Voordat Martin Brest een van de beste actiekomedieregisseurs van Hollywood werd de trefzekere hit “Beverly Hills Cop” En “Midnight Run” (een buddy-komedie die meer biedt dan alleen maar lachen)leverde hij met ‘Going in Style’ uit 1979 een handige variatie op de misdaadfilm ‘One Last Job’. In plaats van een verhaal te vertellen over een ouder wordende boef die een grote winst wil maken, zodat ze zich kunnen terugtrekken in een tropische omgeving, ver weg van de lange arm van de Amerikaanse wetshandhaving, vertelde hij over drie gezagsgetrouwe senioren (George Burns, Art Carney en Lee Strasberg) die, verveeld door het doorbrengen van hun resterende dagen op een bankje in het park in Queens, besluiten de boel op te vrolijken door een bank te beroven. De film was een grote hit en inspireerde filmmakers om oude legendes op te pakken voor komische capriolen of met clichés beladen afwijkende kleuren waarbij de centrale grap het kijken naar oude mensen is die vloeken.
De meeste van deze films missen de textuur en gevoeligheid van ‘Going in Style’, waar ze al vroeg in de film hun werk doen en kort genieten van de buit. Eén lid van de groep sterft kort na de overval, terwijl een ander lid een glorieuze nacht in Las Vegas krijgt voordat hij voorgoed terugkeert. De enige overlevende? Hij belandt in de gevangenis en zal daar waarschijnlijk sterven. Het is een bitterzoet einde dat onstuitbare ondeugendheid combineert met onontkoombare spijt.
Brest’s “Going in Style” is meer een karakterstudie en mist dus grote, brede grappen die je bruisend de theaterzaal uit sturen. Dit is misschien de reden waarom het vandaag de dag zelden wordt besproken. Het kan ook de reden zijn waarom er niet veel verontwaardiging was toen Zach Braff een remake regisseerde met Morgan Freeman, Michael Caine en Alan Arkin in de hoofdrol. Als gevolg hiervan vloog de overvalkomedie uit 2017, die momenteel op Netflix wordt gestreamd, volledig onder de radar. Ik ben bang dat hier een goede reden voor is.
Degenen die van Going in Style houden, willen misschien bij het origineel blijven
Werkend vanuit een script van Theodore Melfi (de schrijver/regisseur van het fatsoenlijke Bill Murray-voertuig “St. Vincent”), wijkt Zach Braff af van de gefundeerde aanpak van Martin Brest om ons rechtstreeks uit een televisiecommercial in een levenloos smetteloos Brooklyn te ploffen. Er is nauwelijks iets mis met het geven van je eigen draai aan een remake, maar de charme van de film van Brest was dat het personage van George Burns op een dag opstond en besloot dat hij samen met zijn vrienden een bank moest beroven. En ondanks dat ze amateurs zijn, slagen ze erin.
De film van Braff verandert het uitgangspunt in een versleten underdogverhaal waarin onze helden een zakenbank in de problemen brengen nadat hun uitgekochte werkgever hun pensioenen heeft afgeschaft. Omdat ze verwachten dat hun buit het geld dat ze verschuldigd zijn ruimschoots zal overtreffen, besluiten ze het overgebleven geld aan familie, vrienden en anderen in nood te geven. Omdat de inzet niet hoog genoeg is, komt het personage van Morgan Freeman er ook achter dat hij binnenkort zal sterven aan nierfalen als hij niet snel een transplantatie krijgt. Oh, en het personage van Michael Caine krijgt het idee om een bank te beroven door er zelf getuige van te zijn.
Er is niets informeels of leuks aan de film van Braff. In tegenstelling tot hun voorgangers zijn de hoofdrolspelers onhandig en puntig en hebben ze daarom een opwarmoverval nodig. We krijgen dus een mislukte, niet-grappige winkeldiefstal-excursie die rampzalig misgaat. Wat betreft de nasleep van de bankklus? (Spoilerdenk ik.) Ze komen ermee weg (dankzij een schattig kind), niemand sterft en de wereldvrede is bereikt.
De remake van Braff was eigenlijk een commercieel succes in de bioscoop, maar kreeg slechte recensies omdat hij de komische uitvinding van een Hallmark-film bezit. Ondertussen is de film van Brest momenteel te huur op Prime Video en Apple TV. Kies verstandig.
