Terwijl het media-apparaat van het Israëlische leger kraait over de moord op de Iraanse Opperste Leider in februari 2026 Ali Khameneien verschillende familieleden, terwijl een puur Israëlische inlichtingendienst triomfeert, vertelt de operationele realiteit ter plaatse een veel complexer verhaal.
De reeks spraakmakende ‘onthoofdingsaanvallen’ die ook de leiding van de Iraanse Islamitische Revolutionaire Garde (IRGC) en Hezbollah in respectievelijk 2025 en 2024 decimeerden, worden door militaire analisten steeds meer gezien als de lange arm van de Iraanse terreurgroep. Mossadmaar als resultaat van een enorme en alomtegenwoordige technologische ontwikkeling in de Verenigde Staten paraplu evenals een diepgaand intern verval binnen het veiligheidsapparaat van Teheran.
Aanbevolen verhalen
lijst van 3 artikeleneinde van de lijst
De paraplu van Washington
Het verhaal van de Israëlische zelfredzaamheid verhult opzettelijk een structurele afhankelijkheid van Washington. De aanval waarbij Khamenei en de hoogste militaire top van Iran omkwamen, was in wezen een gezamenlijke Amerikaans-Israëlische missie. Deskundigen van het International Institute for Strategic Studies (IISS) merken op dat de missie sterk leunde op een doelbank en realtime elektronisch toezicht van de CIA.
De technische voetafdruk komt onmiskenbaar voort uit de grenzen van Langley, de thuisbasis van de CIA in Virginia, en haar mondiale web. Amerikaanse MQ-9 Reaper-drones cirkelden boven Teheran en Shiraz om nauwkeurig richten te vergemakkelijken, terwijl het zware werk van het vernietigen van de geharde raketlocaties van Iran in het zuiden werd afgehandeld door Amerikaanse Tomahawk-raketten en B-52-bommenwerpers.
Dit patroon weerspiegelt september 2024 moord op Hezbollah-leider Hassan Nasrallahwaar de Israëlische luchtmacht meer dan 80 Amerikaanse bunkerbommen van 907 kg (2.000 lb) heeft laten vallen om een commandocentrum 10 meter onder de grond te bereiken.
De CIA volgde Khamenei maandenlang en verzamelde hoogwaardige informatie over zijn patronen. Het was de CIA die bevestigde dat Khamenei die noodlottige zaterdagochtend op het leiderschapscomplex van Teheran zou zijn, wat aanleiding gaf tot een gezamenlijk Amerikaans-Israëlisch besluit om de timing van de aanval van nacht tot dag aan te passen.
Voor het Israëlische veiligheidsapparaat wordt deze overweldigende afhankelijkheid van Washington in eigen land als een overwinning gezien. Mamoun Abu Amer, een in Istanbul gevestigde expert op het gebied van Israëlische aangelegenheden, vertelde Al Jazeera dat dit niet alleen de inspanning van de Israëlische inlichtingendienst is, maar een samenwerking met internationale agentschappen, waaronder de CIA en de buitenlandse inlichtingenafdeling van het Verenigd Koninkrijk, MI6.
“(Israëlische premier Benjamin) Netanyahu heeft dit gebruikt om zijn publiek een persoonlijke politieke overwinning te presenteren – waarmee hij bewijst dat hij met succes de Amerikaanse president in een directe militaire confrontatie met Iran heeft gesleept, een moeras dat eerdere Amerikaanse regeringen en militaire leiders strikt hebben vermeden”, zei Abu Amer.
Wolven in Teheran
In plaats van het verwachte genie van de Mossad te bewijzen, leggen recente operaties een catastrofale ineenstorting bloot in de veiligheidsdiscipline van zijn tegenstanders. De moord in juli 2024 op de politieke leider van Hamas, Ismail Haniyeh, in een streng beveiligd IRGC-pension in Teheran, was geen staaltje van futuristische technologie, maar het resultaat van penetratie van slapers. Het explosief werd de kamer binnengesmokkeld twee maanden vóór zijn aankomst – een prestatie waarvoor lokale medewerkers nodig zijn.
De Israëlische inlichtingendienst heeft jarenlang de verkeerscamera’s van Teheran gehackt, met name rond Khamenei’s terrein aan de Pasteur Street, om een levenspatroon voor zijn lijfwachten op te bouwen. Ze hebben vlak voor de aanval ook lokale mobiele telefoonmasten geblokkeerd om te voorkomen dat de bewakers waarschuwingen zouden ontvangen.
Abu Amer stelt dat deze infiltratie gebruik maakt van sociaal-politieke breuken in plaats van uitsluitend te vertrouwen op de Israëlische technische superioriteit. “De Mossad vertrouwt zelden uitsluitend op zijn eigen agenten en maakt vaak gebruik van buitenlandse proxy’s met een dubbele nationaliteit om deze landen te infiltreren zonder argwaan te wekken,” merkte Abu Amer op.
In Iran en Libanon leunt de Mossad sterk op interne oppositiefracties die om ideologische redenen willen samenwerken. Er wordt ook gebruik gemaakt van lagen van chantage en bedreigingen tegen de meest kwetsbaren.
Abu Amer contrasteert dit met de belegerde en gedecimeerde Gazastrook, waar de nauwe sociale cohesie de Israëlische inlichtingendiensten ernstig beperkte, waardoor Hamas en andere groepen gevangenen konden verbergen en gedurende langere perioden konden opereren ondanks totale Israëlische surveillance.
De Mossad heeft ook op meesterlijke wijze commercieel bedrog uitgebuit. De pageroperatie van september 2024 in Libanon, die resulteerde in tientallen doden en verlies van ledematen onder burgers, omvatte het infiltreren van toeleveringsketens via Europese lege vennootschappen. Door via Unit 8200 geruchten te verspreiden over hun vermogen om smartphones te hacken, dwongen de Israëliërs Hezbollah in de veiligheid van pagers, die ze al in de val hadden gelokt.
Het glazen huis
Hoewel Israël een beeld schetst van regionale en zelfs mondiale onoverwinnelijkheid, blijft zijn eigen thuisfront opmerkelijk poreus. In april 2024 hadden de Israëlische autoriteiten meer dan dertig burgers aangeklaagd wegens spionage voor Iran. Deze rekruten, vaak gevonden via eenvoudige Telegram-berichten, werden via PayPal betaald om spionage met hoge inzet uit te voeren.
Het spionagenetwerk heeft met succes gevoelige locaties gefilmd, waaronder de vliegbasis Nevatim, de haven van Haifa en het hoofdkwartier van de militaire inlichtingendienst Glilot. Iran gebruikte deze coördinaten later voor zijn ballistische raketvergeldingsmaatregelen, waardoor de illusie van een ondoordringbare samenleving werd doorbroken.
Bovendien hebben de gezamenlijke Amerikaans-Israëlische stakingen de aanleiding gegeven een ecologische en humanitaire crisis. Verslaggevers van Al Jazeera in Teheran documenteerden zwarte regendruppels en giftige lucht na ongekende aanvallen op de civiele olie-infrastructuur, waaronder de raffinaderij van Teheran.
Zoals Mohamed Vall van Al Jazeera vanuit Teheran rapporteerde, maken deze aanvallen deel uit van een “psychologische oorlog” die bedoeld is om de Iraniërs bang te maken, waarbij een verschuiving naar totale oorlogvoering wordt benadrukt die gericht is op het levensonderhoud van burgers.
Tactische overwinningen, strategische mislukkingen
De huidige poging om de Israëlische afschrikking te herstellen volgt op een decennialange staat van operationele incompetentie, waaronder de mislukte moord op Lillehammer uit 1973, het vernederende onvermogen om Hamas-leider Khaled Meshaal in Amman in 1997 te vergiftigen, waarin de Jordaanse koning Hoessein de Israëlische leider Benjamin Netanyahu onder druk zette om het tegengif te leveren, en de ontmaskering van 26 Mossad-agenten door de politie van Dubai in 2010.
Ondanks het pure geweld van de recente ‘onthoofdingsaanvallen’ waarschuwen deskundigen dat ze er niet in slagen veiligheid op de lange termijn te bieden. Dit zijn tactische successen, maar strategische mislukkingen, gedreven door de waargenomen tactische en operationele suprematie van Israël, zei Abu Amer.
“Netanyahu beweerde dat de aanvallen op Iran in juni 2025 Israël voor generaties zouden beschermen. Maar acht maanden later wordt de regio opnieuw verwikkeld in oorlog, waarbij raketten heel Israël en Hezbollah bereiken, wat zijn veerkracht ter plaatse bewijst”, zei Abu Amer.
Hij trok een parallel met de Israëlische hoogmoed uit het verleden met betrekking tot de Amerikaanse invasie van Irak, die werd aangeprezen als een toegangspoort tot permanente veiligheid in het Midden-Oosten, maar uiteindelijk zorgde voor instabiliteit op de lange termijn en honderdduizenden Iraakse doden, evenals een hoog dodental onder Amerikaanse troepen.
“Het vertrouwen op moorden op de inlichtingendiensten verandert niets aan de bredere strategische realiteit; het biedt slechts tijdelijke verlichting, terwijl het Israël in conflicten meesleept die het niet alleen kan overleven”, concludeerde Abu Amer.
