Nadat ‘Scream’ in 1996 door de box office raasde, veroorzaakte het een golf van scherpe, zelfbewuste slashers die probeerden diezelfde bliksem in een fles te vangen. Sommige onbekende juweeltjes zoals ‘Cherry Falls’ of ‘Campfire Tales’ ontwikkelden cultstatus buiten het reguliere publiek, terwijl anderen zoals ‘I Know What You Did Last Summer’ hun eigen franchises voortbrachten. Elke studio was op zoek naar de volgende “Scream”, en met een publiek van horrorfans die hadden geleerd slimmere kijkers te zijn dankzij de toespraak van Randy Meeks over de ‘regels’ leidinggevenden zochten actief naar filmmakers met een duidelijke kennis van het genre. Een van die stemmen was Jamie Blanks.
De Australische regisseur maakte furore in horrorkringen met zijn korte film ‘Silent Number’ uit 1993. De korte film van 15 minuten, gemaakt als studentenfilm tijdens zijn studie aan het Victorian College of the Arts,die de VCA zo vriendelijk heeft geüpload naar YouTube) bevatte de klassieke stadslegende van ‘de babysitter en het telefoontje’, die zelf als raamwerk werd gebruikt voor films als Bob Clark’s genrebepalende “Black Christmas” en Fred Waltons ‘When a Stranger Calls’. Vanaf moment één zijn de inspiratiebronnen van Blanks zichtbaar, waarbij de aftiteling en de partituur dienen als een duidelijk, liefdevol eerbetoon aan alles wat met John Carpenter te maken heeft. Blanks had een strakke, stijlvolle liefdesbrief aan het genre geschreven lang voordat deze zelfreflexieve korte films een visitekaartje werden voor hoopvolle horrorfilmmakers. Het plaatste hem op de radar van Hollywood en zette hem op het pad naar regie twee van de beste slasherfilms aller tijden.
Nou ja, twee van de beste als je een goede smaak hebt, want er zijn genoeg nee-zeggers die nooit helemaal op de golflengte van Blanks zouden kunnen komen. Gelukkig maakte Blanks, voor degenen onder ons die dat konden, het soort films dat ons hielp ‘onze mensen’ te vinden.
Urban Legend en Valentine zijn geweldige slashers
Toen ‘Urban Legend’ in 1998 debuteerde, had het een uitgangspunt dat meteen iconisch aanvoelde: moorden geïnspireerd door de huiveringwekkende folklore waar we allemaal over fluisterden tijdens logeerpartijtjes en boven kampvuren. De cast bestond uit artiesten die uiteindelijk supersterren zouden worden, zoals Alicia Witt, Rebecca Gayheart, Joshua Jackson, Michael Rosenbaum, Tara Reid en Jared Leto. die beweert dat hij zich niet eens herinnert dat hij de film heeft gemaakt (Zeker, Jan), samen met onvergetelijke optredens van horroriconen als Robert Englund en Brad Dourif. Critici hebben het nooit helemaal begrepen en hebben het teruggebracht tot: 31% op Rotten Tomatoesmaar de meest memorabele horrorfilms zijn nooit uitsluitend bepaald door kritische ontvangst.
De slasher-hausse uit de late jaren 90 werd voortdurend weggewuifd als een reeks ‘Scream’-imitators die succes najaagden, maar de onmiskenbare encyclopedische kennis van horror van Jamie Blanks bracht een duidelijk gevoel voor spel, creativiteit en liefde voor het genre met zich mee dat vooral nu nog steeds resoneert. Zijn films begrepen van nature de formules die ervoor zorgden dat horrorfilms werkten, en vonden nieuwe manieren om ze om te zetten in iets dat ervoor zorgde dat het publiek een participatieve rol in het verhaal speelde. De genialiteit van ‘Urban Legend’ gaat niet echt over het ontmaskeren van de moordenaar, maar over de creativiteit van de moorden en de pure spanning van het afvragen hoe elke legende vervolgens tot leven zal komen.
Drie jaar later gaf Blanks ons ‘Valentine’, een slasher met vakantiethema Vaak aangeduid als een ‘guilty pleasure’, maar dat de laatste tijd een culturele herwaardering heeft ondergaan. ‘Valentine’ is een polariserend werk dat thema’s van onopgeloste middelbare schooldrama’s verkent die je tot ver in de volwassenheid volgen, waarbij ‘Slasher High’ en ‘Carrie’ elkaar ontmoeten door de voorspellende lens van de onvergeeflijk vervelende Girl Hate of the aughts en de geplante zaden van de incelcultuur. Hoewel zijn films openlijk geïnspireerd waren door de gruwel uit het verleden, liep Blanks consequent voorop. Het is geen verrassing dat er vaak mensen voor nodig waren decennia om volledig te kunnen waarderen wat hij met zijn films probeerde te zeggen.
Rust zacht, Jamie Blanks
Op 20 maart maakte de familie van regisseur en componist Jamie Blanks bekend op X/Twitter dat hij op 16 maart 2026 onverwacht was overleden in zijn huis in Melbourne, Australië. Hij was pas 54 jaar oud. Onmiddellijk stroomden er verhalen binnen, niet alleen van collega-filmmakers en vroegere medewerkers, maar ook van talloze horrorfans die het genoegen hadden om door de jaren heen met hem te communiceren. Blanks was zich terdege bewust van de mainstream-reputatie die zijn films hadden (gerechtigheid voor het crimineel ondergewaardeerde ‘Storm Warning’) en had er een goed gevoel voor humor over, wat gemakkelijker werd gemaakt door de legioenen horrorfans die oprecht en onironisch van zijn werk hielden – inclusief mijzelf.
De wereld is een stuk minder rooskleurig nu hij niet langer bij ons is, maar wij horrorfans mogen ons gelukkig prijzen dat we überhaupt tijd met hem hebben kunnen delen. Op een willekeurige dag kon je Blanks vinden terwijl hij een nieuwe film of tv-programma aan het opfleuren was dat hij had gezien en die hem inspireerde, een vriendelijk woord van aanmoediging uitsprak aan iemand die zelf aan een creatieve onderneming begon, het nieuwe werk van zijn vrienden en collega’s ophemelde, of over zijn uitgebreide verzameling fysieke media praatte. Jamie Blanks was filmmaker, ja, maar hij was ook ‘een van ons’, een door de wol geverfde horrorfan die geliefd om van horror te houden en contact te maken met mensen die het ‘begrijpen’.
Jamie Blanks laat zijn vrouw Simone achter; zijn zoon, Oliver; zijn ouders; zijn broers; en een enorme familie van horrorfans over de hele wereld. Hij zal enorm gemist worden.
