De met sterren bezaaide actiefranchise van Sylvester Stallone werd geïnspireerd door een verschrikkelijk concert

Sylvester Stallone’s film ‘The Expendables’ uit 2010 (waarvan hij oorspronkelijk een komedie wilde zijn) ging meer over de gimmick dan over het uitgangspunt, de plot of de personages. Het verhaal volgde een groep supercapabele huurlingen die vaak werden ingezet om militaire aanvallen uit te voeren op de nesten van internationale slechteriken. De huurlingen, bijgenaamd de Expendables, waren allemaal ultramannelijke, hardwerkende, overgespierde stoere jongens die schijnbaar dezelfde ‘jongens zullen jongens zijn’-levensfilosofie deelden en kogels en bier waardeerden. Het complot was betrokken… Ik weet het niet, piraten of zoiets? Iets over oorlogswinst? De plot is het minst memorabele deel van ‘The Expendables’.

Het deel dat iedereen zich natuurlijk herinnert, is de stuntcasting. Stallone verzamelde een arsenaal aan herkenbare mannelijke actiesterren, de meesten in de vijftig of zestig, allemaal onder één dak voor zijn actievolle kleinigheidje. Stallone speelde samen met Jason Statham en deelde een scène met Bruce Willis en Arnold Schwarzenegger. De film speelde ook Jet Li, Dolph Lundgren, Mickey Rourke, Terry Crews en worstelaar Steve Austin. De film had meer testosteron dan een Super Bowl-stadion. Het maakte niet veel uit waarvoor deze enorme, mannelijke cast werd samengesteld, als het maar om geweren en ‘splosies’ ging. De gimmick was succesvol; “The Expendables” verdiende bijna $ 275 miljoen met een budget van $ 82 miljoen.

Stallone onlangs uitgevoerd een retrospectief met videocarrière bij GQ Magazineen de acteur/regisseur merkte op dat hij geïnspireerd werd om “The Expendables” te maken nadat hij naar de Hollywood Bowl was gegaan om een ​​aantal bands te zien die in de jaren zestig en zeventig waren opgericht. Tijdens die ‘oldies’-show zag hij dat de muzikanten dood leken, of zo oud dat ze slecht waren. Stallone realiseerde zich dat als oude muzikanten uit het verleden nog steeds een show konden geven – en, belangrijker nog, nog steeds een publiek konden trekken – de oude actiesterren uit het verleden een soortgelijke kans verdienden.

Opgemerkt moet worden dat toen Sylvester Stallone “The Expendables” maakte, hij al 64 jaar oud was. Hij werd geboren halverwege de jaren veertig en was een kind in de jaren vijftig, dus zijn muzieksmaak neigt naar radiohits uit die tijd. Als zodanig voelde hij zich perfect thuis bij een Hollywood Bowl-concert met bands als de Righteous Brothers. Maar het zien van de Righteous Brothers eind jaren 2000 was een beetje deprimerend, aangezien Bobby Hatfield, een van de twee centrale Brothers, in 2003 was overleden.

Zoals Stallone zich het concert herinnerde:

“Ik nam mijn vrouw mee naar een oldiesconcert. Tien groepen. Toen ik jong was, waren ze allemaal geweldig. Ik zei tegen mijn vrouw: ‘Dit ga je geweldig vinden; dit is sensationeel.’ We gaan naar de Hollywood Bowl en de eerste man komt op: ‘The Righteous Brothers!’ Alleen is er maar één van hen. De andere stierf, dus het was ‘The Righteous Guy’. En het is ‘De Jonge Boefjes!’ Er waren vier jongens, maar nu is er één man. En hij is een oude boef. En hij verstopte zich achter iedereen. Het was een nachtmerrie.”

Iedereen die een oude muzikant heeft gezien, kan zich waarschijnlijk voorstellen waar Stallone het over heeft. Veel muziekacts gaan door met het spelen en produceren van platen, zelfs als ze uit de publieke belangstelling zijn verdwenen, en uiteindelijk gaan ze een ‘coasting’-periode in waarin ze alleen oude concerten spelen zoals die welke Stallone beschreef. Ik schrijf dit als iemand die The Who en Al Green in concert heeft gezien, beide in 2025.

En dat was nog niet de echte doodsteek voor Stallone, aangezien zijn favoriete band nog niet eens het podium had betreden. Toen ze dat deden, voelde Stallone echt het verpletterende effect van de tijd op zowel hem als zijn muzikale helden.

Stallone’s favoriete band was Blood, Sweat & Tears, een jazzrockband die in 1967 werd opgericht. Hun grootste hit is misschien wel ‘You’ve Made Me So Very Happy’, en toen ze hun kenmerkende hit zongen in de Hollywood Bowl, stierf Stallone’s ziel een beetje. Zoals hij het beschreef:

“En tot slot: ‘Bloed, Zweet en Tranen!’ (…) Deze man was een moordenaar. David Clayton-Thomas. Hij zou zich in leer kleden. (…) Nu… komen ze naar buiten, en hij is gekleed in ribfluweel. Als een flanellen overhemd dat in zijn gesp zit, en zijn riem helemaal hierheen. Hij zong ‘Je hebt me zo gemaakt… je raadt het al… heel blij!’ En ik zei: ‘Oh mijn. (…) Je neemt jaren van mijn leven af. Laten we hier weggaan. ”

Maar die ervaring, zei Stallone, leidde rechtstreeks tot zijn idee voor ‘The Expendables’. Hij was in de zestig, wat hem zelf een ‘oudje’ maakte. En als mensen een grote line-up van oldies-bands gaan zien, dan willen ze zeker een vergelijkbare line-up van oldies-actiehelden zien. Zoals hij zei:

“Jaren later dacht ik aan al die actiejongens die hun beloop hadden gehad. Ik ook. Jongen, als je ze terugbrengt voor een oldies-concert, zullen er mensen komen. Individueel zal niemand komen. Laat mij Dolph en Dave en Jason Statham halen. Al deze mensen. Jet Li. Dat is een gebeurtenis, net als het oldies-concert. Dat is wat dat is. Het was de nieuwsgierigheidsfactor.”

Er zijn nu vier ‘Expendables’-films verschenenwaarbij de tweede en derde elk honderden miljoenen dollars verdienen. Het was een oldies concert dat iedereen meerdere keren wilde zien. Doe gewoon geen moeite met het verbluffend stomme “Expend4bles.”