Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Ik ben al jaren op zoek naar de perfecte Found Footage-komedie, met gemengde resultaten. De Creep-franchise is het dichtst dat ik ben gekomen, en ik ben meer dan blij dat het langzaam een media-imperium aan het worden is dat morbide humor onderzoekt door middel van gevonden beelden. Mark Duplass is een perfecte psychopaat, en zijn gevoel voor dreiging drijft de franchise tot hilarische extremen. Terwijl Kruipen (2015), het vervolg, Kruip 2 (2017), en zijn televisie-spin-off, De Creep-tapes (2024 tot heden) leunen op komedie, het is in essentie nog steeds een horrorfranchise. Het is dichtbij, maar niet helemaal wat ik zocht.
Dit brengt mij bij 2022 Dode stroomdie de jarenlange jeuk zo goed krabde dat ik wou dat ik er eerder op had geklikt tijdens het browsen Netflix. Het probleem is dat ik geen recensies lees, omdat ik niet wil dat ze de mijne beïnvloeden. Als ik dat had gedaan, zou ik veel eerder dan afgelopen weekend precies hebben gevonden wat ik zocht.
Dode stroom is inherent onaangenaam en overdreven, parodiërend streamen en de bro-cultuur zo overtuigend voor de gek houden dat je het gevoel krijgt dat je naar het echte werk kijkt. Het echtpaar Joseph en Vanessa Winter moeten zichzelf talloze uren hebben blootgesteld YouTube brainrot om dit voor elkaar te krijgen, en dat blijkt uit hun co-schrijf- en regie-inspanningen.
Shawn is volkomen onaangenaam
Nadat zijn kanaal is gedemonetiseerd vanwege een wrede grap waarbij daklozen betrokken zijn, waardoor hij in ernstige problemen komt, besluit Shawn Ruddy (Joseph Winter), de persoonlijkheid achter het YouTube-kanaal Wrath of Shawn, dat het tijd is om de GoPro’s weer te ontslaan en aan zijn meest ambitieuze project tot nu toe te beginnen. Nadat hij heeft verklaard dat hij oprecht bang is voor spookhuizen, besluit hij zijn reis naar Death Manor, die zogenaamd wordt achtervolgd door de boze geest van Mildred Pratt, live te streamen.
Shawn gaat all-in, trekt de bougies uit zijn auto, gooit zijn sleutels in een rioolrooster, breekt het huis binnen en begint een winkel. Hij monteert camera’s in wat volgens hem de meest spookachtige kamers zijn en begint onmiddellijk zijn geluk te beproeven. Hij houdt een seance, vernietigt wat een kostbaar artefact lijkt te zijn, en rent rond met een camera op zijn hoofd terwijl hij alles documenteert op een van de vele iPads die hij heeft meegenomen. Hij zorgt er ook voor dat hij zijn sponsors aansluit wanneer de gelegenheid zich voordoet.
Wanneer een van zijn fans, Chrissy (Melanie Stone), opduikt in het pand, moedigen zijn kijkers hem aan om samen met haar op ontdekkingstocht te gaan. Shawn realiseert zich al snel dat haar aanwezigheid veel meer problemen zal veroorzaken dan hij had verwacht, vooral omdat hij zijn sponsors had beloofd dat hij dit alleen zou doen. Nadat hij op aandringen van Chrissy een mysterieuze Latijnse zin heeft gereciteerd, heeft hij reden om te geloven dat hij daadwerkelijk de boze geest van Mildred heeft opgeroepen. Wat begon als een achtervolgingsstunt wordt de ultieme test van zijn wil en integriteit terwijl de stroom een sinistere, bovennatuurlijke wending neemt die zelfs hij niet in scène kan zetten.
Productiewaarden die zinvol zijn
Kleinere Found Footage-horrorfilms struikelen vaak op de productieafdeling. Er is niets irritanter dan personages die op iPhones worden opgenomen terwijl de overgangen nog steeds knetteren van de ruis uit het VHS-tijdperk. Dode stroom vermijdt deze technologische onzin door te leunen op moderne streaminglogica. Shawn is technisch onderlegd, gebruikt geavanceerde GoPro’s en zet in wezen een gesloten circuitsysteem op zijn iPad op.
Vanuit dit digitale uitkijkpunt vangen we een glimp op van de plattegrond van het huis, terwijl de GoPro die aan Shawns hoofd is vastgemaakt zijn onmiddellijke reacties vastlegt. Op alle apparaten zien we precies wat Shawn ervaart, en het is meeslepend genoeg om aan te voelen als een echte livestream.
Wat mij echter echt aantrok, is Shawn zelf. Hij is irritant op de beste manier. Luid, onbeschoft, voortdurend in realtime tegen zijn publiek pratend, en volkomen respectloos voor zijn omgeving omdat hij zo gefocust is op zijn merk dat hij nog niet begrijpt hoe ernstig zijn situatie zal worden. Zelfs als hij een bovennatuurlijk pak slaag krijgt, lacht hij het weg en blijft door het pand ravotten. Op een gegeven moment plakt hij een GoPro op een Slim Jim omdat hij vastzit in een compromitterende positie en geen statieven meer heeft. Het is klassiek livestreamergedrag dat tot het meest belachelijke uiterste wordt doorgevoerd.
Als je op zoek bent naar een echte Found Footage-komedie, Dode stroom is het. Er zijn hier echt effectieve jump scares, maar de echte charme komt van Shawn Ruddy van Joseph Winter, die zelfs zijn eigen themamuziek opnam om zichzelf te feliciteren met zijn briljante idee om te livestreamen in een spookhuis.
Op het moment van schrijven is Dode stroom wordt gestreamd op Netflix.
