Christopher Mcholmeen kunstenaar uit Cranbrook, Canada, hoeft niet te worden gevraagd hoe hij zijn kunst maakt – het is direct ter zake. In een visuele cultuur waarin we kunstenaars vaak vragen: ‘welk programma heb je gebruikt?’ Is dit digitaal? Is dit AI?’ Christopher werkt met pen, potlood, krijt, papier – eenvoudig. De enige vraag is: tekent Christopher met zijn niet-dominante hand? Zijn kale en schattige tekeningen zitten vol kinderlijke eigenzinnigheden. Als je niet wist dat Christopher inderdaad een volwassen man is, zou je gemakkelijk denken dat deze door een kind zijn getekend. Het is een interessante kunst, authentiek tekenen als een kind. Of misschien daagt het werk van Chris juist het idee uit van hoe ‘kunst voor volwassenen’ eruit zou moeten zien.
“Ik hou van liefde”, zegt Christopher, daarom bevatten zijn tekeningen vaak figuren, dieren en zelfs bloemen die knuffelen en kussen. “Voelt het niet goed om bemind te worden? Hot-dang, ik weet het – dus mijn tekeningen drukken mijn liefde voor de liefde uit, vooral voor degenen van wie we houden.” Christopher probeert zijn ‘hart te laten spreken’, zijn bewuste gedachten buiten de pagina te houden en laat zijn hand het overnemen terwijl hij de vorm van menselijke figuren samenvouwt in kussende klodders, romantische viltstiftuitstrijkjes en charmante kopvoeters. Hij tekent totdat er niets anders meer is om te tekenen (of in ieder geval totdat hij moet gaan werken of ouder moet worden). Zijn invloeden zijn enorm, te veel om op te noemen, dus neemt hij genoegen met de oude favorieten: de zon, bergen en regen. “Ik ‘ga’ of ‘doe’ gewoon, in het hart van het hart zit een lief kind, dus het is logisch dat mijn stijl een kinderachtige sfeer heeft”, zegt Christopher. “Het maakt me zo blij dat mensen dit begrijpen en liefde delen via mijn tekeningen. Wat een cool, cool ding.”
