De posters van Peter vertegenwoordigden de “antithese van Hollywood-blockbusters”, zegt Tim, ontworpen voor films van mondiale auteurs als Federico Fellini, Akira Kurosawa, François Truffaut, Ingmar Bergman, Andrzej Wajda en Satyajit Ray – nu allemaal beroemd, maar toen nog niet zo erg. “(Films) waren niet geïnteresseerd in klassieke oorzaak-en-gevolg-verhalen, ze gingen allemaal over de unieke visie van de genoemde regisseur/auteur”, zegt Tim. “Deze films waren visueel stimulerend, vaak surrealistisch, met persoonlijke eigenaardigheden, dus de stills die naar Peter werden gestuurd, gaven hem de vrije hand om bepaalde subteksten te benadrukken.” Dat blijkt uit zijn posters voor films als de surrealistische noir van Jean-Luc Goddard AlphavilleÉric Rohmer new wave-drama Mijn nacht met Maud of de komedie van Simon Spackling Grappig man (dat niet eens een eigen Wikipedia-pagina heeft), liet Peter namen, gezichten en kleur het meest zeggen, waarbij hij meestal recht op de kern bleef.
Peter’s tentoonstelling komt op een goed moment. “De commoditisering van films en franchisederivaten, een voortdurend proces, versnelt alleen maar nu de streaminggiganten traditionele bedrijven overnemen, wat waarschijnlijk zal leiden tot steeds meer cookie cutter-films en dus posters”, zegt Tim. “Gezien het feit dat veel van de posters die Peter maakte voor films gemaakt onder repressieve regimes waren, zou het vandaag de dag interessant zijn om een Strausfeld-poster te zien voor Iraanse films van regisseurs als Mohammad Rasoulof of Jafar Panahi.”
Peter was niet alleen een stille invloedrijke posterontwerper, maar was ook docent grafisch ontwerp aan de Universiteit van Brighton, waar zijn vaardigheden en kennis van de kunst- en ontwerpgeschiedenis mooi naar de Academie werden overgebracht. De films waarvoor hij ontwierp varieerden van Indiaas, Japans, Frans en ‘achter het IJzeren Gordijn’, dus zijn invloeden reikten ook wijd en zijd, van Käthe Kollwitz en Elizabeth Catlett tot Hokusai of Abanidrath Tagore. Peters carrière in het ontwerpen van posters begon in het jaar waarin de Tweede Wereldoorlog eindigde en de cultuur behoefte had aan luide, effectieve beeldtalen die de aandacht trokken en inspireerden, dus Peters ervaring met propaganda speelde waarschijnlijk ook een rol. Terwijl retrofilmposters er op zichzelf vaak propagandistisch uitzien en hyperbolische citaten aanhalen als ‘de beste film aller tijden!’, werkten Peter’s posters rond door de studio opgelegde korte teksten met illustraties die voor zichzelf spraken.
