Je zou Mega Man, Master Chief, kunnen nemen Kratosen een half dozijn andere populaire videogamekarakters, en ze zouden allemaal nog steeds verbleken in vergelijking met de culturele aanwezigheid van Mario, de Italiaanse loodgieter wiens felrode jumpsuit en met “M” versierde pet enkele van de meest herkenbare beelden in alle games zijn geworden. Sinds Mario (en onvermijdelijk zijn broer Luigi) op het toneel verscheen met de originele Donkey Kong uit 1981, zijn hij vlaggenschippersonages geworden bij Nintendo. Hij verscheen in meer dan 200 games (slechts 24 daarvan waren de belangrijkste Super Mario Bros.-releases), evenals in talloze aanvullende media, waaronder een handvol tv-shows, strips en natuurlijk films.
De jaren 90 Super Mario Bros. film is een van de meest beruchte mislukkingen aller tijden, en specifiek vanuit het oogpunt van een aanpassing is het gemakkelijk te begrijpen waarom. Er is niets mis met smaakvolle afwijkingen van het bronmateriaal, maar er was geen enkele betrokkenheid bij de kleurrijke, surrealistische onwerkelijkheid van het Mushroom Kingdom of de iconische locaties uit de games; het was een aanpassing die zich schaamde om gebaseerd te zijn op een videogame. Drie decennia later, in 2023 De Super Mario Bros-film en het vervolg ervan, De Super Mario Galaxy-film (beide geregisseerd door Aaron Horvath en Michael Jelenic) lijken bijna precies het tegenovergestelde probleem te hebben: ze zijn enorm vermakelijk als je herinnerd wilt worden aan het bestaan van de games, maar ongelooflijk frustrerend als je op zoek bent naar iets dat lijkt op diepgang of het soort inhoud waar kinderfilms naar moeten streven.
Het vervolg ruilt inhoud in voor merkherkenning.
Universele afbeeldingen
Het klinkt misschien raar om te zeggen, maar De Super Mario Galaxy-film is gebouwd bovenop een plot dat dunner is dan de kartonnen uitgesneden sprites Papieren Mario. Net als de games waarop de film is gebaseerd, breidt de film de reikwijdte van de wereld die we in de eerste film zien aanzienlijk uit: Bowser Jr. (Benny Safdie), die graag in de voetsporen van zijn gevangengenomen vader wil treden, ontvoert de intergalactische prinses Rosalina (Brie Larson) om te proberen haar energie te gebruiken om de adorabel getitelde “Boomsday Machine”, een massavernietigingswapen dat uit de film is gehaald, van stroom te voorzien. Super Mario Galaxy 2. Dit zet Mario (Chris Pratt), Luigi (Charlie Day) en Prinses Peach (Anya Taylor-Joy) er natuurlijk toe aan om naar de sterren te gaan om haar te redden en de kleine tiran tegen te houden, vergezeld door hun nieuwe dinosaurusvriend Yoshi (Donald Glover) en een paar andere bondgenoten die ze tegenkomen tijdens het verkennen van een geheel nieuw sterrenstelsel.
Voor een film die naar de personages is vernoemd, krijgen Mario en Luigi deze keer niet veel te bieden op het gebied van karakterisering. Terwijl de eerste film de relatie beschrijft tussen twee broers die worstelen om hun waarde aan de wereld te bewijzen, positioneert de tweede hen als helden van het Mushroom Kingdom en niet veel anders: Mario krijgt een halfbakken subplot over hem die zijn liefde belijdt aan prinses Peach, maar zelfs dat staat op een laag pitje zonder een echte oplossing. Het script verdeelt de groep voor het grootste deel van de film, misschien in een poging om Yoshi meer tijd te geven om te schitteren, maar de beslissing is niet alleen onnodig, het verhindert de film direct om de relatie tussen Mario en Prinses Peach daadwerkelijk verder te ontwikkelen dan een paar wegwerpinteracties.
Ondanks dat Mario’s hele personage om haar draait, deelt hij niet veel schermtijd met prinses Peach.
Universele afbeeldingen
Deze keer het middelpunt van De Super Mario Galaxy-film is het mysterieuze achtergrondverhaal van Peach en hoe dit verweven is met prinses Rosalina (Brie Larson). Rosalina’s aanwezigheid hier wijkt af van de games, maar is wel welkom en probeert de vertroebelde relatie tussen de twee vrouwen op te helderen. Het probleem is echter dat ze simpelweg niet genoeg filmtijd krijgt om echt te weten hoe haar leven was vóór haar ontvoering door Bowser Jr., en er wordt geen mysterie, intriges of echt emotioneel gewicht opgeroepen door de ongelooflijk voor de hand liggende band die ze heeft met Peach. De eerste film doet er alles aan om te voorkomen dat Peach een generieke dame in nood wordt, ondanks dat dit haar rol was in de vroege games, en het is een beetje teleurstellend om te zien dat die rol deze keer zo stevig op Rosalina is gelegd.
Verrassend genoeg komt de film het dichtst bij een betekenisvolle boog van Jack Black’s Bowser, wiens pogingen tot hervorming in strijd zijn met zijn verlangen om een echte vader voor zijn zoon te zijn. Er is iets echt interessants en ingewikkelds aan het idee dat Bowser de verloren tijd probeert in te halen en Bowser Jr. ervan te overtuigen niet dezelfde fouten te maken als hij, terwijl hij zelf ook voor verlossing worstelt, maar bizar genoeg laat de film deze lijn na een bepaald punt volledig vallen, ten gunste van een team dat hun dynamiek in de film eert. Super Mario Galaxy spellen. Het is een schokkend holle terugblik op wat een serieus stuk emotionele catharsis had kunnen zijn, een die resoneerde met volwassenen in een film die echt geen betekenisvolle hook voor volwassen kijkers mist.
Bowsers worsteling met hervormingen en ouderschap komt het dichtst in de buurt van de film die daadwerkelijk iets te zeggen heeft.
Universele afbeeldingen
Je kunt niet om het gevoel heen dat het script zelf eenvoudigweg een middel is om Mario’s zandbak naar het grote scherm te brengen, en met dat doel is de film een succes. Net als het origineel is het prachtig geanimeerd – er is een caleidoscopische levendigheid die Verlichting in het universum brengt die echt aanvoelt als een toevluchtsoord van pure verbeelding, zo dicht mogelijk bij hoe het voelt om 10 jaar oud te zijn terwijl je speelt Super Mario Galaxy en onder de indruk van de getoonde creativiteit. Naast de esthetiek op oppervlakkig niveau, heeft de film opmerkelijk veel respect voor het Mario-eigendom en specifiek voor de ervaring van het spelen van de games. Er zijn uiteraard een groot aantal paaseieren, en hoewel het spannend is om King Wart in een scène of een cameo van Mr. Game and Watch te zien, is de film op zijn best wanneer hij de mechanica en esthetiek van het spel op ingenieuze manieren combineert met het medium animatie. Niets is te vergelijken met de eenvoud van een heroïsche Mario- en Luigi-montage, geanimeerd in de iconische stijl van de niveauselectiehub van Super Mario Bros., of het zien van onze helden die een hindernisbaan ontwijken die actief wordt ontworpen door Bowser Jr., alsof hij de levelmaker van Super Mario Maker.
Naast alleen de wereld van Mario ligt de nadruk op de grotere wereld van Nintendo – zoals onthuld vóór de release van de film, Fox McCloud van de Ster Vos games verschijnt als een ondersteunend personage (en je mag zeker niet vergeten dat het Glenn Powell in de rol is), evenals een paar andere Nintendo-iconen in veel kortere omstandigheden. Hoewel dit de film niet actief ondermijnt, tilt het wel het gordijn op en legt de waarheid eronder bloot – De Super Mario Galaxy-film is niet zozeer een kinderfilm die is ontworpen om de verbeelding te prikkelen of toegankelijke wijsheid te schenken, maar eerder een verbluffende advertentie die is ontworpen om het merk Nintendo aan zowel nieuwkomers als diehards te verkopen. Het is zeker een vermakelijk, soms adembenemend geanimeerd avontuur, en het zal de aandacht van kinderen trekken en oude supporters van de franchise tevreden stellen, maar er is een schijnbaar gebrek aan inhoud waardoor het niet zo impactvol kan zijn als het misschien zou kunnen zijn.
In 2026, in een tijd waarin sommige videogameaanpassingen hun uiterste best hebben gedaan in plaats van alleen maar het bronmateriaal getrouw opnieuw te creëren, is het niet moeilijk om je voor te stellen dat een Mario-film iets anders zou kunnen doen dan je alleen maar nostalgisch maken om de games opnieuw te spelen.
