Als David Nihill een filosoof was, zou zijn credo misschien zijn: ‘Ik dwaal af, dus ik besta.’
In plaats daarvan is Nihill een komiek. Soort van. “Ik weet niet of ik in die termen over mezelf denk”, zegt Nihill “Culturele waardering” special heeft 2,5 miljoen views op YouTube. “Ik zou de mijne niet eens komediespecials noemen.”
Nihill is een conversatieverteller die zich zelden op het podium begeeft. “Ik weet niet hoe ik moet optreden”, zegt hij, “maar ik weet wel hoe ik moet praten.”
Zijn huidige show, ‘Taking Tangents’, die hem van 13 tot 17 maart naar Irvine, Pasadena en Los Angeles brengt, is een brede verzameling verhalen, waarbij een deel van het materiaal van show tot show verschuift. We komen er nog op terug, maar eerst een paar raaklijnen.
Nihill, 47, groeide op in Ierland en had moeite met leren, gehinderd door dyslexie – “Ik kwam in het laagste vijf percentiel van het hele land van Ierland voor spelling, en ik spelde mijn naam niet eens goed op de toets” – en een afkeer van wiskunde. Hij voelde zich minderwaardig vanwege zijn moeilijkheden. “Ik viel voor 100% in de categorie ‘Ik ben een idioot'”, zegt hij.
Nihill werd in een beroepsopleiding gestopt en de meeste van zijn vrienden stopten met school. Hij bleef binnen, maar zelfs toen zijn vader aanbood een Super Nintendo voor hem te kopen voor bepaalde wiskundescores, kwam Nihill tekort. Zijn vader kocht hem toch voor hem, zegt hij, ‘maar ik verkocht hem en kocht een motorfiets voor mezelf, ook al was ik vijftien en wettelijk niet oud genoeg om te rijden.’
Hij maakte de middelbare school af en werd een slecht betaalde, overwerkte leerling-elektricien. Dat was genoeg om hem te motiveren om naar de universiteit te gaan; daar ontdekte hij hoe zijn hersenen werkten en hoe hij moest leren. Hij ontwikkelde zelfs een passie voor lezen: zijn laatste show, ‘Shelf Life’, weefde tientallen boekaanbevelingen.
Tijdens ons videogesprek na een show in New York stelde ik één vraag en volgde ik Nihill terwijl hij door zijn persoonlijke geschiedenis slenterde. Hij begon met een verhaal over het springen van een klif in Griekenland en het verbrijzelen van zijn been – een onderdeel van “Tangents” – en ging vervolgens naar Australië, voordat hij in Ierland een masteropleiding bedrijfskunde tegenkwam (ondanks het mislukken van zijn sollicitatie). Een nieuwe vriend daar nam hem mee naar zijn allereerste comedyshow in Glasgow – er zijn zelfs raakvlakken in zijn uitweidingen – voordat hij hem een baan bezorgde bij Enterprise Ireland, het investeringsfonds van de overheid om de Ierse zaken in het buitenland te stimuleren. Dat bracht hem naar San Francisco, onderdeel van de special ‘Cultural Appreciation’. Hij vertrok om zakelijke kansen te zoeken in Mexico, maar kwam door een orkaan op de een of andere manier in Chili terecht, zwierf een jaar naar het noorden, richting Amerika, en scoorde vervolgens een stage in Colombia.
Nihill is een conversatieverteller die zich zelden op het podium begeeft. “Ik weet niet hoe ik moet optreden”, zegt hij, “maar ik weet wel hoe ik moet praten.”
(Jim McCambridge)
Uiteindelijk vindt Nihills verhaal zijn weg naar zijn huidige carrière, die per ongeluk begon. “Het was nooit een droom of een doel”, zegt hij. Een vriend in San Francisco had een dwarslaesie opgelopen en Nihill wilde een inzamelingsactie organiseren, maar was bang voor spreken in het openbaar.
Dat leidt tot een kleine afleiding, terug naar een cursus spreken in het openbaar op de universiteit, waarin Nihill zo bang was dat hij dronken werd vóór zijn presentatie en zichzelf voorstelde ‘als een uitwisselingsstudent uit Zuid-Jemen’.
In San Francisco begon hij met livecomedy om die angst te overwinnen. Ondertussen zorgde zijn zakelijke achtergrond ervoor dat hij een kans zag en richtte hij FunnyBizz op, een bedrijf en conferentie waar komieken leiders uit het bedrijfsleven, zoals Kevin Harrington van ‘As Seen on TV’, leren hoe ze humor kunnen gebruiken om te communiceren. Het bedrijf financierde Nihills vroege dagen in de komedie.
Hoewel Nihill al jaren in Amerika woont, meest recentelijk in Los Angeles, blijft hij hartstochtelijk Iers, wat zijn shows op verschillende manieren vormgeeft.
In Ierland “is het jouw aard om gewoon grappige verhalen te gebruiken.”
Hij zegt dat het bij Amerikaanse stand-up gaat om het grappig maken van een onderwerp, waarbij je streeft naar een tv-spot van vijf minuten vol grappen. Ierse cabaretiers zeggen: “Dit is mij overkomen en ik vind dat grappig. Laat me het gewoon herhalen.”
De nieuwe show is vernoemd naar ’tangens’, zodat Nihill elke avond verschillende konijnenholen kan bezoeken als hij dat wil. “Mijn hoofd is altijd met zestig verschillende dingen bezig”, zegt hij, en hij houdt ervan om zijn verhalen “vrije vorm en ongefilterd” te houden, of hij nu in een pub is of op het podium (of blijkbaar in een interview).
De onderwerpen van de nieuwe show zullen Nihills fans bekend voorkomen: zijn ouders, zijn dwaze gedrag (er zitten dronken capriolen uit de studententijd in een verhaal dat op de een of andere manier uiteindelijk verweven raakt met perssecretaris van het Witte Huis, Karoline Leavitt) en de Ierse cultuur. “Er zijn maar weinig landen die boven hun gewicht uitstijgen op het gebied van sociale rechtvaardigheid en sociale impact”, zegt hij, en hij zoekt altijd naar verbindingen met andere culturen over de hele wereld. Maar de observaties en verbanden die hij legt zijn nieuw.
In New York voegde hij er iets aan toe dat 35% van de Jamaicanen enige Ierse roots heeft, waarbij hij grapjes maakte over “stel je eens voor hoe snel ze zouden zijn zonder dat” (met een knipoog naar legendarische sprinters als Usain Bolt). Maar voor Nihill werkt die grap alleen als hij wordt geplaatst in de bredere context van de interculturele verbindingen, inclusief het feit dat de in Jamaica geboren politieke activist Marcus Garvey zich voor inspiratie op de Ierse onafhankelijkheidsbeweging baseerde.
“Er moet een bepaalde sociale waarde aan zitten”, zegt hij, hoewel hij er snel aan toevoegt dat zijn komedie niet openlijk politiek is. “Mijn vader is een leraar en dat leeft in mij. Humor kan het ultieme instrument zijn voor sociaal activisme. Ik zorg er bewust voor dat mensen hun geest verruimen om deze verbanden te begrijpen. Ik wil komedie waardoor iedereen zich goed voelt en misschien iets leert.”
Nihill op het podium van Hollywood Improv.
(Jim McCambridge)
Dat ‘feel good’-gedeelte staat centraal: terwijl hij de dood van zijn moeder aan kanker vorig jaar bespreekt, laat hij een mooi maar aangrijpend deel van hun laatste dagen samen achterwege. “Dat vermijd ik bewust”, zegt hij, omdat hij een opgewekte stemming wil behouden.
Hij dwaalt echter af om mij het verhaal te vertellen, en het is letterlijk langer dan het aantal woorden van dit hele artikel. “Een heel lang antwoord op een heel korte vraag”, geeft hij toe, voordat hij uitwijkt naar een verhaal over de tijd dat zijn vader zijn visum in New York had overschreden – het houdt in dat zijn vader wordt geïnterviewd op CNN, verwikkeld raakt in een bargevecht en deportatie vermijdt omdat de immigratiebeambte uit County Cork kwam en de vader van Nihill vanaf daar een lied uitbarstte, wat hem een visumverlenging van zes maanden opleverde. De menselijkheid van die scène “in tegenstelling tot een vijfjarige die naar een detentiecentrum wordt gesleept” zou in een toekomstige Nihill-show terecht kunnen komen.
Nihill deelt graag de verhalen die voortkomen uit het observeren en luisteren naar mensen, maar zegt dat hij niet van de schijnwerpers houdt, wat, zo geeft hij toe, komedie tot een vreemde carrièrekeuze maakt. Hij zegt dat hij het liefst verhalen vertelt aan slechts een paar mensen.
“Bij komedie vind ik het leukste dat ik vóór een show een halve reep chocolade eet en de andere helft in de hotelkamer laat liggen”, zegt hij. “Na de show mag ik het afmaken. Dat is echt geluk.”
