Plezier is een essentiële emotie in de bioscoop. Weinigen schijnen het nog te hebben, en degenen die het kunnen cultiveren krijgen lang niet zoveel krediet als hun dichtgeknoopte tegenhangers. Dat is jammer: de endorfinestoot die ontstaat als je in een donker theater zit te gillen en schreeuwen met een groep gelijkgestemde vreemden, is wordt steeds meer onderschat. Maar het is iets dat we nu meer dan ooit nodig hebben. Het trotseert ineenkrimpen of krampen en overtreft soms zelfs de voorspelbaarheid van een film.
Dat geldt vooral voor Ze zullen je vermoordenhet Engelstalige debuut van regisseur Kirill Sokolov. Op zoveel manieren het is meer een graphic novel dan een film: Sokolov lijkt vastbesloten om zowel de coolste als de gekste thriller van het decennium te maken, en dat lukt hem grotendeels. De brutale heldin van Zazie Beetz crasht door filmische splash-pagina’s die de collectieve geest van… Dame Sneeuwbloed, Foxy BruinEn Dageraad van de doden. De Russische regisseur projecteert zijn invloeden ook trots en nadrukkelijk op elk frame, en ze eindigen niet met de grindhouse-hits die mensen als Tarantino inspireerden – of het werk van Tarantino zelf. Ze zullen je vermoorden heeft ook veel te danken aan het werk van Sam Raimi, wiens vreemde huwelijk tussen slapstick en bloedvergieten zoveel inspireert van wat deze film doet werken. Dan is er nog het uitgangspunt van de meidengevechten-satanische cultus, die het rechtstreeks verbindt met de jaren 2019 Klaar of niet. Ja, dit zal je ongetwijfeld doen denken aan andere (sommigen zouden zeggen betere) films. Maar het begrijpt ook de perverse sensatie van het zien hoe alles wat fout kan gaan zo fantastisch in vlammen opgaat.
Een deel van wat bespaart Ze zullen je vermoorden van regelrechte nacho-opwarming is het formidabele laatste meisje. Het is zeldzaam om een zwarte vrouw in een actiefiguur als deze te zien, maar Sokolov krijgt goud met Zazie Beetz, die de ideale balans weet te vinden tussen een grappige machine en een engel van wraak. Haar Asia Reaves (of mijn volgende Halloween-kostuum, gesorteerd) heeft haar hele leven haar zus Maria beschermd tegen hun gewelddadige vader; de flashback waarmee de film opent, laat zien hoe ver ze zal gaan om hun vrijheid te veroveren. Ze schiet haar vader neer als hij hen betrapt terwijl ze van huis proberen weg te rennen, maar aarzelt niet om Maria in de steek te laten als de politie komt opdagen. Ze moet voor die fout boeten met tien jaar gevangenisstraf, waar ze haar vaardigheden met scherp zelfvertrouwen aanscherpt. Ze zullen van pas komen als ze aankomt bij de Virgil, het oude hoogbouwgebouw in New York waar een inmiddels volwassen Maria (Industrie’s Myha’la) heeft naar verluidt als dienstmeisje gewerkt.
Het is zo duidelijk dat de Vergilius een hol van ongerechtigheid is vanaf het moment dat Azië, in de gedaante van een zachtaardige nieuwe meid, de deuropening verduistert. Demonische motieven sieren de gevel, en de voordeur is voorzien van het soort slot dat je eerder in een bankkluis aantreft. De beheerder van het gebouw, Lily (Patricia Arquette, met een zacht Iers tintje), is eveneens super schetsmatig, net als de bewoners die Asia in de lobby ontmoet. Gelukkig verspilt Sokolov geen tijd met het onthullen van het ware gezicht van de Virgil, en Asia komt goed voorbereid om zich een weg te vechten uit de hel die haar te wachten staat. Ze krijgt nauwelijks een oogwenk of een groep poncho-dragende sekteleden met varkensmaskers sluipen haar kamer binnen en proberen haar een mensenoffer te brengen. Maar zodra ze de wapens in handen krijgt die ze in de kast heeft opgeborgen – een kapmes, een jachtgeweer en een paar roestige messen – is het duidelijk dat ze niet zozeer in deze dodelijke val zit als haar ontvoerders bij haar zijn.
De satanische cult-invalshoek wordt hilarisch Looney-tunes upgraden.
Nieuwe lijnbioscoop
Ze zullen je vermoorden gaat all-in in zijn eerste spetterende gevecht, genietend van de hoofden die rollen en de ledematen die exploderen tot bloederige pulp. Wat elders misschien gruwelijke lichaamshorror zou kunnen zijn, is hier een perfecte clou: lichamen botsen dramatisch tegen muren zodra ze zijn neergeschoten, en andere veranderen in spuitende bloedfonteinen zodra ze in stukken zijn gesneden en in blokjes gesneden. Cruciaal is echter dat deze sekteleden zelfs na een gevecht met Azië weer opstaan. Hun deal met Satan heeft hen onsterfelijk gemaakt, waardoor Sokolov grote namen als Heather Graham en Tom Felton kan hergebruiken in meerdere, steeds heftiger gevechten. De regisseur heeft er ook veel plezier in om de grenzen van genoemde onsterfelijkheid op te zoeken, te verleggen Ze zullen je vermoorden naar cartoonterritorium. Een lichaam ploft zonder hoofd naar voren op een van de meest kronkelende (en lachwekkende, belachelijke) momenten van de film; een bedrieglijke oogbal, gescheiden van zijn gastheer na een bijzonder knoestig hoofdschot, rolt rond de Virgil en doet verkenningen over Azië.
Deze visuele grappen, gemaakt met praktische effecten, gaan een heel eind in het geven Ze zullen je vermoorden een duidelijke voorsprong op de films waar het uit bijt. Het is jammer dat er niet meer is: het grootste minpunt van dit verhaal is misschien wel het onvermogen om wat specifieker te worden in de pastiche. Sokolov heeft duidelijk een grote liefde voor pulp en omstandigheden, maar dat is het niet nogal genoeg om die uiteenlopende verhalen in een blender te gooien en de knop op ‘liefdevol eerbetoon’ te zetten.
Die gemiste kans wordt het meest acuut gevoeld door de onwil van de film om de Vergilius niet alleen een gevoel van plaats te geven, maar ook een echte persoonlijkheid. Er wordt een halfslachtig knikje naar gegeven De inval Terwijl Asia naar Maria zoekt, deelt haar gids, de norse conciërge Ray (Paterson Joseph), haar mee dat elke verdieping van de Virgil gewijd is aan één dodelijke ondeugd. De film tovert een gemakkelijke lach uit op een vloer die in wezen één grote orgie is, maar gaat in de deconstructie niet veel verder dan dat. Het is onmogelijk om je niet af te vragen hoe een grondiger onderzoek van deze wereld eruit had kunnen zien – maar Ze zullen je vermoorden moet ook de kern van dit verhaal vinden, zodat de dubbelzinnigheid ervan gemakkelijk te vergeven is.
Ze zullen je vermoorden zou wat meer specificiteit kunnen gebruiken, maar het heeft genoeg hart om het goed te maken.
Nieuwe lijnbioscoop
Geen enkel deel van deze film zou werken zonder een sterke reden om te vechten, en Sokolov voorziet daarin van de plicht van Azië jegens Maria, waarbij bovennatuurlijke absurditeit wordt gefundeerd op zusterlijke angst. Beetz zet Ze zullen je vermoorden op haar rug met opeengeklemde kaken en een bullish houding, maar Myha’la, die een rustigere, kwetsbaardere uitvoering neerzet, geeft de film een delicate ziel. Die verbinding met Klaar of niet dreigt de kop op te steken in het spanningsveld tussen een hardcore overlevende en de familie die ze achterliet, maar Ze zullen je vermoorden verwerkt die dynamiek met een vleugje meer finesse. Wanneer Azië het opneemt tegen een tiental Virgil-sekteleden die Marie gegijzeld houden in een pikdonkere kamer, gewapend met een vlammende bijl, is het onmiskenbaar cool. Maar je geeft ook om deze personages – die, in tegenstelling tot hun tegenstanders, niet onoverwinnelijk zijn. Het plezier en de games hier zijn misschien wel het beste dat we het hele jaar zullen zien, maar het heeft ook het hart om het te ondersteunen, wat de gebreken verder ook zijn.
