De maker van Thanos heeft een niet-Marvel-strip die perfect is voor een sciencefiction-tv-aanpassing

Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.

Volgens de Grote stripdatabasede gevierde kunstenaar en schrijver Jim Starlin droeg voor het eerst werk bij aan nummer 8 van “Star-Studded Comics”, waarbij hij de potloodtekeningen tekende voor een verhaal genaamd “POWERMAN VS. THE DEFENDER!” Zijn eerste optreden voor Marvel Comics was het leveren van kunst voor “The Amazing Spider-Man” #113, gepubliceerd in 1972. Het jaar daarop leverde Starlin ook de potloden en het script voor nummer #55 van “The Invincible Iron Man”, waar hij de personages Drax the Destroyer en Thanos, de gekke Titan (een personage dat in zijn tijd behoorlijk gruwelijke dingen heeft gedaan).

Starlin was een enorm productieve schrijver en kunstenaar in de stripwereld en stond vooral bekend om zijn buitenmaatse, onstuimige verhalen over goden en titanen die het weefsel en de inslag van het universum beheersten. Hij drukte in de jaren zeventig zijn stempel op het schrijven over het Marvel-personage Adam Warlockeen bestaand personage dat Starlin opnieuw heeft bedacht als een gemartelde ruimtemessias. Hij verdiepte zich vaak in psychologie en filosofie.

In 1990 schreef hij een miniserie genaamd “The Thanos Quest”, die ging over de doodaanbiddende, nihilistische Thanos die op zoek was naar de zes Infinity Gems die hem de controle over de hele werkelijkheid zouden geven. Dankzij de populariteit van het Marvel Cinematic Universe is Thanos nu een begrip en is zijn Quest overal bekend bij schoolkinderen.

Maar in 1982 lanceerde Starlin een ongebruikelijke superheldentitel die, op papier, groot voer lijkt te zijn voor een cerebrale, opwindende sciencefiction-tv-serie. De titel was “Dreadstar” en werd uitgegeven door Epic Comics, een afdruk van Marvel. Het was meer volwassen dan Marvel’s gebruikelijke tarief, en kwam voort uit een bizar anthologieprojectverhaal dat Starlin in 1980 lanceerde, genaamd ‘Metamorphosis Odyssey’. Het uitgangspunt was puur ‘Star Wars’, maar met een donkerder, meer ‘Heavy Metal’-achtig randje.

Laten we eens kijken naar ‘Dreadstar’.

Het uitgangspunt van “Dreadstar” is breed en zeer mythisch. Het titelpersonage, Vanth Dreadstar, had de hand in de vernietiging van het hele Melkwegstelsel (!) als een manier om de verspreiding van het verraderlijke Zygotean-rijk te stoppen in de gebeurtenissen van ‘Metamorphosis Odyssey’. Vanth Dreadstar heeft zich sindsdien gevestigd op een verre planeet die wordt bevolkt door vreedzame kattenmensen. Deze planeet bevindt zich in een sterrenstelsel dat de Empirische Melkweg wordt genoemd, en hij woont daar met een cyborg-telepaat genaamd Willow, een vreedzame kattenman genaamd Oedi (een inwoner van deze planeet), en een kerel genaamd Skeevo.

Het verhaal van “Dreadstar” begint wanneer zijn landgenoot, een duistere tovenaar genaamd Syzygy Darklock (je moet van deze namen houden), de hulp van Vanth inroept in een brede, galactische oorlog. In dit sterrenstelsel woedt een oorlog tussen de twee grootmachten: de door de koninklijke macht gedreven monarchie en de door de kerk gedreven instrumentaliteit. De Instrumentaliteit wordt geregeerd door de Lord Papal, terwijl de Monarchie onder toezicht staat van een geheime kliek van controleurs die een marionettenkoning steunen. Vanth, een veteraan van galactische vernietiging, wil niets met de oorlog te maken hebben, maar moet uiteindelijk vechten als de oorlog de lokale bevolking van zijn planeet wegvaagt. Vanth, Willow, Oedi en Skeevo vormen een groepje huurlingen die tot doel hebben het conflict voor eens en voor altijd te beëindigen.

Politiek en verlies spelen een grote rol in ‘Dreadstar’. Vanth en zijn bemanning werken aanvankelijk samen tegen de Instrumentaliteit, maar ze slagen er niet in hen te verslaan. Ze worden vluchtelingen voor de monarchie en ontdekken dat iemand onder hen hen heeft verraden. Dit is allemaal erg spannend.

Het is gemakkelijk om je ‘Dreadstar’ voor te stellen als een doorlopende tv-serie, vooral als een sci-fi prestigeprogramma met een hoog budget, zoals bijvoorbeeld ‘Foundation’. Het bevat alle superheldenelementen die een stripboek kan bieden – met zijn tovenaars en cyborg paranormaal begaafden – maar lijkt ook te gaan over de gevaren van de politiek. En zoals veel van Starlins werk lijkt ‘Dreadstar’ bedwelmende thema’s als corruptie en dood te behandelen.

Na de eerste 26 nummers van ‘Dreadstar’ was het zover verwisselde afdrukken en werd uitgegeven door First Comics, wat geen afdruk is van Marvel. Door de verschuiving werd de tijdlijn enigszins opnieuw opgestart. Vanth raakte in coma en werd weer wakker nadat de instrumentaliteit al was gevallen. Hij en andere superkrachtige wezens werden vervolgens ingehuurd om in wezen ruimteagenten te zijn die belast waren met het jagen op andere superwezens. Ze werden nu geregeerd door een intelligente supercomputer. Het boek was overgenomen door sterstripschrijver Peter David in nummer 41, en liep tot nummer 64.

De strip “Dreadstar” zou daarna regelmatig terugkomen en nauwelijks zichtbaar blijven in het popbewustzijn. In 2015 schreef /Film dat “Dreadstar” zou worden aangepast tot een tv-serie van Universal Cable Productions. Helaas lijkt dat project uiteen te vallen toen een van de grootste kampioenen, JC Spink, overleden in 2017. Maar in 2022 kondigde Starlin, toen 74, aan tijdens de Comic Con Experience (of CCXP) in Brazilië (via Stripboek) dat een tv-serie “Dreadstar” inderdaad nog in zijn hoofd zat, en hij wilde nog steeds graag een show zien gebeuren.

Jim Starlin noemde de tv-serie “Dreadstar” ook kort in /Film’s eigen interview met hem uit 2022. Bekijk dat zeker eens.