Thomas Merton was een trappistenmonnik, schrijver en een van de meest invloedrijke spirituele stemmen van de 20e eeuw – een man die zich druk maakte over eenzaamheid, stilte en de eisen van het innerlijke leven.
Hij is vooral bekend om zijn spirituele autobiografie, De zeven verdiepingen tellende bergwaarin zijn rusteloze jeugd en uiteindelijke bekering tot het katholicisme worden beschreven.
Zoals ik vorige week in Odds and Ends vermeldde, heb ik dit boek onlangs opnieuw gelezen en ervan genoten. Het staat vol interessante spirituele inzichten. Maar ik heb ook iets anders opgepikt dat Merton noemde: een eenvoudige, praktische truc om in slaap te vallen.
De truc van Thomas Merton om in slaap te vallen als je niet in slaap kunt vallen
Merton ontdekte de techniek tijdens zijn studententijd aan Columbia University, halverwege de jaren dertig. Hij deed wat veel studenten doen: zichzelf proberen te vinden. Hij hield zich bezig met het marxisme en de jazz. Hij las ook honderden teksten over wat hij losjes ‘oosterse mystiek’ noemde, of wat we nu oosterse filosofie noemen.
Hoewel Merton het grootste deel van deze fase als oppervlakkig en misleidend ging beschouwen, bleef één ding dat hij eruit haalde de rest van zijn leven bij hem: een truc om in slaap te vallen als je niet in slaap kunt vallen.
In De zeven verdiepingen tellende bergbeschrijft Merton het proces als volgt:
Je ligt plat in bed, zonder kussen, je armen langs je lichaam en je benen gestrekt, en je ontspant al je spieren en zegt tegen jezelf:
‘Nu heb ik geen voeten, nu heb ik geen voeten. . . geen benen. . . geen knieën.’
Kortom, je stelt je voor dat je lichaam verdwijnt, beginnend met je voeten en langzaam omhoog werkend. Je stelt je voor dat elk van je lichaamsdelen ‘in de lucht veranderde en verdween’ – scheenbenen, knieën, dijen, heupen, buik, armen, handen, schouders, terwijl je de afwezigheid van elk deel voor jezelf herhaalt totdat het echt ‘verdwenen’ voelt. Je blijft langs je lichaam bewegen totdat je in slaap valt.
Merton merkte op dat deze techniek meestal voor hem werkte, tenzij hij niet in slaap was gevallen tegen de tijd dat hij bij zijn hoofd kwam; Toen dat gebeurde, “kwamen borst, buik, benen en voeten onmiddellijk weer tot leven, met de meest irritante realiteit.” Gelukkig werd hij meestal uitgeschakeld tegen de tijd dat hij zijn torso ‘verdwijnde’.
Waarom je voorstellen dat je lichaam verdwijnt, je kan helpen in slaap te vallen
Merton theoretiseerde dat de techniek werkte omdat het een soort autosuggestie was of gewoon ouderwetse spierontspanning. Als je lekker ontspannen bent, val je meestal in slaap. Hij had het niet mis.
De meeste slapeloosheid is geen lichaamsprobleem. Het is een hersenprobleem. Je geest houdt zich ergens aan vast (zoals een zakelijke e-mail, een gesprek dat slecht verliep, wat dan ook) en begint erop te kauwen. Hoe harder je probeert te stoppen met piekeren, hoe luider het mentale gebabbel wordt.
De techniek van Merton lost dit op met een soort cognitieve goochelarij. Het geeft je hersenen iets specifieks en repetitiefs om te doen. “Ik heb geen voeten. Geen voeten. Geen benen.” De taak is boeiend genoeg om het deel van je geest in beslag te nemen dat zich wil uitleven, maar saai genoeg om je niet opgewonden te maken. Je verdringt het gepieker zonder het te vervangen door iets dat echt nadenken vereist.
Er zijn een paar variaties op de techniek van Merton die je ook kunt proberen.
Ik heb al lang een versie van deze methode gemaakt die er vanuit een verwante maar tegenovergestelde invalshoek naar kijkt.
Toen ik een kind was, keek ik naar een programma genaamd Onder de parapluboom. In één aflevering had Gloria the Gopher problemen met in slaap vallen. Haar oplossing: ze doorzocht haar lichaamsdelen één voor één en zei welterusten tegen elk van hen. “Tijd om te gaan slapen, been. Je wordt zwaarder en zwaarder.” Het maakte indruk op mij en ik begon ermee, en sindsdien gebruik ik deze truc.
Ik vind het makkelijker om me voor te stellen dat elk van mijn lichaamsdelen steeds zwaarder wordt, dan me voor te stellen dat elk deel verdwijnt. Hoewel ik dezelfde ervaring heb gehad als Merton: hoewel ik meestal in slaap val tegen de tijd dat ik bij mijn bovenlichaam kom, wordt de ontspanning die ik heb bereikt onmiddellijk omgekeerd als ik mijn hoofd bereik en ben ik klaarwakker.
Je kunt ook de methode proberen die tijdens de Tweede Wereldoorlog aan marinevliegers werd geleerdwat het probleem dat Merton en ik zijn tegengekomen zou kunnen oplossen. Met deze techniek stel je je voor dat elk van je lichaamsdelen volkomen slap en slap wordt, te beginnen met je hoofd in plaats van je voeten; je ontspant eerst je hoofdhuid, voorhoofd, kaak en zelfs je tong, lippen en ogen, voordat je begint te bewegen omlaag jouw lichaam.
Al deze benaderingen brengen je naar dezelfde slaapverwekkende plek: een ontspannen lichaam en geest. Experimenteer en kijk welke voor u werkt; Binnen de kortste keren slaap je met de zalige stilte van een monnik.
