Wes Craven’s ‘Scream’, 29 jaar en verandering uitgebracht voordat Kevin Williamson’s nieuwe film ‘Scream 7’, niet alleen een van de beste films van de jaren negentig was, maar misschien wel een van de beste films van de jaren negentig. de meest jaren 90-filmmevrouw uit de jaren negentig. Bedenk dat de jaren negentig een tijd waren van toegenomen zelfbewustzijn in de popmedia. Deconstructie was het woord van de dag, en veel films en tv-programma’s werden geleverd met ingebakken automatisch commentaar en ironische zelfreflectie. Wes Craven opende die deur al in 1994 met de release van ‘Wes Craven’s New Nightmare’, een film over Freddy Krueger die zich losmaakt van de grenzen van films en de acteurs uit de originele ‘A Nightmare on Elm Street’ stalkt.
“Scream” diende als deconstructie van slasher-films, het horror-subgenre dat de jaren tachtig domineerde. In de jaren tachtig waren er honderden slashers, omdat ze goedkoop te maken waren en de neiging hadden om bootladingen contant geld binnen te halen. Maar in de jaren negentig was het genre min of meer uitgestorven en bezweken onder het gewicht van zijn eigen insubstantie.
‘Scream’ erkende in dialoog (geleverd door Williamsons scenario) dat slasher-films niet langer eng zijn en zich houden aan domme, gemakkelijk op te nemen stijlfiguren en clichés. De personages kenden allemaal slasher-films en spraken over slasher-films, waarbij ze vaak aangaven welke regels en scenario-beats ze allemaal volgen. “Scream” was natuurlijk een effectieve slasher op zichzelf, maar het haatte ook een beetje hoe banaal het genre was geworden. Het werd tijd, zo verklaarde “Scream”, om de slasher naar bed te brengen en met iets nieuws te komen. Bovendien is het einde een schot in de roos.
29 jaar later biedt de ‘Scream’-serie zelf geen commentaar meer op een stervend genre. Nu doet het gewoon… een beetje wat het doet. Het is geworden wat het het meest haatte: een banale slasher vol vermoeide stijlfiguren.
Scream begon als kritiek op banale slashers
Het moet worden erkend dat de eerste “Scream” een enorm succes was. Met een bescheiden budget van ongeveer $ 15 miljoen verdiende het $ 173 miljoen aan de kassa. Niet alleen dat, maar het bracht ook de tijdsgeest van de MTV-generatie in beroering, waardoor eindelijk werd erkend dat, ja, de slashers waar we naar keken nogal dom waren, nietwaar? En het commentaar kwam van Wes Craven, wiens eigen film uit 1984, “A Nightmare on Elm Street”, het slasher-genre vooruit hielp. Hij haalde de pest uit het genre en uit zichzelf.
Maar het succes van de film garandeerde een vervolg. Dus werkten Craven en Williamson opnieuw samen voor “Scream 2”, dat minder dan een jaar later werd uitgebracht. “Scream 2” (het beste vervolg op “Scream”)zag echter de tienerpersonages uit de film naar de universiteit gaan … en filmcursussen volgen. Omdat ze nu deel uitmaakten van een vervolg, konden ze commentaar geven op de banaliteit en regels van slasher-sequels. Hoe dwaas zou het zijn als een nieuwe moordenaar hetzelfde zou proberen als de (gedoode) moordenaar uit de vorige film? “Scream 2” lampenkappen dat. Ze spelen ook in op de populariteit van ‘Scream’ door een tegenhanger in het universum te presenteren genaamd ‘Stab’, een slasher-film … over de gebeurtenissen van de eerste ‘Scream’. Het vervolg was niet nodig, maar Craven en Williamson slaagden erin er goed aanvullend horrorcommentaar in te verwerken.
Maar daarna verloor de ‘Scream’-serie uit het oog wat het probeerde te doen. In plaats van slashers te deconstrueren en te ontmantelen, zijn het gewoon slashers geworden. “Scream” werd een horror-erfenisfranchise, een franchise die afhankelijk was van nostalgie. De serie ging over het behouden en opnieuw procederen van het verleden, en niet langer geïnteresseerd in het afbreken ervan.
Het was nooit de bedoeling dat Scream een erfenis zou hebben
Het zou logisch zijn geweest als de hoofdrolspeler van de serie, Sidney Prescott (Neve Campbell), de moordenaar was geworden in ‘Scream 3’ uit 2000. Haar leven werd steeds onderbroken door moorden, allemaal gepleegd door een mysterieuze bozo met een Ghostface-masker. De opmerking had kunnen zijn dat slasher-slachtoffers, als ze ooit daadwerkelijk getuige zouden zijn geweest van het niveau van bloedige chaos dat je in een gemiddelde slasher-film ziet, waarschijnlijk gek zouden worden van het trauma en zich zouden aansluiten bij de cyclus van geweld. Het enige echte commentaar van de film was een vage afwijzing van de manier waarop gewelddadige media kaartjes verkopen op een moderne markt.
Spoel echter snel vooruit naar alle aanvullende ‘Scream’-sequels, en er is helemaal geen commentaar. “Scream 4” uit 2011 erkende dat er eind jaren 2000 veel slechte horror-remakes waren, maar leek niet echt commentaar te geven op de vraag of dat goed of slecht was. De ‘Scream’ uit 2022 begon met een nieuwe generatie personages, maar er werd slechts een beetje lippendienst bewezen aan de manier waarop horrorplots in moderne films dom kunnen zijn. Maar tegen 2022 waren er nieuwe stijlfiguren om te deconstrueren, maar ‘Scream’ wilde in plaats daarvan vertrouwen op de bekendheid van de titel.
Tegen de tijd dat we bij ‘Scream VI’ aankwamen, het werd duidelijk dat de serie genoot van het verleden, ervan hield en het zelfs heilig hield. Het doel van “Scream” was om slashers uit elkaar te halen, maar de sequels luisterden niet. Ze vereerden de film van Craven inderdaad. Er is een scène in “Scream VI” waarin personages door een letterlijk museum met memorabilia uit de eerste “Scream” bladeren, die contactloos in vitrines worden bewaard. “Scream” wilde dat er iets nieuws geboren zou worden en dat het verleden zou sterven. De nieuwe ‘Scream’-films, die 29 jaar later nog steeds worden gemaakt, laten dat niet toe.
