De engste film van Netflix met een R-rating maakt zijn hype waar

Door Robert Scucci
| Gepubliceerd 1 minuut geleden

Telkens wanneer een horrorfilm wordt beschouwd als ‘de engste film van het jaar’, benader ik deze met behoedzaam enthousiasme. Ik begrijp de marketing erachter, en de veronderstelling dat als je elke Halloween maar een paar nieuwe horrorfilms bekijkt voordat je je terugtrekt in je beproefde, gezellige slasher-klassiekers van weleer, het logisch is. Wanneer De bezwering uitkwam in 2013, ik herinner me dat mijn gewone horrorvrienden erdoor werden weggeblazen, en terecht. Ik heb er enorm van genoten. Het is een geweldige film. Maar ik kijk de hele tijd naar horrorfilms, terwijl ze doorbranden Halloween, Vrijdag de 13eEn Een nachtmerrie in Elm Street elk jaar als een uurwerk en niet veel anders.

Dat wil zeggen dat ik het niet kocht toen ik hoorde dat het uit 2017 kwam Veronica wordt beschouwd als een van de engste films Netflix. Het is in wezen een Spaanstalige versie van je klassieke, angstaanjagende plot op het Ouija-bord, dus mijn verwachting was meer van hetzelfde, maar dan met ondertitels (neem geen genoegen met de Engelse dubs). Tot mijn vreugde regeert deze film eigenlijk en is hij ontzettend eng.

Laat dit nu niet verdraaien. Als je een aantal van dit soort films hebt gezien, is dit de norm. Veronicaen zijn prequel, 2023 Zuster Doodzijn vrij standaard in hun verhalen, maar de uitvoering is hier alles. Geluidsontwerp, cinematografie en een stel competente maar onbekende acteurs, voor mij tenminste onbekend, zorgen voor een solide kijkervaring. Sterker nog, de wereld die hier wordt gebouwd, is een solide franchisegebied. Al zou ik liegen als ik zou zeggen dat schrijver-regisseur Paco Plaza bij het uitgangspunt moet blijven.

Hij vond de perfecte balans tussen wereldopbouw en de kijker net genoeg laten zien zonder de illusie te verbrijzelen. Als hij doorgaat met meer sequels en prequels, vrees ik dat de magie zal verdampen en dat we mindere films zullen krijgen, omdat de kennis het punt van geloofwaardigheid zal overschrijden, vergelijkbaar met de latere Conjuring-films die een merkbare kwaliteitsvermindering zagen.

Veronica is jouw klassieke ouijabordplot

speelt zich af in 1991, Veronica begint aan het einde als een detective de plaats delict onderzoekt, het huis van onze titulaire hoofdpersoon. Tekst op het scherm vermeldt dat de gebeurtenissen in deze film gebaseerd zijn op zijn politierapporten, en dat alles terugspoelt naar een paar dagen eerder, wanneer de zaden voor de huidige ramp worden geplant. We maken kennis met de 15-jarige Veronica, haar jongere tweelingzusjes Lucia (Bruna Gonzalez) en Irene (Claudia Placer), en haar jongste broer Antonito (Ivan Chavero). Veronica’s moeder werkt nachtdiensten als serveerster en is overdag meestal afwezig omdat ze slaapt, waardoor huishoudelijke taken en secundaire ouderlijke taken aan haar oudste dochter worden overgedragen. Hun vader is overleden en zal uiteindelijk de voornaamste bron van conflicten worden.

Deze gezinsdynamiek is belangrijk Veronica omdat ze een zeer verantwoordelijke tiener is. Ze haalt de kinderen elke dag op, zorgt voor de maaltijden en maakt ze klaar voor school. In alle opzichten is ze een braaf kind. Maar ze is ook een tiener, en tieners doen domme dingen omdat hun hersenen nog niet helemaal gaar zijn. De eindeloze lijst met verantwoordelijkheden, nog verergerd door de mate waarin ze haar vader mist, duwt haar richting een ouijabord dat ze tijdens schooltijd met haar vriendinnen Rosa (Angela Fabian) en Diana (Carla Campra) wil gebruiken, terwijl alle anderen in de klas naar de zonsverduistering op het dak kijken. Nadat ze met succes de andere kant heeft bereikt en contact heeft opgenomen met haar vader, krijgt Veronica stuiptrekkingen, schreeuwt ze bloedige moord en wordt ze wakker in het kantoor van de verpleegster.

Doodsbang voor wat er is gebeurd, houdt Veronica het incident geheim en blijft ze het huishouden runnen, maar de zaken beginnen te mislukken. Ze ziet schimmige figuren in de nacht en raakt in trance. Wanneer deze afleveringen plaatsvinden, verliest Veronica de tijd uit het oog en merkt ze dat ze Antonito pijn doet als ze eruit springt. Terwijl Veronica bijvoorbeeld in trance is, denkt ze dat ze tegen een demon van haar kleine broertje vecht. Wanneer de realiteit terugkeert, lijkt het erop dat ze hem probeert te wurgen terwijl hij slaapt.

Veronica escaleert op deze manier, zoals je zou verwachten, en sommige van haar visioenen zijn werkelijk verontrustend. Op zichzelf zijn de beats redelijk standaard, maar de cinematografie van Pablo Rosso, de montage van Marti Roca en de partituur van Chucky Namanera duwen de film naar een hoger horrorgebied voordat de term volledig de grond in ging.

Sister Death bouwt de kennis perfect uit

Hoewel de blinde non met de bijnaam Sister Death (Consuelo Trujillo) slechts in geringe mate aanwezig is Veronicawordt haar achtergrondverhaal volledig onderzocht in de prequel van de film. In VeronicaZuster Death, die zichzelf verblindde toen ze jonger was, zodat ze niet langer de demonen zou zien die haar achtervolgden, treedt op als een spirituele gids die Veronica probeert te helpen de demonische krachten die spelen te bestrijden. In Zuster Dooddat zich afspeelt in 1939, leren we dit oorsprongsverhaal en zien hoe alles op zijn plaats valt.

Hier wordt de mythologie van de zonsverduistering uitgebreid als een jonge zuster Death, eigenlijk genaamd Narcisa (Aria Bedmar), boze geesten tegenkomt die haar lijken te volgen waar ze ook gaat op de meisjesschool waar ze lesgeeft. Er is een onvoltooid beulspel op de muur van haar slaapkamer getekend en het gemompel van een sadistische spirituele aanwezigheid die bekend staat als Socorro (Almudena Amor), die het niet alleen voor Narcisa heeft, maar ook voor zuster Julia (Maru Valdivielso) en moeder-overste (Luisa Merelas).

Rug aan rug, Veronica En Zuster Dood zijn meer dan solide inzendingen en soms echt angstaanjagend. De eerste leunt beter aan bij het bezitsplot dan ik me had kunnen voorstellen, terwijl de laatste het achtergrondverhaal voldoende details geeft om het uitgangspunt te verkopen, maar met genoeg mysterie om je geboeid te houden. Ik ben bang dat als we een derde of vierde film in dit universum krijgen, de hele zaak uit elkaar kan vallen. Niets wordt hier overdreven uitgelegd, en die terughoudendheid werkt in het voordeel van de mythos en veroorzaakt een flink aantal angsten voor zowel gewone als die-hard horrorfans.

Hoewel ik denk van niet Veronica En Zuster Dood zijn de engste horrorfilms die op Netflix worden gestreamd, ik zou ze op hetzelfde voetstuk zetten als Een klassiek horrorverhaal En De zwarte telefoon zeker. Nu hoef je ze alleen maar te bekijken en er zelf achter te komen.