Soms merk je dat je als criticus een beat moet verslaan die zo zwaar is dat je overweegt vervroegd met pensioen te gaan. Voor mij, hier bij Omgekeerddat was de nieuwerwetse van Lionsgate De Vreemdelingen trilogie. Waarmee begonnen is een laffe remake geleid tot een verschrikkelijk hoofdstuk 2maar ik bad dat de epische conclusie zeker niet erger kon worden. Schrijvers Alan R. Cohen en Alan Freedland hadden Bryan Bertino’s meesterlijke zet van rancune-dikke horror die niet meer effectief was, al afgeslacht. De bar was in de hel; de enige beweging was naar boven, toch?
Welp! Als er iets positiefs over te zeggen is De vreemdelingen – Hoofdstuk 3het is dat Renny Harlin’s oorlogsmisdaad van een three-pack voorbij is en ons geen pijn meer kan doen.
Madelaine Petsch rondt haar straf af als Maya, die na de gebeurtenissen van Hoofdstuk 2verstopt zich voor moorddadige Venus-inwoners met smiley-tatoeages. Zoals de film laat zien, draaien alle verdwijningen van Venus om Sheriff Rotter (Richard Brake), die tussenbeide komt om Maya af te handelen. Er is ook de duistere alcoholist George (Gabriel Basso), een van de getatoeëerde onverlaten, die op de loer ligt. Maya’s zus is onderweg, dus het enige wat ze hoeft te doen is volhouden tot de redding arriveert, wat frustrerend en dom misgaat.
Waar de laatste film een smet is op de nalatenschap van het origineel, Hoofdstuk 3 is een niet te overziene schaamte die het einde van een carrière zou kunnen betekenen. Het is zo erg dat Bertino een schadevergoeding zou moeten kunnen eisen De Vreemdelingen‘ reputatie. De enige indrukwekkende kwaliteit over Hoofdstuk 3 is de amateuristische onbekwaamheid van elk aspect op het scherm. Niets werkt gedurende 90 ondraaglijke minuten. We worden gegijzeld door een sausloze, spanningsloze, natte scheet van een outro met minder voortstuwing dan een waterfiets zonder pedalen.
De ondergang begint met het scenario van Cohen en Freedland. Het is één ding om een teleurstellende remake te schrijven, maar het is iets anders om te insinueren dat je de code van het waterdichte concept van iemand anders hebt gekraakt. Alle ogen waren gericht op hun verhaal, dat alleen vloeiend is in verstikkende clichés en stuurloze, halfslachtige ideeën. Je kent die populaire Trey Parker en Matt Stone adviesclip schrijvenwaar ze zeggen dat elke verhaallijn moet worden aangestuurd door “maar” en “daarom?” Cohen en Freedland kiezen voor ‘omdat’ of ‘en dan’, alleen hebben ze niet eens de antwoorden op hun eigen gebroken formule.
Harlin’s opgewonden publiek met glorieuze schlock-achtige Diepblauwe zee of Cliffhangermaar kan er geen greintje spanning of spanning in opbrengen Hoofdstuk 3. Er is een doordringend gevoel van uitputting dat eventuele tonale pieken neutraliseert. De hoofdfotografie van alle drie de films werd achter elkaar opgenomen, en het voelt bijna alsof Harlin verder rolde Hoofdstuk 3dachten zijn cast en crew alleen maar aan hun vliegtuigreis vanuit Bratislava. Er is niets spectaculairs op het scherm; Harlin vult zijn lege canvas met stokfiguren en effen kleuren.
Iedereen geeft het absolute minimum, van scenario tot productieontwerp tot uitvoeringen. Het is jammer, want Petsch was het enige wat te zien was aan de eerste twee benen van de verschrikkelijke trifecta. Hier vecht ze tegen de slaperigheid van paardenkalmerende middelen; zo emotieloos als de wassen beelden van een toeristenval. Basso is op de een of andere manier nog erger, hij spuugt een dialoog uit die mijn publiek om de verkeerde redenen liet huilen van het lachen, tussen gekke oogspreuken die veel meer op een ongeoefend O-gezicht lijken. De opwinding van het jagen en stalken is uitgewerkt en je kunt de pijn van desinteresse in de ogen van acteurs opvangen terwijl scènes voort ploeteren. Misschien komt dat omdat Cohen en Freedland hun personages schrijven als enkele van de saaiste, minst gemotiveerde en terzijde liggende NPC’s die het horrorgenre ooit heeft gezien, wat voor artiesten geen voldoening kan geven.
Ooit het hoogtepunt van deze afschuwelijke films, slaapwandelt Madelaine Petsch door het laatste hoofdstuk.
Leeuwenpoort
Doet Hoofdstuk 3 probeer tenminste iets verhalend geks? Ja, maar – zoals ik tot nu toe in elke recensie heb vermeld – begrijpen Cohen en Freedland zo idioot verkeerd wat Bertino’s De Vreemdelingen stoomwals publiek. Hoofdstuk 3 dwingt betekenisloze achtergrondverhalen door onze strot om elke mystiek over de gemaskerde moordenaars van Venus weg te nemen, door te kiezen voor voorspelbare schurkenopstellingen die de classificatie ‘algemeen’ exotisch laten klinken. Harlin rommelt met nieuwe karakterintroducties, onthullingen over de uitbetaling en bloedige moordscènes met hetzelfde verpletterende niveau van ontgoocheling. Ik heb Uwe Boll-films met meer kalmte en fascinatie gezien; Hoofdstuk 3 kan net zo goed komen met dutjesdekens van het merk.
Als er een film is die meer kapot is dan De vreemdelingen – Hoofdstuk 3 dit jaar bereikte Hollywood een nieuw dieptepunt. Het is ondieper dan een terughoudende vijver, dommer dan bakstenen, en bevestigt Harlins experiment als een van de ergste horrorseries uit de geschiedenis. Ik kan niet geloven dat Lionsgate, zelfs maar een korte seconde, dacht dat dit mogelijk was Angst straat deze bewegingen en veroorzaken opschudding. Je zou me niet genoeg kunnen betalen om de alles-in-één-versie te bekijken die elk hoofdstuk samenvoegt tot één vloeiende speelfilm. Slecht is slecht, ongeacht de bezorgmethode. Waarom jezelf meer dan vier en een half uur martelen, als je bij een snellere negentig minuten al twijfelt aan je geloof in de filmgoden?
