“Durf jij het huis binnen te gaan van Dior?” vroeg de openingszin van de titelloze korte film, gemaakt door veelgeprezen documentairemaker Adam Curtisdie openging Jonathan Anderson‘S debuut dameskledingshow.
Durven? Anderson is zo onbevreesd als maar kan, hoewel zelfs hij bij een preview van de collectie toegaf dat het voor de eerste keer betreden van het heilige couture-atelier van Dior ‘beangstigend’ was.
Hij zag de angst onder ogen en deed het toch. Eén voor één liepen zijn modellen een decor op dat was ontworpen door de Uitdagers directeur Luca Guadagnino en introduceerde een radicaal nieuw Dior-tijdperk.
Anderson’s taak is om Dior relevant te houden en wat hem interesseert in de manier waarop we ons nu kleden is “deze spanning tussen verkleden en de realiteit”. Hij is goed in beide en kan dienen wat hij ‘openlijke schoonheid, het idee van de prinses’ noemt, in doorzichtige kanten jurken met gevleugelde rokken met beugels en speelse minirokken met bubbelzoom. “Voor mij is het het fantasiegedeelte van Dior”, zei hij over deze vluchtige vrouwelijke fantasie. Maar hij straalde ook de realiteit uit in de vorm van perfect preppy polo’s en chino’s, of een overhemd met hoge halslijn en strikkraag, gedragen met een roze denim minirok. Beide vibraties hebben een plaats in de grote Dior-wereld die hij creëert.
Parallellen met zijn herenkleding maken allemaal deel uit van zijn strategie. “Het zal zich blijven verergeren”, zei hij over de kruisbestuiving van ideeën die door zowel de heren- als de damescollecties stromen. Het heren Bar-jack was gespiegeld voor dames en gecombineerd met een korte rok met dramatische plooien aan de achterkant, gebaseerd op de couturejurk uit 1948, Delft – hetzelfde stuk dat de inspiratie vormde voor de conceptuele cargobroeken in zijn herencollectie. Gebreide capes en jeanscombinaties weerspiegelden ook de herencollectie, net als de overhemden met hoge hals en strik, gedragen met minirokken.
De collectie was rijk aan Dior-referenties. Het Bar-jasje kwam in gekrompen, bijna kinderlijke proporties en werd gedragen met een klokvormige minirok die bij elke stap op en neer stuiterde, onderdeel van Anderson’s wens om beweging te creëren vanuit statische archiefsilhouetten. Een dramatische, hoge kanten kraag van achteren tot vooraan kwam voort uit een look ontworpen door Sint-Laurent tijdens zijn ambtstermijn. En een geplooide witte jurk versierd met hortensia’s op de heupen was gebaseerd op een ontwerp uit 1953 van Dior. De uitstekende, architecturale heuplijn van verschillende stukken weergalmde die van de Cigale-jurk uit 1952, terwijl de witte bloemblaadjes- en kristallen jurk die de show afsloot een miniversie was van de Junon-jurk uit 1949.
Terugkijkend op zijn onderdompeling in Dior tot nu toe zei de ontwerper: “Elke dag heb ik het gevoel dat ik iets leer van alle mensen daarbinnen, want wat ze willen doen is iets creëren, en dat is mode.” Dat serveerde hij met een hoofdletter F. Dior heeft een nieuwe look.
10 Magazine nummer 76 – CREATIVITEIT, VERANDERING, VRIJHEID – ligt op 18 maart in de kiosk. Bestel uw exemplaar vooraf hier.
DIOR: NIEUWE RADICALE
Fotograaf JOZEF KADOW
Mode-editor SOPHIA NEOPHITOU
Tekst CLAUDIA CROFT
Model EMMA WATERS bij Melkmodelmanagement
Haar HIROSHI MATSUSHITA
Make-up YUSAKU NAKAHARA bij Walter Schupfer Management
Manicure CECILIA ABBAS
Digitale operator OLIVER LOOREN
Assistent van de fotograaf ANTON ANDALUS
Mode-assistenten GEORGIË EDWARDS En RU JEAN
Gieten ZES WOLVEN
Productie ZAC APOSTOLOU
Productie assistent SONYA MAZURYK
Locatie Hotel Plaza Athenee
Speciale dank aan JUSTINE GEDAAN En ILYANA HIANASY in Hôtel Plaza Athénée
Kleding en accessoires overal DIOR SS26
