Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Als fan van echte misdaad en gemengde gevoelens over de originele Netflix-documentaires die geld verdienen met verhalen uit het echte leven die levens hebben verwoest, is een van mijn favoriete diepe duiken tot op de dag van vandaag die van 2018. Kwaadaardig genie: Het waargebeurde verhaal van Amerika’s meest duivelse bankoverval. Deze vierdelige docuserie beschrijft de bizarre bankoverval uit 2003, georkestreerd door Marjorie Diehl-Armstrong, waarbij een pizzabezorger genaamd Brian Wells gedwongen werd de misdaad uit te voeren dankzij een explosieve halsband die om zijn nek was gewikkeld. Dat apparaat eiste uiteindelijk zijn leven op toen hij door de politie werd aangehouden.
Het is een verontrustend waargebeurd verhaal waar je maag van gaat knorren. 2011 30 minuten of minderdat (naar verluidt) direct geïnspireerd was door hetzelfde incident uit 2003, gaat uit van dit exacte uitgangspunt en voegt er wat slapstick-charme aan toe, wat resulteert in een bruikbare komedie die voldoende afstand houdt van de echte tragedie om je achterover te laten leunen en van de show te genieten. Hoewel schrijver Michael Diliberti en regisseur Ruben Fleischer enige voorkennis van het incident uit 2003 hebben ontkend, is het moeilijk om de parallellen te negeren, dus doe met die informatie wat je wilt.
Een pizzabezorger die niets te verliezen heeft
30 minuten of minder draait om Nick Davis van Jesse Eisenberg, a pizza bezorger met niet veel aan de hand in zijn leven. Hij houdt duidelijk niet van zijn werk, maar zijn leven mist richting, dus komt hij elke dag opdagen en maakt het beste van een situatie waarin hij vastzit. Aan de andere kant van de stad bevinden zich Dwayne Mikowlski (Danny McBride) en Travis Cord (Nick Swardson), twee volwassen verliezers die leven van het fortuin van de buitengewoon rijke grootvader van eerstgenoemde, Jerry (Fred Ward). Jerry heeft genoeg van hun capriolen, en de subtekst suggereert dat Dwayne zijn fortuin niet zal erven als hij zijn daad niet opruimt, iets waar hij geen interesse in heeft.
Dwayne bedenkt wat hij beschouwt als een waterdicht plan om een bank te beroven voor $ 100.000 zonder gepakt te worden, en dat is waar Nick in beeld komt. Dwayne en Travis bestellen een pizza in de veronderstelling dat een bezorger een gemakkelijk doelwit zou zijn, en ontvoeren vervolgens Nick zodat ze hun plan in gang kunnen zetten. Dat plan houdt in dat Nick een op afstand geactiveerde bom wordt vastgebonden en hem wordt gedwongen de overval te plegen, waardoor ze het geld kunnen pakken en kunnen verdwijnen zonder op enige praktische manier met de misdaad verbonden te zijn.
Nick neemt zijn beste vriend Chet (Aziz Ansari) in vertrouwen, en de twee doen er alles aan om ervoor te zorgen dat het plan vlekkeloos verloopt. Ze overwegen even om contact op te nemen met de autoriteiten, maar besluiten uiteindelijk de overval uit te voeren omdat ze het gevoel hebben dat ze geen andere keus hebben.
Geweldig idee, onhandige uitvoering
Hoe graag ik ook wilde liefhebben 30 minuten of minder Alleen al op basis van het uitgangspunt kan ik niet zeggen dat het ook maar in de buurt komt van een misdaadkomedie van het hoogste niveau. Danny McBride doet hier precies wat je van hem zou verwachten, dus eer waar het toekomt. Nick Swardson daarentegen komt meestal gewoon opdagen, haalt zijn doel en levert zijn regels zonder veel toe te voegen aan de vergelijking. Jesse Eisenberg en Aziz Ansari hebben een sterke dynamiek als Nick en Chet, en de bereidheid van hun personages om zich in te zetten voor een situatie die ze nauwelijks begrijpen, komt goed uit, vooral als je rekening houdt met Nick’s verboden relatie met Kate (Dilshad Vadsaria), die toevallig de zus van Chet is.
Het grootste probleem met 30 minuten of minder is dat het al deze opbouw opneemt en er vervolgens heel weinig mee doet. Er is hier veel verspild potentieel, vooral gezien het waargebeurde misdaadverhaal waarop de film zou zijn geïnspireerd. Hoewel de filmmakers elk verband hebben ontkend met de levensechte dood van Brian Wells, afgebeeld in Kwaadaardig geniedenkt een deel van mij dat ze precies wisten wat ze deden, maar ervoor kozen om op safe te spelen uit respect voor de echte mensen die betrokken waren bij wat destijds een relatief recente cold case was.
Er zijn een aantal echt grappige momenten verspreid over het hele verhaal 30 minuten of mindermaar de afzonderlijke delen vormen nooit helemaal een bevredigend geheel. Gelukkig voor echte misdaadfans werkt Courteney Cox momenteel aan een gedramatiseerde hervertelling van Kwaadaardig genie dat is in actieve productie. Deze film werkte voor mij niet als komedie, dus ik ben meer dan klaar voor een versie van het verhaal die neigt naar realisme.
Op het moment van schrijven is 30 minuten of minder wordt gestreamd op Netflix.
