Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
2018 Omgevormdmet Christina Ricci en John Cusack in de hoofdrol, heeft een kritische score van 18 procent op Rotten Tomatoes. Als iemand die echt van slechte films houdt, moest ik hem eens bekijken. Wat mij echter echt opviel, was de Popcornmeter-score van 74 procent, ondersteund door meer dan 500 beoordelingen, wat suggereert dat deze low-budget flop misschien wel beter zou kunnen zijn dan critici je willen doen geloven. Mijn conclusie is dat het een behoorlijk alledaagse psychologische thriller is. Er wordt adequaat geacteerd, goed gefilmd en het paranoïde uitgangspunt wordt verkocht zoals elke andere film uit hetzelfde hout gesneden.
Het scenario daarentegen doet de film geen goed. Cusack en Ricci spelen enorm met elkaar, en er valt veel te zeggen over hun chemie op het scherm terwijl ze een samenzwering ontrafelen over een verdacht luxe appartement, subliminale geestesziekte en psychische aandoeningen. Het is een geweldig concept met solide productiewaarden, en iedereen op het scherm doet wat hij kan met het materiaal. Maar het voelt ook alsof ze werkten vanuit een eerste concept dat nog niet volledig gerealiseerd was voordat het in productie ging.
Wanneer bipolaire paranoia gerechtvaardigd wordt
Zoals de meeste tweederangs psychologische thrillers moet onze onbetrouwbare vrouwelijke hoofdpersoon een psychische aandoening hebben. Lauren Curran (Christina Ricci) lijdt aan een bipolaire stoornis, waar haar man Russell (Brendan Fletcher) last van heeft. Omdat Russell een succesvolle zakenman is, ook al zie je hem nooit aan het werk, besluit hij dat ze de stad moeten verlaten en naar een futuristisch appartementencomplex buiten de gebaande paden moeten verhuizen. Deze slimme huizen zijn alles wat je maar kunt wensen, met eersteklas voorzieningen en beveiliging, wat vooral belangrijk is voor Lauren omdat een eerdere inbraak resulteerde in de dood van hun kind, wat terecht de aanleiding was voor haar ziekte.
Niets is meteen wat het lijkt Omgevormd. Lauren, en alleen Lauren, hoort vreemde zoemende geluiden en ziet vreemde beelden op haar televisiescherm. Als ze de camerabeelden bekijkt waartoe ze toegang heeft via haar iPad, is ze getuige van vreemd gedrag van andere huurders. Haar paranoia is volledig aangewakkerd na een gesprek met een bewoner genaamd Phillip Starks (Vicellous Reon Shannon), die in de consumentenpsychologie werkt en eindeloos praat over subliminale berichtenuitwisseling.
Wanneer Lauren haar zorgen aan Russell uit, worden ze afgeschreven als bipolaire wanen, waardoor hij haar mentale toestand in twijfel trekt. Natuurlijk zijn er genoeg shots waarin Lauren in een pillenflesje staart, waarschijnlijk Lithium, alsof het nemen van een extra dosis of het overslaan ervan haar in een psychotische aanval zou brengen, en dat is niet echt hoe dat werkt. Haar vermoedens worden echter bevestigd door Vernon Sarsfield van John Cusack, een journalist, hacker en complottheoreticus die om zijn eigen redenen haar flatgebouw in de gaten houdt.
Met zoveel woorden: Lauren is niet paranoïde. Vernon staat op het punt een enorme subliminale mindcontrol-samenzwering bloot te leggen die haar en haar medebewoners als menselijke proefpersonen gebruikt, en hij heeft haar hulp nodig om deze te ontmantelen voordat het te laat is. Ondertussen probeert Russell haar in te schrijven in een psychiatrisch ziekenhuis, omdat Lauren, naar zijn verdienste, eerder dit soort afleveringen heeft gehad, en hij niet ziet wat zij ziet.
Je krijgt wat je krijgt
Hoewel Omgevormd doet zijn best om te spelen met de opzet van ‘onbetrouwbare vrouwelijke hoofdrolspeler met een psychische aandoening’, maar houdt geen stand onder de loep. Christina Ricci doet uitstekend werk door doodsbang te acteren als het moment erom vraagt, en Cusack presteert ook op een hoog niveau, maar het verhaal is zo gestructureerd dat elke doorgewinterde fan van psychologische thrillers meteen beseft wat er aan de hand is. Je vraagt je niet meer af of Lauren gek is. Je denkt: ja, er gebeurt hier iets vreemds, en uiteindelijk zal ze gelijk krijgen.
Hierdoor is er geen echte spanning. De “hallucinaties” van Lauren zijn visueel interessant, maar ik heb ze nooit als hallucinaties gekocht. Het is duidelijk dat ze wordt gemanipuleerd, en als je dat vroeg opmerkt, wordt de illusie volledig verbrijzeld Omgevormd probeert te verkopen.
Mijn ervaring met kijken Omgevormd is een van die zeldzame gevallen waarin de verdeeldheid tussen critici en publiek feitelijk de critici bevoordeelt. Ik zou het geen 18 procent slecht willen noemen, omdat het goed is opgenomen en geacteerd, en het voldoende opvallende beelden heeft om de boel boeiend te houden. Maar het verhaal is zowel slordig als voor de hand liggend, wat een doodvonnis is voor elke psychologische thriller.
Als je een fan bent van het betrokken talent, is het de moeite waard om te kijken, maar het zal je wereld niet op zijn kop zetten. Het is nog steeds veel beter dan Het Glazen Huishoewel.
Op het moment van schrijven is Omgevormd wordt gestreamd op Netflix.
