Muzikant Bob Dylan, de baanbrekende singer/songwriter, was voor het laatst op het grote scherm te zien – althans in een volledig scripted, niet-documentaire hoedanigheid – in Larry Charles’ dystopische drama uit 2003, ‘Masked and Anonymous’. In de film speelt Dylan een zeer Dylan-achtige muzieklegende genaamd Jack Fate die, na een periode in de gevangenis, wordt ingeschakeld om op te treden tijdens een benefietconcert. Ondanks een indrukwekkende cast is ‘Masked’ een behoorlijk waardeloze film met onduidelijke politiek, amateuristische productie en een luie, freewheelende kwaliteit waardoor de hele film ter plekke verzonnen voelt.
Maar de acteerkeuzes van Dylan zijn altijd een beetje uit het midden geweest. In 1999 speelde hij chauffeur in een neo-noir genaamd “Paradise Cove.” Daarvoor verscheen hij in de thriller ‘Catchfire’ uit 1990, geregisseerd door Alan Smithee (eigenlijk Dennis Hopper). In 1987 had hij een zeldzame hoofdrol in Richard Marquands drama ‘Hearts of Fire’. Deze films heb je waarschijnlijk nog nooit gezien.
Het is maar goed dat Dylan beter bekend staat om zijn muziek, wat hem een aantal prijzen heeft opgeleverd. Hij heeft een Oscar gekregen voor het schrijven van ‘Things Have Changed’ voor de film ‘Wonder Boys’ uit 2001, wat hem ook een Golden Globe opleverde. Hij heeft ook 10 Grammy’s gewonnen, evenals een Grammy Lifetime Achievement Award. Oh ja, en hij is ook opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.
Oh ja, en hij heeft ook een Pulitzerprijs, een Presidential Medal of Freedom, een eredoctoraat van Princeton en een Nobelprijs voor de Literatuur. En meer.
Toevallig heeft hij ook een interessante smaak in films. In het Beacon Theatre in 2019 werd Dylan op band vastgelegd (met de opname gepost op X/Twitter) waarin hij verklaarde dat hij een grote fan was van Martin Scorsese’s controversiële religieuze epos uit 1988, ‘The Last Temptation of Christ’.
Bob Dylan houdt van The Last Temptation of Christ
In de audio-opname zei Dylan, voor de vuist weg:
“Martin Scorsese, hij is daarbuiten. Hij is waarschijnlijk een van de beste regisseurs ooit. Mijn favoriete film, zoals ik hem al eerder vertelde, is ‘The Last Temptation of Christ’. Ik denk dat hij er één dezer dagen een gaat maken voor ‘The First Temptation’. Toch, Marty? (…) Voor mij moet je het gewoon doen.’
Dylan maakte duidelijk een grapje op vaderniveau met zijn ‘First Temptation’-crack; er was niets aan “The Last Temptation of Christ” dat een prequel rechtvaardigde of eiste.
“The Last Temptation of Christ” is uiteraard Scorsese’s zeer controversiële verfilming van het gelijknamige boek van Nikos Kazantzakis uit 1955. Het is een gemoderniseerde biografie van Jezus van Nazareth (Willem Dafoe) en beschrijft zijn leven, met speciale aandacht voor de verschillende menselijke verleidingen waarmee hij te maken kreeg, zelfs als de Messias. In de film van Scorsese was Christus vaak angstig, vaker twijfelachtig en uitte hij zelfs zijn lust. De “Laatste Verleiding” uit de titel is de verleiding van Jezus, terwijl hij gekruisigd werd, om zich een menselijk leven voor zichzelf voor te stellen. Hij kan teruggaan naar zijn vrienden, trouwen met Maria Magdalena (Barbara Hershey) en een heel oude man worden. Hij komt in de verleiding om afstand te doen van de Messias. Het is een onstuimige film over de aard van Christus en de menselijkheid van een goddelijke figuur.
De film had een indrukwekkende cast, met Harvey Keitel als Judas Iskariot, Harry Dean Stanton als Paul en David Bowie als Pontius Pilatus. De controverse rond “De laatste verzoeking van Christus” is hier bij /Film goed gedocumenteerd. Er waren veel protesten van kerkelijke groeperingen die de concepten in ‘Temptation’ godslasterlijk vonden, maar elke film met zo’n woede eromheen is zeker de moeite waard om te zien.
De keren dat Bob Dylan en Martin Scorsese samenwerkten
Bob Dylan hield van de film van Martin Scorsese, en misschien hield Scorsese natuurlijk ook van de muziek van Bob Dylan. Dylan en Scorsese hebben elkaar in hun respectievelijke carrières verschillende keren gekruist, helemaal teruggaand tot de concertfilm uit 1974, ‘The Last Waltz’, die /Film wordt een van de beste muziekdocumentaires aller tijden genoemd. Die film concentreerde zich op de afscheidstournee van The Band, maar bevatte talloze speciale optredens, waaronder een korte set van Bob Dylan.
In 2005 werkten Scorsese en Dylan opnieuw samen, dit keer met Dylan als ster. Het tweetal maakte de 208 minuten durende ‘No Direction Home: Bob Dylan’, wat misschien wel een net zo complete gefilmde biografie is als we ooit van de muzikale legende kunnen hebben. (/Film wordt ook wel “No Direction Home” genoemd, een van de beste muziekdocumentaires aller tijden.) Het lijkt bijna alsof Scorsese en Dylan goed bij elkaar passen. Beiden worden immers doorgaans tot de belangrijkste van alle Amerikaanse kunstenaars gerekend.
Maar Scorsese en Dylan waren nog niet klaar met hun samenwerking. In 2019, Scorsese maakte “Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story van Martin Scorsese.” Die film is een merkwaardige samenwerking, aangezien Dylan en Scorsese ogenschijnlijk verslag deden van de gebeurtenissen uit het echte leven na Dylans ‘Rolling Thunder Revue’-tournee uit 1975, maar ze zich ook ondeugend mengden in interviews met fictieve personages, en enkele valse anekdotes bevatten. Alleen een Dylan-wetenschapper zou misschien meteen kunnen zien welke fragmenten documentaire beelden zijn, en welke fictief zijn. Sharon Stone speelt zichzelf, maar verzint een geheel vals verhaal over haar interacties met Dylan tijdens de “Thunder”-tour. Dylan beweert zelf voor de camera dat hij zich de tournee van 1975 niet herinnert, maar de film van Scorsese is duidelijk bedoeld om de boel te vertroebelen en niet om de boel op te helderen.
