Door Chris Sawin
| Bijgewerkt
Stuur hulp is de eerste lange horrorfilm van regisseur Sam Raimi sinds 2009 Sleep me naar de hel en is de eerste van Raimi’s films met een R-rating sinds 2000 Het geschenk. Geschreven door Damian Shannon en Mark Swift (Baywatch, Vrijdag de 13e 2009, Freddy versus Jason), Stuur hulp volgt een sociaal onhandig werkpaard genaamd Linda Liddle (Rachel McAdams). Bij het bedrijf waar Linda de afgelopen zeven jaar zo hard voor heeft gewerkt, neemt Bradley Preston (Dylan O’Brien), de nieuwe CEO, het stokje over van zijn overleden vader.
Linda kreeg de rol van vice-president beloofd door Bradley’s vader, maar Bradley besluit deze aan Donovan (Xavier Samuel), zijn studentenbroer en golfpartner, te geven. Bradley blijft Linda vernederen het kantoor vanwege haar uiterlijk, dieet en gedrag. Linda gaat mee voor een grote fusie, vooral omdat haar is verteld dat dit een laatste kans is om indruk te maken op Bradley voor de rol van vice-president, maar Donovan en Bradley gebruiken het om haar verder te vernederen.
Nadat hun vliegtuig is neergestort, zijn Linda en Bradley de enige overlevenden. Linda, voorbereid op dergelijke scenario’s, past zich snel aan, terwijl Bradley, gewond en gewend een egoïstische baas te zijn, moet veranderen. Om te overleven op het verlaten eiland moeten ze Linda’s vaardigheden gebruiken en leren samenwerken of elkaar tolereren.
Hulp sturen voelt alsof je me naar de spirituele opvolger van de hel sleept
Het verhaal van Stuur hulp gaat in de verwachte richting. Er is één kant van het eiland waar Linda Bradley later in de film op wijst, die te verraderlijk en gevaarlijk is en koste wat kost vermeden moet worden. Wat er aan die kant van het eiland ligt en wat er tijdens de finale gebeurt, kun je waarschijnlijk wel raden. Maar wat maakt Stuur hulp zo vermakelijk is het schrijven ervan niet; het zijn de uitvoeringen van Rachael McAdams en Dylan O’Brien.
Stuur hulp voelt als een terugkeer naar vorm voor Sam Raimi. Terwijl de horrorelementen van Doctor Strange in het multiversum van waanzin waren de beste delen van de film, Stuur hulp voelt als een spirituele opvolger van Sleep me naar de hel en is meer afgestemd op die van Raimi De boze doden franchise en zelfs Donkerman.
De beste delen van Stuur hulp ontvouwt zich terwijl de film verandert van spannende horror naar scherpe, oneerbiedige komedie, vooral wanneer Linda en Bradley worstelen om te overleven op het eiland. Er is de opzet van hoe ze daar komen en het laatste halfuur waarin ze deelnemen aan een meedogenloze oorlog tegen elkaar, maar de momenten daartussen tonen de film op zijn grappigste, smerigste en meest amusante, waarbij vaak de komische en horror-elementen naast elkaar worden geplaatst.
Sam Raimi keert terug naar vorm
Er is een oude Looney-tunes grap waarin schipbreukelingen verdwaald op zee of vastzitten op een eiland gek worden van de honger en elkaar gaan voorstellen als een hotdog, een hamburger of een kalkoenpoot. De door Chuck Jones geregisseerde korte film uit 1943, ‘Wackiki Rabbit’, is een goed voorbeeld. Stuur hulp maakt gebruik van een soortgelijk soort chaotisch gedrag, vooral gezien het losgeslagen karakter van de uitvoeringen.
De horrorfilms van Sam Raimi zijn altijd een mix geweest van horror en komedie Stuur hulp zet die trend voort. Het is interessant om te zien hoe Linda er op kantoor uitziet, vergeleken met hoe ze eruitziet nadat ze meer dan twee weken op het eiland heeft doorgebracht. Linda begint de film als heel eenvoudig ogend, met duiventonen en tot op zekere hoogte sociaal onbekwaam. Haar haar is vezelig en ze draagt nooit make-up. Zeggen dat ze huiselijk is, is in eerste instantie niet eerlijk, want het is meer dan dat. Ze geeft prioriteit aan haar carrière tijdens de openingsmomenten van de film, en haar fysieke verschijning is het laatste waar ze zich zorgen over maakt.
Op het eiland heeft ze plotseling volume in haar haar en wordt ze gedwongen meer onthullende kleding te dragen, zodat je de vorm van haar lichaam kunt zien. Haar huid is nu lichtbruin, en nu ze op het strand ligt, lijkt het alsof ze net de opnames van een of andere glamoureuze reclamespot achter zich heeft gelaten. Ze heeft het harde werken op kantoor vervangen door het bouwen van een onderkomen, het vinden van voedsel en het doen van alles wat nodig is om zowel haar als Bradley in leven te houden. Het is dus niet zo dat ze meer tijd aan ijdelheid besteedt; het is meer alsof haar lichaam positief reageert op de veranderingen.
Ondertussen is Bradley’s fysieke verschijning het tegenovergestelde van die van Linda. Voor de crash had hij waarschijnlijk deze Patrick Bateman van Amerikaanse psychopaat soort huidroutine. Nadat hij wakker is geworden op het eiland en Linda nog steeds behandelt alsof ze onder hem zit, begint zijn huid uit te drogen en ziet hij eruit als een afbladderende zonnebrand, vooral op zijn gezicht.
Dylan O’Brien is meesterlijk slim en Rachel McAdams is complex
Dylan O’Brien is hier meesterlijk slim. Hij schudt nooit het feit dat hij een overmatig opgeblazen megalul is, maar hij wordt in de loop van de film iets zachter. O’Briens optreden is een komische krachtpatser die alleen maar indrukwekkender wordt naarmate zijn karakter wanhopiger wordt. Het personage is onaangenaam, maar O’Brien’s verwrongen gezichtsuitdrukkingen, gefrustreerd gedrag en maniakaal gelach maken hem zoveel gedenkwaardiger dan de typische klootzakbaas.
Rachel McAdams heeft een nog complexere prestatie als Linda. Het publiek leeft vanaf het begin mee met Linda. Linda is een beetje raar en ruikt waarschijnlijk naar een constante mix van vogeluitwerpselen (ze heeft een vogel als huisdier waar ze constant tegen praat en naar kijkt Overlevende with) en knapperige tonijn, maar ze bedoelt het goed, heeft de beste arbeidsethos van iedereen in de film, wordt zonder reden slecht behandeld en is in het geheim een slechterik. McAdams is een stralend licht van positiviteit en doel in het grootste deel van de film, maar er zit een duistere wending in Linda die de aanvankelijke opvattingen over haar vernietigt. Zelfs als Linda als personage een fout maakt en fouten maakt, mist McAdams nooit een stap met haar krachtig betoverende optreden.
Het zou geen Sam Raimi-film zijn zonder een hoop grove humor. Stuur hulp het scherm besproeit met bloed en snot tijdens Linda’s gevecht met het wrattenzwijn dat op de een of andere manier niet helemaal verwend wordt in de trailers. Later in de film wordt alles wat nog niet onder het bloed en snot zat, overgoten met projectielkots, en er zijn minstens twee oogknevels die je doen huiveren en schreeuwen om meer.
Stromend van hectische humor, twee magnifiek moordende optredens en enkele goedgeplaatste, smerige momenten van bloedvergieten, Stuur hulp blaast snot, spuit bloed en peilt de ogen op de enige manier waarop Sam Raimi dat kan.
Stuur hulp wordt landelijk in de bioscoop uitgebracht op 30 januari 2026.
