Wanneer de meeste mensen denken aan de veelgeprezen Britse acteur Sir Patrick Stewart, hebben ze de neiging om op een waardige manier aan hem te denken – zonder publieke crash-outs waarbij hij godslastering naar de pers schreeuwt. Maar dat is precies wat het publiek dat zich afstemde op de originele Starz-komedie ‘Blunt Talk’ zag, en hoewel critici er absoluut een hekel aan leken te hebben, verdient de show eerlijk gezegd wat meer liefde.
Terwijl Stewart vooral bekend is van personages als de nobele kapitein Jean-Luc Picard in ‘Star Trek: The Next Generation’ en de burgerrechtenleider Professor X in de ‘X-Men’-films, gaat hij in ‘Blunt Talk’ 100% de tegenovergestelde richting in als kabelnieuwslezer Walter Blunt. Fans zullen misschien verrast zijn dat Stewart zo’n grappig bot heeft, zoals hij beschouwt zijn SNL-aflevering grotendeels als een ramp en schittert bijna altijd in drama’s, maar het blijkt dat Stewart erg grappig is.
Als Blunt kon Stewart zo vulgair en raar worden als hij wilde, en aangezien de serie werd gemaakt door ‘Bored to Death’-showrunner Jonathan Ames en uitvoerend geproduceerd door ‘Family Guy’-maker Seth Macfarlane, was er geen limiet aan de raarheid of vulgariteit. Dat was te veel voor de meeste critici en “Blunt Talk” werd kritisch aan flarden gescheurd, maar het publiek had er een probleem mee dat Stewart zich slecht gedroeg. (Er zijn twee soorten mensen op deze wereld: zij die ervan houden wanneer Stewart laat controversieel F-bommen vallen en degenen die dat niet doen.) “Blunt Talk” kreeg oorspronkelijk groen licht voor 20 afleveringen, opgesplitst in twee seizoenen, en kwam helaas nooit verder dan dat. Het is ook heel jammer, want de brutaal oneerbiedige humor van ‘Blunt Talk’ is tien jaar later nog relevanter.
Blunt Talk brengt nieuwslezers een stap verder
De humor in ‘Blunt Talk’ is zeker niet voor iedereen weggelegd, aangezien die van Seth Macfarlane de neiging heeft tot grof en grof en Jonathan Ames een duistere subversieve humor heeft die soms te gemeen kan overkomen, maar er komt zoveel meer bij kijken dan alleen Sir Patrick Stewart die grote hoeveelheden cocaïne gebruikt of betrapt wordt met een transgender sekswerker in zijn auto. Stewart heeft een uitstekende komische timing en kan echt schokkend zijn (er is een reden waarom co-ster Ricky Gervais kon niet stoppen met lachen tijdens het filmen van “Extras”), en zijn vermogen om de draak te steken met mensen die zichzelf te serieus nemen, is van het volgende niveau. Dat is het echte genie van ‘Blunt Talk’, omdat het erop wijst hoe belachelijk het is dat nieuwslezers beroemdheden zijn geworden. Het is een behoorlijk harde aanval op kabelnieuwsnetwerken en de 24-uursnieuwscyclus, waarbij feiten er minder toe doen dan kijkcijfers, maar het is ook een serie waarin de hoofdpersonen allemaal een aflevering doorbrengen waarin ze hun seksuele problemen beschrijven. Het is raar, het is geweldig, het is af en toe verrassend zoet, en er is echt niets vergelijkbaars.
Helaas is ‘Blunt Talk’ op geen enkel streamingplatform beschikbaar, hoewel je de serie of afzonderlijke afleveringen digitaal kunt kopen. Het is zeker de moeite waard om te kijken in een tijd waarin kabelnieuwslezers zoveel macht en bekendheid hebben verworven, en zelfs als dat niet jouw ding is, is het de moeite waard om eens te kijken om te zien hoe Stewart zich echt losmaakt. Walter Blunt is een van Stewarts meest unieke personages, ook al is hij dat meestal niet tot de beste gerangschikthij verdient nog een blik.
