van Louis Garella portfolio herinnert ons eraan dat, hoewel veel werken op het gebied van grafisch ontwerp voorbestemd zijn om plat te zijn of op schermen te ervaren, de interacties die we hebben met kleur, vorm, type en compositie niet zo onbelangrijk hoeven te zijn. Wat het werk van de ontwerper definieert, is zijn ‘hybride praktijk’, een praktijk die zich op het kruispunt bevindt van beeldende kunst, grafisch ontwerp en – belangrijker nog – ruimtelijk ontwerp. Om werk te bereiken dat zowel expressief, tastbaar als boeiend is, streeft Louis ernaar om bij elk project nieuwe visuele wegen te verkennen – een meer vloeiende, multimediale benadering van design die hij voor het eerst begon te ontwikkelen op het National Superior Diploma of Plastic Expression, een kunst- en designschool in Saint-Étienne.
Oorspronkelijk afkomstig uit Aix-en-Provence en nu gevestigd in Parijs, heeft Louis een onafhankelijke studio voor design en art direction opgericht, toepasselijk genaamd Studio Garella. Zijn expertise omvat het creëren van gevoelige visuele identiteiten en logo’s voor merken, gedetailleerd redactioneel ontwerp en prachtig fotografie-, film- en bewegingswerk, met een beetje 3D-toevoeging aan de mix voor succes. Met al zijn creatieve werk wil Louis beeldtalen ontwikkelen die zich “nauw verbonden voelen met het onderwerp dat ze behandelen”. Afgezien van deze toewijding aan dingen die hun oorsprong vinden in onderzoek, zijn de criteria van Louis voor het maken behoorlijk flexibel – zijn creatieve proces is een “constant heen en weer schakelen tussen digitaal en print”, vertelt hij ons.
De ontwerper wisselt af tussen het verzamelen en scannen van grafische elementen; zoals in zijn identiteit voor Elektronische sonate waarbij de xerox-inkt bijna op is, ontstaat het gevoel dat de logoscans van vorm veranderen of dansen. Of hij kiest voor meer hands-on collage, digitale manipulatie en drukwerk op verschillende oppervlakken en textiel om onvolkomenheden toe te voegen waardoor ontwerpen vluchtig aanvoelen wanneer ze worden gedigitaliseerd, zoals de vage vlekken van de identiteit van de ontwerper voor Hermès’ op een zomeravond. Door deze lagen van indrukken en interferenties onderbreekt Louis een beeldencyclus “wanneer de dingen het gewenste evenwicht bereiken”, zegt hij. Louis weet dat een compositie compleet is als alle smaken in perfecte harmonie samenkomen: wat hij graag ‘een creatieve ratatouille’ noemt.
