Het eerste seizoen van Amazon Prime Video en Freevee’s originele serie “Jury Duty” voelde als een regelrecht wonder. Gemaakt door “The Office”-veteranen Lee Eisenberg en Gene Stupnitsky en uitgebracht op de dienst in 2023was het in wezen een ‘leuke’ grapshow waarin gewone man Ronald Gladden deelneemt aan wat volgens hem de verplichte jurytaak is. Terwijl Ronald met steeds wildere klappen uitdeelt – en accepteert dat het hele ding wordt gefilmd voor een documentaire – weten kijkers thuis dat iedereen behalve Ronald een acteur is, en dit hele ding is bedoeld om hem een beetje bang te maken en hem tegelijkertijd aan te moedigen aardig te zijn en goede keuzes te maken.
Toen het nieuws bekend werd dat “Jury Duty” een tweede optreden zou krijgen, kreunde ik. I geliefd het eerste seizoen, en ik dacht echt niet dat een vervolg de moeite waard zou zijn om te kijken.
Het komt zelden voor dat dit gebeurt, maar bij mij gebeurt het wel zo blij zo verkeerd zijn.
“Jury Duty Presents: Company Retreat” volgt een bekend format: iedereen behalve één man is een acteur, en ze maken zijn omgeving met de minuut vreemder en vreemder om in wezen te zien hoe hij zal reageren. Toen het eerste seizoen in première ging, zei acteur James Marsden, die naast Gladden een verfoeilijke versie van zichzelf speeldeverteld Parade over de bedoelingen van Eisenberg en Stupnitsky. “Wat de producers me in het begin vertelden toen ze het aan mij pitchten, is dat we een heldenreis voor deze man creëren”, zei Marsden, waarmee hij bedoelde dat ze hoopten dat Gladden de gelegenheid zou aangrijpen.
Ik kan echt niet geloven dat ze dit hebben gedaan en ik kan er nauwelijks achter komen hoe, maar in seizoen 2 van ‘Jury Duty’ stopten ze de spreekwoordelijke bliksem terug in de eveneens spreekwoordelijke fles en gooiden ze een vriendelijke vreemdeling in een dementerend bedrijfsretraite… en het is geweldig.
Jury Duty Presents: Company Retreat plaatst een man genaamd Anthony Norman in wonderbaarlijk bizarre situaties – die allemaal nep zijn
Toen ik ging zitten om de eerste drie afleveringen van “Jury Duty Presents: Company Retreat” te bekijken nadat ze op 20 maart op Amazon Prime waren verschenen, was ik verbijsterd toen ik de weliswaar gestoorde maar uiterst grappige situatie zag die ze creëerden voor de gewone man, Anthony Norman. Anthony, die gewoon op zoek is naar een simpele uitzendbaan, stemt er uiteindelijk mee in om assistent te worden van Kevin (Ryan Perez), de extreem neppe HR-manager van een verzonnen bedrijf genaamd Rockin’ Grandma’s Hot Sauce. Kevin vraagt Anthony om met hen allemaal mee te gaan op de retraite en legt uit dat een documentaireploeg met iedereen zal spreken nu de CEO van Rockin’ Grandma’s, Doug Womack (Jerry Hauck), op het punt staat met pensioen te gaan en de teugels over te dragen aan zijn eigenzinnige maar zeer enthousiaste zoon Dougie (Alex Bonifer).
Anthony, godzijdank, lijkt dit allemaal niet raar te vinden – zelfs niet als Kevin een uitgebreid voorstel doet voor Amy (Emily Pendergast, de klantenservicemedewerker van het bedrijf). Waarom is Dat vreemd? Kevin en Amy zijn niet aan het daten, maar ze werden een keer dronken toen ‘My Best Friend’s Wedding’ in een bar plaatsvond en maakten grapjes over trouwen als ze op hun veertigste nog vrijgezel waren. Ze hebben echter nog nooit een date gehad.
Van daaruit gaan de zaken verder, maar net als bij Ronald Gladden in het eerste seizoen van ‘Jury Duty’ belandt Anthony in een leidende positie en neemt hij de rol van Kevin over als ‘Captain Fun’ nadat Kevin beschaamd het resort heeft verlaten. Van daaruit moet hij kleine ruzies oplossen (zoals uitzoeken wie een kist Cool Ranch Doritos heeft gestolen, om te beginnen) en met de klappen omgaan. Het is een understatement om te zeggen dat Anthony zichzelf op bewonderenswaardige wijze vrijspreekt.
Op de een of andere manier vond Jury Duty Presents: Company Retreat een andere onfeilbaar vriendelijke ziel in Anthony Norman
De wereld kan een ruige plek zijn, mensen kunnen wreed zijn, en het gewicht van dit alles kan je zeker belasten. Dat is iets wat ik vanaf de sprong speciaal heb gevonden aan “Jury Duty”. Het is een voorstelling over vriendelijkheidook al doen de producenten en acteurs hun uiterste best om de enige norm in hun midden te alarmeren – en net als Ronald Gladden vóór hem is Anthony Norman een absoluut verbazingwekkende vondst. Hij is vriendelijk, sympathiek en lijkt oprecht geïnteresseerd in de eerlijk gezegd bizarre levens van deze Rockin’ Grandma’s-werknemers die hij net ontmoet.
Neem bijvoorbeeld een scène waarin Amy, nog steeds in de war door Kevins mislukte voorstel, haar collega’s vertelt dat ze een bucketlist wil opstellen met dingen die ze moet doen voordat ze sterft. (In feite is het maken van een bucketlist een suggestie van Anthony.) Amy somt relatief normale dingen op – zelfs als je je overduidelijk absurd voelt omdat ze zegt dat ze hoopt oudejaarsavond op Times Square door te brengen omdat ze ‘van mensenmassa’s houdt’ – die bijna iedereen kan bereiken en duidelijk niet in staat is om groots te dromen. Anthony is echter niet degene die haar vertelt dat ze groter moet denken; een andere acteur, Stephanie Hodge – die de hardgekookte Helen speelt – komt tussenbeide en geeft Amy enkele suggesties. (Ze zijn allemaal te vies om hier opnieuw af te drukken.) Anthony moedigt Amy in plaats daarvan alleen maar aan en zegt zelfs dat hij zal kijken afleveringen van het Fox-drama “Bones” met haar nadat iemand anders volhoudt dat zelfs één aflevering van de serie een plekje op haar bucketlist verdient.
Ik kan nog wel even doorgaan, maar het feit is dat, ondanks een hyperspecifiek concept dat elk moment uit elkaar kan vallen, “Jury Duty” het opnieuw heeft gedaan.
Je kunt op vrijdag nieuwe afleveringen van “Jury Duty Presents: Company Retreat” bekijken op Prime.
