Over het geheel genomen leek Roger Ebert een fan van Clint Eastwood, zowel als acteur als als regisseur. De beroemde criticus kende de filmlegende in zijn tijd zelfs veel sterren toe het uitdelen van een perfecte score aan Eastwood en Matt Damon’s “Hereafter.” Maar er was één Eastwood-film die dat deed Roger Ebert kon zichzelf er simpelweg niet toe brengen meer dan één ster te geven: ‘Pink Cadillac.’
Deze actiekomedie uit 1989 werd geregisseerd door Eastwoods vaste stuntdubbel Buddy Van Horn, die afstudeerde als regisseur met ‘Any Which Way You Can’, het vervolg uit 1980 op het controversiële Eastwood-project uit 1978 “Every Which Way but Loose.” Waar die film een onwaarschijnlijke hit was en de ster het scherm deelde met een getrainde chimpansee genaamd Manis, was Van Horns ‘Any Which Way You Can’ een behoorlijk vervolg, ook al was de kritische reactie niet zo positief. Helaas was Eastwoods volgende samenwerking met Van Horn, ‘The Dead Pool’ uit 1988, niet zo succesvol. Die film kwam bijna onderaan in /Film’s terecht ranglijst van elke “Dirty Harry” -filmen de volgende samenwerking tussen Van Horn en Eastwood was misschien nog erger geweest.
‘Pink Cadillac’ uit 1989 debuteerde in een baanbrekend filmjaar, al was het maar omdat dit het jaar was waarin Tim Burton’s ‘Batman’ een buiging maakte. De zomer van ’89 werd de zomer van ‘Bat-mania’, die uiteindelijk de filmmarketing voor altijd veranderde, waarbij fans massaal naar hun plaatselijke bioscoop kwamen om Burtons innovatieve kijk op de Dark Knight te zien. Tegelijkertijd kleedde Eastwood zich als een smerige nachtclubpromotor en hield hij regels als: “Te veel rauwe kerel voor je, hè schat? Nou, ik kan het geweldig vinden!” Ebert had een hekel aan de film, die niet verrassend een van de grootste flops van Eastwood was.
Roger Ebert was op zijn best verbijsterd door de racisten in Pink Cadillac
‘Pink Cadillac’ deed het over het algemeen niet zo goed, maar vooral bij Roger Ebert, die één ster toekende aan wat gemakkelijk een van de De slechtste films van Clint Eastwood. De criticus hekelde het “idioot gedrag van de meeste personages in de film” en vroeg: “Hoe kunnen we een thrillerscène serieus nemen als de personages dat niet doen?”
In de komedie speelt Eastwood premiejager Tommy Nowak, die de taak heeft Lou Ann McGuinn van Bernadette Peters op te sporen, de vrouw van een blanke supremacistische bendelid. Klinkt hilarisch, nietwaar? Zoals je zou verwachten, is de resulterende film een beetje een puinhoop, waarbij Eastwood verschillende vermommingen aanneemt om zijn sporen te verstrikken, die allemaal ontworpen zijn om zijn lichtere kant te laten zien, maar hem er uiteindelijk alleen maar belachelijk uit laten zien. Terwijl Nowak Bernadette nader onderzoekt, ontdekken we dat er onder de motorkap van haar roze Cadillac $250.000 zit. Dat geld is eigendom van de blanke supremacisten, die ook op jacht zijn, wat leidt tot een kat-en-muisspel tussen Nowak, Bernadette en een gevaarlijke bende dreigende racisten.
Deze ongerijmde mix van elementen lijkt Ebert het meest te storen aan ‘Pink Cadillac’. In een commentaar op de bizarre vermommingen van Eastwood schreef de criticus: ‘Deze dwaasheid zou kunnen werken in een film als ‘Every Which Way But Loose’, maar ‘Pink Cadillac’ heeft een verontrustend subplot over een geheim leger van blanke racisten – en dus lijkt de komedie niet op zijn plaats. Het maakt niet uit dat “Eastwood en Peters geen overtuigende band lijken te voelen of uit te drukken” of dat “er weinig nieuws is in het materiaal.” Nee, het echte probleem voor Ebert was dat Buddy Van Horn en zijn ster lichtzinnig waren in hun behandeling van een verontrustend probleem uit de echte wereld.
Roger Ebert voelde zich zeer ongemakkelijk bij het kijken naar Pink Cadillac
Warner Bros. moet geweten hebben dat het problemen had met ‘Pink Cadillac’, aangezien de verteller van de bioscooptrailer van de film Clint Eastwood tijdens zijn voice-over herhaaldelijk ‘Clint’ noemt – alsof hij wil zeggen: ‘Ik weet dat het er vreselijk uitziet, maar het is je oude vriend Clint!’ Voor Roger Ebert kon niets de manier compenseren waarop “Pink Cadillac” probeerde het probleem van racisme voor de lol te ontginnen.
“Niemand lijkt zich te hebben afgevraagd of de emotionele lading van flagrant racisme thuishoort in een luchtig verhaal als dit – zelfs als de racisten de schurken zijn”, schreef hij in zijn recensie. Volgens Ebert was het gebruik van een leger racisten in een actiekomedie ‘ongepast’, en de criticus gaf zelfs toe dat hij zich ‘ongemakkelijk’ voelde toen de leider van deze bende ‘de gebruikelijke litanie van racistische beledigingen opsloeg’. Kortom, Ebert drong er in wezen bij Eastwood op aan om attenter te zijn bij zijn behandeling van echte sociaal-politieke kwesties. ‘In de tijd waarin we leven’, schreef hij, ‘moet de belediging van zulke woorden in acht worden genomen, en mogen ze niet gedachteloos worden gebruikt.’
Er valt echt weinig aan te bevelen met ‘Pink Cadillac’, tenzij je het leuk vindt om te lachen om Eastwood die zich door een van zijn slechtste films heen worstelt. Een van de enige hoogtepunten van deze vergeten komedie uit de jaren 80 is wanneer Eastwood en Jim Carrey elkaar kort kruisenwaarbij Dirty Harry een van zijn beste fronsen ooit in de richting van Carrey uit het begin van zijn carrière gooit terwijl hij optreedt op een casinopodium. Voor het overige is de film onbedoeld hilarisch, aangezien Eastwood zijn uiterste best doet om zich in te zetten voor materiaal dat het publiek altijd om hem zou laten lachen, in plaats van met hem. Of, in het geval van Ebert, een zeer ongemakkelijk gevoel.
