Trans Day of Visibility voelde dit jaar als een slechte grap. De politieke situatie voor trans-Amerikanen is, zoals u ongetwijfeld weet als u dit leest, al geruime tijd nijpend. Zichtbaarheid zonder bescherming is, zoals ze zeggen, een valstrik, en dat is ook zo steeds minder bescherming tegen de dag.
Dat is een deel van de reden waarom ik geobsedeerd ben door de Instagram-post van Ethel Cain van 1 april, bestaande uit een carrousel van prachtige portretten, gelenzen door fotograaf Dollie Kyarn. Opvallend is dat in het eerste portret Cain rechtstreeks in de camera kijkt, zittend op een bed, gekleed in een korset en niets anders – zelfs geen ondergoed. Ja, de geslachtsdelen van Cain zijn volledig zichtbaar in een bericht op Meta’s Instagram in 2026, een bericht dat nog steeds staat op het moment dat dit wordt geschreven.
Er is een waarschuwing voor ‘gevoelige inhoud’ waar je doorheen moet klikken om het bericht te zien, maar het feit dat het überhaupt online staat, voelt als een klein wonder, vooral gezien de talloze manieren waarop Meta dit heeft gedaan gecensureerde translichamen terwijl tegelijkertijd waardoor gebruikers anti-transhaatzaaiende uitlatingen kunnen verspreiden. Er is ook een extra zwart-witfoto van Kaïn vanaf zijn nek in de carrousel, na twee portretten zonder naaktheid.
De sfeer van alle beelden, naakt of niet, is hetzelfde: wazig, vrouwelijk, droomachtig en beslist niet grof of seksueel. Een transvrouw die haar lichaam op haar eigen voorwaarden presenteert, zonder sensatiezucht – zie: de voortdurende obsessie ermee toezicht houden op badkamers en kleedkamers ter wille van de ‘bescherming van vrouwen’ – over translichamen die dit decennium zijn gaan definiëren. Het voelt vooral betekenisvol omdat de kunstenaar op de een of andere manier een fanbase heeft opgebouwd van cis-mensen die vaak Ik weet niet dat ze trans is – probeer dat nu te negeren!
Toen ik de portretten voor het eerst zag, was ik even vol ongeloof, vooral omdat Meta keer op keer overdreven censuur bleek te hebben over transgenders, en ook omdat het April Fool’s was. Maar toen dat ongeloof eenmaal verdween, voelde ik me bijna duizelig. Ik heb altijd het gevoel gehad dat de meeste oproepen tot trans-zichtbaarheid ook op subtiele wijze oproepen tot trans-respectabiliteit zijn, naar versies van trans-zijn die geruststellend zijn voor cis-mensen. Ik vond het geweldig dat de portretten van Cain daar bovenuit lijken te stijgen – niet per se opzettelijk provocerend, maar helemaal niet gericht op het bedienen van het cis-publiek.
Zelfs de beslissing om de beelden de dag na Trans Day of Visibility te plaatsen voelt als een belichaming van de collectieve stemming. Er is geen uitbundig onderschrift over de zichtbaarheid van transgenders, alleen een maan-emoji en eerbetoon aan haar fotograaf. Er is alleen Kaïn, die in de ziel van de kijker kijkt, rustig uitdagend.
