De focus van het boek werd langzaam duidelijk: dijken. Hieruit ontstond een cumulatieve fotoserie die over een aantal jaren zou worden gemaakt in samenwerking met de onderwerpen – “die zichzelf allemaal identificeren als een dijk of als onderdeel van de dijkgemeenschap”, vertelt Emily. De uiteindelijke beelden bewegen zich vloeiend tussen portret en mode en documenteren een reeks mensen die de fotograaf haar hele leven heeft ontmoet, van goede vrienden tot exen of creatieve medewerkers. Het project werd niet gecast, maar kwam voort uit vrij organische verbindingen binnen een gemeenschap van “mensen die een vergelijkbare definitie van zichzelf delen”, zegt de kunstenaar.
Samen ontworpen en geproduceerd SJ Toddartdirector bij Een ander tijdschrift en oprichter van SJT Studiowerd het fotoboek bewust tegen het tempo en de ‘oppervlakteconsumptie’ van de modefotografie in geplaatst, waarbij het verder ging dan de dagelijkse shoots die Emily’s praktijk vormgeven en onder de oppervlakte graaft naar onderwerpen als zichtbaarheid, representatie en auteurschap: ‘de serie centreert een gemeenschap waarvan de zichtbaarheid maar al te vaak is gevormd door externe blikken in plaats van door zelfdefinitie’, zegt Emily.
De kern van het project voor Emily was het verzet tegen de conventionele representatie: “een ‘dijk’ is niet iets unieks”, zegt ze. “De gemeenschap is niet smal, verenigd of schoon. Het zijn bijvoorbeeld niet alleen cis-lesbiennes. Het omvat trans-masc-mannen, trans-femme-vrouwen, niet-binaire mensen en biseksuelen.” In veel opzichten was de fotoserie bedoeld om gemeenschappelijke verhalen uit te dagen over hoe dijken eruit zouden moeten zien of zich zouden moeten gedragen. Naast het scala aan deelnemers dat de fotograaf heeft gedocumenteerd, bouwt Emily’s weerstand tegen één fotografische techniek of stijl alleen voort op de uitgebreide kijk op queerness in de collectie: de afzonderlijke persoonlijkheid van elk beeld weerstaat visueel een monoliet.
Nu het uit is, is het voor de fotograaf heel belangrijk dat mensen het fotoboek niet oppakken en het als geheel en ‘compleet’ beschouwen. “50 zijn nog steeds niet veel mensen. Het is maar een microkosmos”, zegt ze. De uiteindelijke publicatie probeert echter een deel van de frustratie van de fotograaf zelf weg te nemen over alle manieren waarop hij zich “niet gezien, begrepen of afgevlakt” voelde. Met een verlangen om iets te maken dat meer mensen zichzelf kunnen zien in de traditionele verhalen en reguliere media, is Dykes eenvoudigweg, zoals de kunstenaar in hun verklaring voor het boek verwoordt, een manier om “door middel van beelden te benadrukken dat identiteit levend, onstabiel, onvoltooid en de moeite waard is om van dichtbij te bekijken”.
