Autoritaire acolieten zullen je vertellen dat een land, om sterk te zijn, ‘kracht moet tonen’.
Witte Huis-adviseur Stephen Miller zei dit onlangs dat wereldbeeld duidelijk op CNN, met het argument dat “de echte wereld … wordt geregeerd door kracht … door geweld … door macht” – een bewering die als het ware door de geschiedenis wordt gelogenstraft.
Amerika is niet in de eerste plaats een supermacht geworden door te bewijzen dat het dat wel kon domineren. Het werd een supermacht door te bewijzen dat het dat kon partner.
Na de Tweede Wereldoorlog stonden de Verenigde Staten militair gezien ongeëvenaard. Toch vertrouwde het land niet alleen op geweld om zijn positie veilig te stellen. In plaats daarvan investeerde het in de wederopbouw van een verbrijzelde wereld. Het Marshallplan was geen liefdadigheid; het was een strategie die economisch herstel koppelde aan politieke stabiliteit en die door oorlog verscheurde landen tot bondgenoten voor de lange termijn maakte. Door anderen te helpen bloeien, vergrootten de VS hun eigen veiligheid en economische toekomst. Dat is zachte kracht aan het werk.
Dwight Eisenhower, een vijfsterrengeneraal, bracht het idee naar voren dat diplomatie niet het enige terrein van regeringen is, en dat als mensen je kennen, ze minder snel bang voor je zullen zijn. En als ze u vertrouwen, is de kans groter dat ze met u samenwerken. John F. Kennedy zette die logica voort met het Peace Corps. Het programma gaf een duidelijk signaal af dat de Amerikaanse macht dienstbaarheid, partnerschap en nederigheid omvatte. In een Koude Oorlog die concurrerende modellen bood om naar te streven, was dat van belang, en het blijft er vandaag de dag toe doen.
DE ROL VAN ZACHTE MACHT
Zachte macht was nooit uitsluitend bedoeld als een overheidsproject. Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie stonden de Verenigde Staten opnieuw voor een cruciale keuze: de overwinning uitroepen en weglopen, of het harde werk van de transitie steunen. Uit dat moment ontstonden burgerdiplomatie-initiatieven zoals wat later Pyxera Global werd – gevormd in opdracht van het Witte Huis van George HW Bush, dat opriep tot een ‘Citizens Democracy Corps’ om de expertise van vrijwilligers uit de particuliere sector te mobiliseren om samenlevingen met een planeconomie te helpen markteconomieën en democratische instellingen op te bouwen.
Naast deze inspanningen hebben agentschappen als USAID ontwikkeling geïnstitutionaliseerd als een pijler van het Amerikaanse buitenlandse beleid, waarbij tientallen jaren lang werd geïnvesteerd in gezondheidszorg, onderwijs, voedselzekerheid en economische groei als instrumenten voor stabiliteit en invloed. Dat model – een publiek doel gecombineerd met particuliere capaciteiten – heeft altijd centraal gestaan in de zachte macht van Amerika.
Er zijn zeker veel situaties en regio’s waar de Amerikaanse betrokkenheid jammerlijk tekortschoot. Toch leiden deze inspanningen samen tot een simpele conclusie: de invloed van Amerika is het sterkst geweest toen deze het nuttigst was – en niet het meest intimiderend. Zachte macht was nooit een zwakte; het was een hefboom.
Die geschiedenis doet er nu toe. Wanneer de Amerikaanse regering zich terugtrekt uit ontwikkeling, diplomatie en partnerschap, blijft het vacuüm niet leeg. Andere krachten willen dit land ongetwijfeld graag vullen met transactionele relaties, schuldenafhankelijkheid en autoritaire invloed.
Als Washington zijn rol nu verkleint, staat de particuliere sector voor een eigen keuze. Het kan zich naar binnen terugtrekken en de mondiale instabiliteit als het probleem van iemand anders behandelen. Of het kan een simpele waarheid onderkennen: een stabiele wereld is een voorwaarde voor duurzaam ondernemen. Zachte macht is geen filantropie. Het is langetermijnrisicobeheer.
HOE HET BEDRIJF IN DE KLOOF KAN STAPPEN
Geen van de volgende acties is een vervanging voor de overheid. Maar ze vertegenwoordigen een greep uit de manieren waarop het mondiale bedrijfsleven nu de kans – en de capaciteit – heeft om in het vacuüm te stappen.
- Normaliseer bestuursdiensten als leiderschap, en niet als bijproject. Het aanmoedigen van leidinggevenden om zitting te nemen in non-profitorganisaties en maatschappelijke besturen versterkt instellingen in een tijd van ernstige beperkte middelen, waarin we ze nodig hebben om goed te functioneren. Het bouwt ook empathie, bestuursvaardigheden en besluitvormingsvermogen in de echte wereld op, kwaliteiten die bedrijven beweren te waarderen in leiders.
- Schaal op vaardigheden gebaseerd vrijwilligerswerk. Financiën, compliance, cyberbeveiliging, HR en logistiek zijn enkele van de vaardigheden waar veel publieke en non-profitinstellingen niet gemakkelijk toegang toe hebben. Door deze in te zetten wordt een nijpend tekort aan middelen opgevuld en wordt tegelijkertijd voldaan aan de vraag van medewerkers naar doelgericht werk waarbij gebruik wordt gemaakt van echte expertise.
- Verdubbel de veerkracht van de toeleveringsketen als een vorm van stabiliteit. Het diversifiëren van leveranciers, het investeren in transparantie en het waarborgen van lokale gelijkheid verminderen de blootstelling aan verstoring en dwang. Veerkrachtige toeleveringsketens zijn niet alleen goede zaken: ze helpen kansen en stabiliteit te verankeren op de plaatsen waar bedrijven actief zijn.
- Breid gemeenschapsgedreven initiatieven uit waar bedrijven actief zijn. Het succes van bedrijven kan het welzijn van de gemeenschap niet op duurzame wijze overtreffen. Gezondheid, voeding, onderwijspijplijnen, opleiding van personeel en lokale economische ontwikkeling zijn geen public relations-gebaren – het zijn investeringen in menselijk kapitaal, sociale cohesie en operationele continuïteit op de lange termijn.
DE KRACHT VAN PARTNERSCHAP
Alles bij elkaar genomen en op grote schaal geïmplementeerd, onderstrepen deze acties een simpele waarheid: kracht is niet alleen het vermogen om toe te slaan – het is het vermogen om elkaar aan te trekken, opnieuw op te bouwen en samen te werken. En als Washington zich blijft terugtrekken uit de zachte macht, kan het mondiale bedrijfsleven iets nieuws, duurzaams en vertrouwenswaardigs bevorderen.
Deirdre White is de CEO van Pyxera Global.
