Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
De eerste vijf ‘Planet of the Apes’-films werden van 1968 tot 1973 in de bioscoop uitgebracht, maar in die vijf korte jaren groeide de franchise uit van een enorm succes naar… nou ja, nog steeds een bescheiden succes. ‘Battle for the Planet of the Apes’ uit 1973 was behoorlijk winstgevend, maar de opbrengsten aan de kassa waren mager vergeleken met die van de film uit 1968 waarmee het allemaal begon. Zo verhuisde het pand in 1974 naar de televisie met de 14 afleveringen tellende tv-show “Planet of the Apes”. Een jaar later ging de franchise verder met de animatieserie van 13 afleveringen ‘Return to the Planet of the Apes’. Pas toen nam het merk een adempauze.
Begin jaren tachtig besloot 20th Century Fox echter dat het tijd was om een reboot van “Planet of the Apes” te ontwikkelen. Het project belandde snel in de ontwikkelingshel, ging door verschillende handen en werd het grootste deel van het volgende decennium op een laag pitje verplaatst. Toen, in 1988, sloot scenarioschrijver Adam Rifkin (toen nog maar 21) een deal met Fox om de franchise nieuw leven in te blazen en een vervolg te schrijven op de film ‘Planet of the Apes’ uit 1968, waarin de andere sequels werden genegeerd. Die film, ook wel ‘Return to the Planet of the Apes’ genoemd, werd meerdere keren herschreven voordat hij op dezelfde manier naar het hakblok werd gestuurd.
Toen kwam de meest beruchte herstartpoging van allemaal. Fans van ‘Planet of the Apes’ zijn misschien al op de hoogte van de poging van Oliver Stone om de franchise opnieuw te lanceren met een film die hij begin jaren negentig simpelweg ‘Return of the Apes’ wilde noemen. Stone zou de film produceren, Phillip Noyce (wiens vele credits omvatten de door Denzel Washington geleide “The Bone Collector”) zou regisseren, en Arnold Schwarzenegger zou de hoofdrol spelen als een wetenschapper die de strijd aangaat met apen in een langgerekt tijdreisplot.
Oliver Stone’s Planet of the Apes-film klinkt wild
Veel details van Stone’s potentiële film “Planet of the Apes” werden behandeld in het boek uit 1998 “Planet of the Apes als Amerikaanse mythe: ras, politiek en populaire cultuur” door Eric Greene, samen met een editie uit 2001 van het tijdschrift “De planeet van de apenkronieken.” Het verhaal gaat dat Stone scenarioschrijver Terry Hayes (“The Road Warrior”, “Mad Max: Beyond Thunderdome”, “Dead Calm”) inhuurde om het script te schrijven, en het paar had halverwege 1994 de aandacht van Schwarzenegger getrokken.
De plot van “Return of the Apes” was verwrongen en speelde zich door de geschiedenis heen af. Het script begon in de nabije toekomst, waarin de mensheid uitstierf als gevolg van een ongeneeslijke progeria-achtige plaag. Schwarzenegger zou Will Robinson spelen, een geneticus die ontdekt dat het virus op de een of andere manier kunstmatig in mensen was geïmplanteerd in het stenen tijdperk en nu pas werd geactiveerd. Will rekruteert zijn vriend, een zwangere vrouw genaamd Bille Rae Diamond, en ze reizen ongeveer 100.000 jaar terug in de tijd naar het Paleolithicum om dit te onderzoeken. Het tijdreisapparaat dat ze hiervoor gebruiken, lijkt dichter bij een psychedelische sensorische deprivatietank (à la Ken Russell’s sciencefiction-horrorfilm ‘Altered States’) dan een tijdmachine in HG Wells-stijl.
Bij aankomst ontdekken Will en Billie dat de mensen uit dit primitieve tijdperk verwikkeld zijn in een oorlog met supergeavanceerde, zeer intelligente apen die al stoommachines hebben uitgevonden. Will wordt vervolgens gevangen genomen door de apen en vindt een hele apengemeenschap aan het werk op aarde. De apen hebben zowel een regering onder leiding van een president als een georganiseerde religie onder leiding van een boze aappriester. De priester, Magog, heeft een diepe hekel aan mensen, dus hebben de apen een virus ontwikkeld dat is ontworpen om de hele mensheid te doden.
Waarom Oliver Stone’s Planet of the Apes-film nooit heeft plaatsgevonden
“Return of the Apes” introduceert uiteindelijk een mensenkind dat geboren is met immuniteit tegen het door apen gemaakte virus. Er zijn ook veel scènes waarin Will door de jungle sluipt en verschillende menselijke stammen verenigt om oorlog te voeren tegen de apen. Bovendien bevat het script personages genaamd Aragorn, Magog, Nazgul en Strider, evenals een gebied dat Middle-earth wordt genoemd. Het is duidelijk dat Stone en Co. veel ‘Lord of the Rings’ hadden gelezen. En in tegenstelling tot andere ‘Apes’-films zou ‘Return of the Apes’ uitsluitend gorilla’s bevatten, geen chimpansees of orang-oetans.
Uiteindelijk komt aan het licht dat Will Robinson niet de echte naam van Will is. Hij is eigenlijk Robert Plant, een in ongenade gevallen wetenschapper die per ongeluk enkele van zijn collega’s heeft vermoord in een experiment met sensorische deprivatie en zijn identiteit moest veranderen om te kunnen blijven werken, door ‘Will Robinson’ te kiezen. omdat hij (zucht) “verdwaald was in de ruimte.” Dat Plant een naam deelt met de man van Led Zeppelin is blijkbaar toeval.
Hoe wild het ook klinkt, Fox was naar verluidt dol op het script van Hayes en benaderde zelfs Stan Winston over het omgaan met de aapeffecten. De reden dat het project uit elkaar viel, was ook nogal grillig. Het lijkt erop dat een Fox-producent wilde dat Hayes meer komedie in zijn script zou opnemen, inclusief – op hun aandringen – een scène waarin Will enkele apen leert honkbal te spelen. Het leek erop dat de studio een publieksvriendelijke komedie wilde, geen bizar sciencefiction-oorlogsepos. Hayes haatte het idee echter en leverde een nieuw ontwerp in zonder honkbalscène, waardoor hij werd ontslagen.
Toen dat gebeurde, stopte ook Noyce, en Stone volgde al snel. Het project stierf vanwege apenhonkbal. Hollywood is een verwrongen plek.
