Het chatbot-tijdperk heeft misschien net zijn overlijdensbericht ontvangen. Peter Steinberger, de maker van Open Klauw – de open-source AI-agent die de ontwikkelaarswereld de afgelopen maand stormenderhand heeft veroverd zorgen onder bedrijfsbeveiligingsteams – maakte dit afgelopen weekend bekend hij sluit zich aan bij OpenAI om “er aan te werken om agenten naar iedereen te brengen.”
Het OpenClaw-project zelf zal overgaan in een onafhankelijke stichting, hoewel OpenAI het al sponsort en mogelijk invloed heeft op de richting ervan.
Deze stap vertegenwoordigt OpenAI’s meest agressieve weddenschap tot nu toe op het idee dat de toekomst van AI niet gaat over wat modellen kunnen zeggen, maar over wat ze kunnen doen. Voor IT-leiders die hun AI-strategie evalueren, is de overname een signaal dat het zwaartepunt van de industrie op beslissende wijze verschuift van conversatie-interfaces naar autonome agenten die namens gebruikers browsen, klikken, code uitvoeren en taken voltooien.
Van speeltuinproject tot het populairste acquisitiedoelwit in AI
Het pad van OpenClaw naar OpenAI was allesbehalve conventioneel. Het project begon vorig jaar als “ClawdBot” – een knipoog naar het Claude-model van Anthropic dat veel ontwikkelaars gebruikten om het aan te drijven. Het werd uitgebracht in november 2025 en was het werk van Steinberger, een ervaren softwareontwikkelaar met 13 jaar ervaring in het bouwen en runnen van een bedrijf, die zich richtte op het verkennen van AI-agenten als wat hij omschreef als een ‘speeltuinproject’.
De agent onderscheidde zich van eerdere pogingen tot autonome AI – met name het AutoGPT-moment van 2023 – door verschillende mogelijkheden te combineren die voorheen afzonderlijk bestonden: toegang tot tools, uitvoering van sandbox-code, persistent geheugen, vaardigheden en eenvoudige integratie met berichtenplatforms zoals Telegram, WhatsApp en Discord. Het resultaat was een agent die niet alleen dacht, maar ook handelde.
In december 2025 en vooral januari en begin februari 2026 zag OpenClaw een snelle acceptatiegraad van de “hockeystick”. onder de AI-vibe-codeurs en -ontwikkelaars waren ze onder de indruk van het vermogen om taken autonoom uit te voeren in applicaties en de hele pc-omgeving, inclusief het voeren van messenger-gesprekken met gebruikers en het zelf plaatsen van inhoud.
In zijn blogpost waarin de verhuizing wordt aangekondigd tegenover OpenAI heeft Steinberger de beslissing in typisch ingetogen termen geformuleerd. Hij erkende dat het project ‘een enorm bedrijf’ had kunnen worden, maar zei dat dit hem niet interesseerde. In plaats daarvan schreef hij dat het zijn volgende missie is om ‘een agent te bouwen die zelfs mijn moeder kan gebruiken’ – een doel dat volgens hem toegang vereist tot grensverleggende modellen en onderzoek dat alleen een groot laboratorium kan bieden.
Sam Altman bevestigde de aanstelling in een bericht waarin hij verklaarde dat Steinberger de volgende generatie persoonlijke agenten bij OpenAI zou aansturen.
De gemiste kans van Anthropic
De overname roept ook ongemakkelijke vragen op voor Anthropic. OpenClaw was oorspronkelijk gebouwd om aan Claude te werken en droeg een naam – ClawdBot – die naar het model knikte.
In plaats van het gemeenschapsgebouw op zijn platform te omarmen, Anthropic zou Steinberger een lasterbrief hebben gestuurdwat hem een kwestie van dagen de tijd geeft om het project een andere naam te geven en elke associatie met Claude te verbreken, anders wordt hij geconfronteerd met juridische stappen. Het bedrijf weigerde zelfs toe te staan dat de oude domeinen werden omgeleid naar het hernoemde project.
Deze redenering was niet onverdienstelijk: vroege OpenClaw-implementaties kenden veel beveiligingsproblemen, omdat gebruikers agents met root-toegang en minimale beveiliging op onbeveiligde machines draaiden. Maar de hardhandige juridische aanpak zorgde ervoor dat Anthropic het meest virale agentproject uit de recente geschiedenis rechtstreeks in de armen van zijn belangrijkste rivaal duwde.
“Bliksem vangen in een fles”: CEO van LangChain weegt mee
Harrison Chase, mede-oprichter en CEO van LangChain, gaf een openhartige beoordeling van het OpenClaw-fenomeen en de overname ervan in een exclusief interview voor een komende aflevering van VentureBeat’s Beyond The Pilot-podcast.
Chase trok een directe parallel tussen de opkomst van OpenClaw en de doorbraakmomenten die eerdere golven van AI-tooling definieerden. Hij merkte op dat succes in de ruimte vaak neerkomt op timing en momentum en niet alleen op technische superioriteit. Hij verwees naar zijn eigen ervaringen met LangChain, maar ook met ChatGPT en AutoGPT, als voorbeelden van projecten die op precies het juiste moment tot de verbeelding van de ontwikkelaar spraken – terwijl soortgelijke projecten die rond dezelfde tijd werden gelanceerd dat niet deden.
Wat OpenClaw onderscheidde, zo betoogde Chase, was de bereidheid om ‘losgeslagen’ te zijn – een term die hij liefdevol gebruikte. Hij onthulde dat LangChain zijn eigen werknemers vertelde dat ze OpenClaw niet op bedrijfslaptops konden installeren vanwege de veiligheidsrisico’s die daarmee gepaard gingen. Die roekeloosheid, zo suggereerde hij, zorgde ervoor dat het project weerklank vond op een manier die een voorzichtiger laboratoriumuitgave nooit zou kunnen.
“OpenAI zal nooit zoiets uitbrengen. Ze kunnen zoiets niet uitbrengen”, zei Chase. “Maar dat maakt OpenClaw OpenClaw. En als je dat niet doet, kun je ook geen OpenClaw hebben.”
Chase schreef de virale groei van het project toe aan een bedrieglijk eenvoudig draaiboek: maak het openbaar en deel je werk op sociale media. Hij trok een parallel met de begindagen van LangChain en merkte op dat beide projecten aan populariteit wonnen doordat de oprichters consequent hun voortgang stuurden en twitterden, waardoor de sterk geconcentreerde AI-gemeenschap op X werd bereikt.
Wat de strategische waarde van de overname betreft, werd Chase meer gewaardeerd. Hij erkende dat elke bedrijfsontwikkelaar waarschijnlijk een “veilige versie van OpenClaw” wil, maar vroeg zich af of de overname van het project zelf OpenAI betekenisvol dichter bij dat doel brengt. Hij wees op Claude Cowork van Anthropic als een product dat conceptueel vergelijkbaar is: meer opgesloten, minder verbindingen, maar gericht op dezelfde visie.
Misschien wel zijn meest provocerende observatie ging over wat OpenClaw onthult over de aard van agenten zelf. Chase voerde aan dat codeeragenten in feite agenten voor algemene doeleinden zijn, omdat de mogelijkheid om code onder de motorkap te schrijven en uit te voeren hen mogelijkheden geeft die veel verder gaan dan wat een vaste gebruikersinterface zou kunnen bieden. De gebruiker ziet de code nooit – ze communiceren alleen in natuurlijke taal – maar dat is wat de agent zijn uitgebreide mogelijkheden geeft.
Hij identificeerde drie belangrijke inzichten uit het OpenClaw-fenomeen die LangChains eigen routekaart vormgeven: natuurlijke taal als de primaire interface, geheugen als een kritische enabler waarmee gebruikers ‘iets kunnen bouwen zonder te beseffen dat ze iets bouwen’, en het genereren van code als de motor van agentuur voor algemene doeleinden.
Wat dit betekent voor de AI-strategie van ondernemingen
Voor IT-beslissers kristalliseert de overname van OpenClaw verschillende trends die zich gedurende 2025 en tot in 2026 hebben ontwikkeld.
Ten eerste consolideert het concurrentielandschap voor AI-agenten snel. Meta heeft onlangs Manus AI overgenomen, een volledig agentsysteem, evenals Limitless AI, een draagbaar apparaat dat de levenscontext vastlegt voor LLM-integratie. OpenAI’s eigen eerdere pogingen met agentische producten – waaronder de Agents API, Agents SDK en de Atlas agentic browser – slaagden er niet in om de tractie te krijgen die OpenClaw schijnbaar van de ene op de andere dag bereikte.
Ten tweede blijft de kloof tussen wat mogelijk is bij open source-experimenten en wat inzetbaar is in bedrijfsomgevingen aanzienlijk. De kracht van OpenClaw kwam juist voort uit het gebrek aan vangrails die onaanvaardbaar zouden zijn in een bedrijfsomgeving. De race om de ‘veilige bedrijfsversie van OpenClaw’ te bouwen, zoals Chase het uitdrukte, is nu de centrale vraag waarmee elke platformleverancier in de sector wordt geconfronteerd.
Ten derde onderstreept de overname dat de belangrijkste AI-interfaces mogelijk niet uit de laboratoria zelf komen. Net zoals de meest impactvolle mobiele apps niet van Apple of Google kwamen, kunnen de killer-agent-ervaringen voortkomen uit onafhankelijke bouwers die bereid zijn grenzen te verleggen die de grote laboratoria niet kunnen. IT-beslissers moeten zichzelf momenteel afvragen
Gaat de klauw dicht?
De centrale zorg van de open-sourcegemeenschap is of OpenClaw echt open zal blijven onder de paraplu van OpenAI.
Steinberger heeft zich ertoe verbonden het project naar een funderingsstructuur te verplaatsen, en Altman heeft publiekelijk verklaard dat het project open source zal blijven.
Maar de ingewikkelde geschiedenis van OpenAI met het woord ‘open’ (het bedrijf wordt momenteel geconfronteerd met rechtszaken over de overgang van een non-profitorganisatie naar een organisatie met winstoogmerk) maakt de gemeenschap begrijpelijkerwijs sceptisch.
Voorlopig markeert de overname een definitief moment: de focus van de industrie is officieel verschoven van wat AI kan zeggen naar wat AI kan doen.
Of OpenClaw de basis wordt van OpenAI’s agentenplatform of een voetnoot zoals AutoGPT voordat het zal afhangen van de vraag of de magie die het viraal heeft gemaakt – de losgeslagen, grensverleggende, veiligheidsverdomde energie van een onafhankelijke hacker – kan overleven binnen de muren van een bedrijf van 300 miljard dollar.
Zoals Steinberger zijn aankondiging afsloot: “De klauw is de wet.”
