De illustraties van Sebastian Curi gaan helemaal over het leren van analoge hulpmiddelen (inclusief gebreken en sproeten)

Sebastian wijkt af van het scherm en geeft de voorkeur aan acrylverf op canvas, niet alleen vanwege de tactiliteit, maar ook vanwege de mogelijkheid om op grotere schaal te werken. Op kleinere schaal gebruikt hij kleurpotloden en ‘rommelige kruisarcering’-kleuren, waarbij hij plezier beleeft aan de lage druk en de kleine inzet. Vroeger had hij een digitaal bestand ergens in een map op zijn schijf, nu heeft hij iets recht voor zich.

Het belangrijkste zijn de drukkerijen van zijn atelier. “We hebben een jaar geleden een pers gekocht en het was erg leuk om het in de studio uit te zoeken. We maken nu reliëfprints met hout. De kleuren mengen, het papier met de hand snijden, de verf uitrekken en op de houten platen aanbrengen”, zegt Sebastian. “Alles aan dit proces maakt me gek en ik vind het geweldig. Ik weet niet veel van printen en wil het graag leren. Iets daarover is voor mij van cruciaal belang.”

Niettemin spelen digitale hulpmiddelen nog steeds een “grote rol” in Sebastians werk. Het is tenslotte de manier waarop hij is opgeleid om te werken, maar nu speelt het een grotere rol bij het documenteren van zijn werk en laat het de wereld alles zien wat er in deze bedrieglijk eenvoudige prenten zit. Sebastian is altijd een gereedschapsgericht persoon geweest – hij leerde hoe hij iets in 3D moest modelleren voordat hij “iets wist over vorm of kleur” – en daarom heeft het leren van het “waarom van de dingen” alles voor Sebastian veranderd.

“Alle kanten maken deel uit van mij. Ik hou van humor en houd er ook van om tekenen serieus te onderzoeken. Ik zie mezelf heel erg als een beeldend kunstenaar. Maar ik neem mezelf ook niet serieus, ik heb samenwerkingen gedaan met allerlei merken die mijn werk op billboards of T-shirts plaatsten”, zegt Sebastian. “Ik ben nieuwsgierig, dus ik probeer nieuwe dingen. Ik kom uit een bescheiden gezin en musea en kunst maakten geen deel uit van mijn opvoeding. Het vinden van kunst in commerciële mainstream-objecten voelt nog steeds als een manier om contact te maken met dat kind dat nog niet weet dat hij van kunst houdt.”