Delcy Rodriguez, uiteindelijk zal verlopen.
“Ik sprak deze week met verschillende predikanten in Maracaibo en Caracas dat er bendes waren die pro-democratische krachten probeerden te intimideren. Er is dus een nationale oproep tot gebed. Veel mensen gingen op zondag niet naar de kerk. Afgelopen zondag werd uit grote voorzichtigheid de diensten afgelast”, zegt ds. Gabriel Salguero, voorzitter van de Nationale Latino Evangelische Coalitie.
“Maar tegelijkertijd is er de verwachting dat Venezuela zijn eigen toekomst zal kunnen bepalen, dat zelfbeschikking en democratie zullen terugkeren naar Venezuela en de mensen in de diaspora vragen zich af: ‘Wat betekent dit voor ons die hier al tien, vijftien jaar zijn?’ Het Chavez-Maduro-regime is al ruim 26 jaar aan de macht en ruim acht miljoen mensen hebben het land verlaten, onder wie velen pinkster- en evangelicalen. Betekent dit dat we terugkomen?” vroeg Salguero.
Wat Francisco betreft, hij heeft geen plannen om terug te keren naar zijn thuisland, en toen hem werd gevraagd of hij het gevoel had dat hij de zogenaamde Amerikaanse droom leefde, wees hij naar zijn achtertuin.
“Zie je het witte hek daar? Dus ja, ik ben erg dankbaar vanwege wat mij is gegeven. Ik kon me niet eens voorstellen dat ik een prachtig huis zou hebben zoals ik het heb. Ja, het is deze verandering van werk, verandering van alles, verandering van taal, cultuur, eten, noem maar op”, zei hij.
De grootste verandering voor hem vond echter plaats tijdens de ontvoering.
“Toen ik daar in de badkamer was, was ik aan het bidden, ik dacht: ‘Heer, dit kan niet zijn hoe mijn verhaal eindigt. Ik kan niet op het punt staan om bij de liefde van mijn leven te zijn, en dit is hoe ik ga eindigen.’ En ik herinner me dat God op dat moment tegen me zei: ‘Het gaat er niet om wat er met je aan de hand is, jongen, wat er gaat gebeuren, dus wees streng, wees eerlijk en toon op dit moment geen enkele zwakte.’ En vanaf dat moment veranderde het. Er is iets heel dieps in mij veranderd. Het gaat mij niet om geld. Het gaat mij niet om rijkdom. Het gaat mij niet om status. Het interesseert mij allemaal niets”, zei hij.
Voorlopig zegt Francisco dat hij blij is dat zijn land de goede kant op gaat.
“En ik hoop, en ik bid voor de oplossing van dit conflict, niet alleen voor mij, voor Nicaragua, voor Cuba, voor alle landen die in dit socialisme zijn beland. Mijn gebed is dat de nieuwe generaties voor het eerst in vele decennia vrede zullen hebben. Ik denk dat we ons op een punt bevinden waarop we dat kunnen bereiken”, zei Gil.
