Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Het is bekend dat Quentin Tarantino zijn mond opendoet over films, acteurs en regisseurs met een bijna kinderlijk gebrek aan zelfbewustzijn, en dat is wat ik zo leuk aan hem vind. Hij is zo gefocust op wat hij wel of niet leuk vindt aan een film dat de betrokken mensen bijna op de achterbank gaan zitten in zijn dialogen en tirades, die allemaal hyperspecifiek zijn voor zijn smaak en alleen voor zijn smaak. Hoe losgeslagen hij ook kan zijn in sommige van zijn beoordelingen, zoals zijn recente opmerkingen van Paul Dano, hij komt nooit zo onoprecht over, omdat hij meer van filmmaken houdt dan van het leven zelf en niet bang is om iedereen die wil luisteren precies te laten weten wat hij denkt.
In een onthullende aflevering van De videoarchievenpodcast met Quentin Tarantino en Roger Avaryde Pulp-fictie regisseur zingt de lof van John Carpenter en geeft openlijk toe dat hij ongelijk had over de jaren 1974 Donkere ster nadat hij er als volwassene eindelijk kritisch naar had gekeken. Hij haatte de film als kind om kinderachtige redenen en aarzelde om hem voor de tweede keer te bekijken voor de podcast. Bij het opnieuw bekijken corrigeert hij echter en noemt de film een meesterwerk dat hij eenvoudigweg niet kon begrijpen toen hij elf jaar oud was, om zeer dwaze en persoonlijke redenen.
Donkere ster is de ultieme tegencultuur sciencefiction komedie en verdient alle lof die het kan krijgen. Ondanks de oorsprong van de filmschool, houdt het opmerkelijk goed stand in 2025 dankzij het strakke scenario, de charismatische cast en de bereidheid om in kamp en komedie te leunen als een manier om de technische beperkingen te compenseren. Ik geniet er elke keer enorm van als ik ernaar kijk, en het enige dat ik over Tarantino kan zeggen is dat hij jarenlang iets heeft gemist dat hij als kind had opgeschreven.
Hippies … IN DE RUIMTE!!!
John Timmerman Donkere ster werd geproduceerd met een gerapporteerd budget van $ 60.000, maar het gebrek aan goede financiering of studiosteun is nooit echt zichtbaar op het scherm. Tarantino vertelt uitvoerig dat Carpenter het waarschijnlijk niet zo kan zien, omdat hij de film altijd als een schoolproject zal zien. De bedieningspanelen op het titulaire ruimtevaartuig zijn ondersteboven gemaakt ijsblokje trays, maar je zou het waarschijnlijk nooit merken, tenzij iemand je er expliciet op wees.
De film draait om vijf bemanningsleden aan boord van het Dark Star-verkenningsschip, die de taak hebben om onstabiele planeten in verre sterrenstelsels te bombarderen om te voorkomen dat ze de kolonisatie van nabijgelegen, stabiele werelden verstoren. Het schip zelf verkeert in een constante staat van verval en functioneert op een goede dag nauwelijks. Commandant Powell (Joe Saunders) wordt opgesloten in cryoslaap nadat zijn stoel hem heeft geëlektrocuteerd, waardoor luitenant Doolittle (Brian Narelle), sergeant Pinback (Dan O’Bannon), Boiler (Cal Kuniholm) en Talby (Andreijah Pahich) achterblijven om hun planeetbombardementen uit te voeren.
De bemanningsleden aan boord van de Dark Star zijn smerige hippies die de tijd doden tussen missies door, zich totaal niet bewust van de chaos die zich gaat ontvouwen. Talby dissocieert door letterlijk in de ruimte te staren, Boiler bedenkt kinderachtige spelletjes om de tijd te doden, Doolittle speelt muziek met behulp van percussieve kannen en potten die aan een uitgebreid katrolsysteem zijn bevestigd, en Pinback heeft een vreemdeling dat is in wezen een strandbal met dinosauruspoten.
De hel breekt los aan boord van de Dark Star wanneer de alien ontsnapt op hetzelfde moment dat een van hun bommen klaar is om te ontploffen, en het bewuste schip worstelt om het wapen ervan te overtuigen zichzelf te ontwapenen. Terwijl de bemanning langzaam uit elkaar valt na twintig jaar aan boord van het schip te hebben doorgebracht, wat neerkomt op slechts drie jaar in aardse tijd, proberen ze te voorkomen dat ze zichzelf opblazen en komen ze in allerlei soorten chaos terecht terwijl ze proberen weer op een pad te komen dat geen zekere vernietiging garandeert.
Tarantino’s herbeoordeling
Er wordt uitgebreid over gesproken Donkere ster op zijn podcast geeft Tarantino ronduit toe dat hij de film niet leuk vond, omdat elk personage een hippie is die zijn jonge zelf deed denken aan de vriendjes en babysitters van zijn moeder. Hij gaat zelfs zo ver dat hij zegt dat hij als kind walgde van de film om dezelfde redenen waarom hij er nu als volwassene van houdt. Hij kon destijds niet voorbij zijn eigen preteen-vooroordelen kijken, maar erkent dat de film dat wel is Johannes Timmerman’s meesterwerk, waarbij hij ervoor zorgt dat hij duidelijk maakt dat hij niet achteloos met het ‘M-woord’ rondgooit.
Terwijl hij rondslingert Donkere sterTarantino noemt het de perfecte parodie op 2001: Een ruimte-odyssee en spreekt eindeloze waardering uit voor zijn tegencultuur-houding en doe-het-zelf-esthetiek. Hij erkent ook dat hij, hoewel hij de film als een meesterwerk beschouwt, volledig begrijpt waarom Carpenter niet voorbij kan komen aan het feit dat hij ijsblokjesbakjes en een strandbal gebruikt om zijn punt duidelijk te maken. Wat Carpenter afdoet als een schoolproject, beschouwt Tarantino als eindeloos slim. Het duurde simpelweg tientallen jaren voordat hij daar aankwam, omdat zijn jeugdervaringen zo’n sterke en negatieve indruk achterlieten dat hij nu openlijk toegeeft dat het hem verblindde om de film objectief te bekijken.
Donkere sterin al zijn doe-het-zelf-glorie, kan momenteel gratis worden gestreamd op Tubi.
