De meest polariserende gotische film van het jaar is een kuise teleurstelling

Zelfs met slechts twee speelfilms op haar naam mag je een bepaald niveau van verdorvenheid van Emerald Fennell verwachten. De directeur van Veelbelovende jonge vrouw En Zoutverbranding heeft een merk opgebouwd uit slechte daden; hou van haar of haat haar, je kunt er tenminste op vertrouwen dat ze haar ertoe aanzet provocerenwaar anderen nooit aan zouden denken. Ze is een curator van schandalige schokken, en hoewel de meeste een flits in de pan zijn, greep Fennell een mooie kans om die streak te trotseren met Wuthering Hoogten. De klassieke roman van Emily Brontë is de originele, duistere fantasie, maar is zo vaak geïnterpreteerd dat alleen een geest als die van Fennell iets nieuws uit het materiaal zou kunnen halen – zelfs als dat betekent dat je het volledig moet verbasteren.

Als doornen die een tuinmuur verstikken, ontstond er discussie rond de film vanaf het moment dat Fennell haar pittige visie erop onthulde. Maar wat is er teleurstellend aan Wuthering Hoogten is het onvermogen om daadwerkelijk het moment te ontmoeten. Het internet stelde zich een toneelstuk voor over vlezige, geile Harlequin-romans, of een brutale zelf-invoeging met Catherine Earnshaw van Margot Robbie, maar Fennell waagt zich hier niet aan. Haar Wuthering Hoogten is niet totaal apocrief en ook niet zo schandalig, waardoor we ons afvragen waarom het überhaupt weer tot leven moest worden gewekt.

De OG Wuthering Hoogten is een prikkelende, beklijvende tekst, overspoeld met spookachtige geesten, 19e-eeuwse vooroordelen en haat die zo intens is dat deze tot in de kern corrumpeert. Fennell heeft er veel zin in om tot de kern van dit verhaal te komen, de tragische romance tussen de brutale Catherine en de norse Heathcliff (Jacob Elordi). Het paar is al sinds hun jeugd onafscheidelijk, toen Catherine’s vader (Martin Clunes) laatstgenoemde redde van een leven van contractarbeid en hem tot zijn wijk maakte. ‘Hij zal je huisdier zijn,’ zegt meneer Earnshaw tegen een vrolijke jonge Catherine, waarmee hij een van de conflicten introduceert die Wuthering Hoogten zal het grootste deel van de twee uur durende looptijd alleen maar ronddansen.

Heathcliff is in zoveel opzichten Cathy’s lievelingsdier: hij neemt namens haar klappen als meneer Earnshaw’s aangename karakter verzuurd wordt door de drank. Hij werkt op hun landgoed terwijl het in verval raakt, en als het hout schaars is, breekt hij de stoel waarop hij zit kapot om een ​​vuur voor haar te maken. Het is zwijmelend spul, elke beat wordt geleverd met een perfecte intensiteit door Elordi. Zijn charisma wordt een terecht middelpunt van deze aanpassing, hoezeer zijn casting een belangrijk aspect van het personage, zijn status als raciale ander, volledig ondermijnt. Je zou het grootste deel ervan kunnen uitgeven Wuthering Hoogten ze wil meer uit Robbie – ze beschouwt dit meer als een gothic spin-off van Barbiemet kitscherige kostuums van Jacqueline Durran – maar het is niet moeilijk te begrijpen waarom haar Catherine zo verliefd wordt op Heathcliff, of waarom ze wegrent voor zijn genegenheid. Het paar kibbelt als broers en zussen totdat de bel tussen hen in knalt, en de film is op zijn best als hij die spanning opbouwt tegen weelderig, sensueel spektakel. In de ongetemde woestenij van de heidevelden voelt hun perverse aantrekkingskracht natuurlijk en zelfs voorbeschikt. Maar Cathy’s verlangen om goed te trouwen, gecombineerd met manipulatief advies van haar metgezel Nelly (Hong Chau), jaagt Heathcliff uiteindelijk weg.

Fennell neemt veel vrijheden met de tekst van Brontë, maar die aanpassingen zijn gemakkelijk te negeren als ze haar wereld voor zichzelf laat spreken. Haar shotselectie is doelbewust, zelfs brutaal, en opengewerkte grappen brengen de film dichter bij wat hij werkelijk had moeten zijn: een pastiche. Verhalenboekensets van Suzie Davies stellen de Heights opnieuw voor als een brutalistisch poppenhuis, met pikzwarte muren en deuren die zo klein zijn dat Elordi’s Heathcliff zich moet bukken om een ​​kamer binnen te gaan. De buren van de Earnshaws in Thrushcross Grange wonen ondertussen op het soort landgoed dat je eerder zou verwachten in een Austen-aanpassing. Die poppenhuisbeelden spelen een grotere rol wanneer Cathy de aandacht trekt van de meester van de Grange, Edgar Linton (Shazad Latif), en struikelt in het soort leven dat ze altijd al wilde hebben. Hij bouwt een heiligdom voor Cathy door haar slaapkamer de bleke perzikkleur van haar huid te schilderen, inclusief blauwe aderen en sproeten, terwijl zijn wijk Isabella (Alison Oliver, de echte heldin van deze productie) Cathy’s haar gebruikt om griezelige poppen te maken. Wanneer ze haar creatie in een kleinere replica van de Grange plaatst – die binnenin een eigen poppenhuis heeft, en nog een ander dieper binnenin – begrijpen wij en Cathy onmiddellijk de valkuil van een voordelig huwelijk.

Het zijn de details die deze bijzondere kijk op de zaak maken Wuthering Hoogten zo de moeite waard. Ze vertellen een verhaal dat veel dieper gaat dan het verhaal waarin Fennell geïnteresseerd lijkt te zijn, terwijl haar script de meest uitdagende delen van dit verhaal afrondt om zich te concentreren op de giftige combinatie ervan. Aan de ene kant is dat logisch: dit is een verhaal dat veel te compact is om zich te lenen voor een volledig getrouwe bewerking. Maar Cathy’s hechte band met Heathcliff is net zo robuust, waardoor deze aanpassing zich door cruciale fases van hun relatie moet versnellen. Heathcliff verdwijnt voor vijf lange jaren nadat Cathy met Linton is getrouwd, en wanneer hij terugkeert naar de heide – opgeruimd, nouveau riche en vastbesloten Cathy’s wereld uiteen te scheuren – verandert ons verhaal volledig in een wervelende liefdesaffaire.

Maar de echte zieken zullen misschien teleurgesteld zijn door het gebrek aan lijfje-scheuren hier. Het is op zijn best allemaal passief geil, met halfslachtige knikjes en knikken die worden ingezet om ons met horten en stoten te prikkelen. Fennell scheert over alles wat dit überhaupt grensoverschrijdend zou kunnen maken, en levert een draaideur van pikante momenten op, volledig via montage. Een soundtrack geleverd door Charli xcx en een dreunende score van Anthony Willis dragen bij om wat pit aan de procedure toe te voegen, maar deze aanpassing laat de bal vallen wanneer de tekst om iets diepers vraagt; het had misschien allemaal beter gewerkt als muziekvideo.

Wuthering Hoogten geeft ons Fennell in haar meest verbijsterende kuisheid, niet alleen met de inhoud van deze romance, maar ook met haar pogingen om deze te actualiseren. De film is erg leuk als hij dapper genoeg is om zijn neus te laten voor gothic en erotiek, en de duistere thema’s met verwilderde, knipogende humor te verkennen. Maar het wil ook zeepachtig, meeslepend melodrama maken – en net als Cathy met haar gevoelens voor Heathcliff, beseft het dat veel te laat. De wilde draai naar oprechtheid ondermijnt uiteindelijk alles, van Fennells oorspronkelijke bedoeling tot de basis van bitterheid uit Brontë’s originele tekst. Als Fennell ooit te ver zou gaan, had het hier moeten zijn; dat ze ervoor kiest om op safe te spelen, voelt als het ultieme verraad.

Wuthering Hoogten draait vanaf 13 februari in de bioscoop.