ALTO ILA, Ecuador — Tijdens een recente reis naar de Ecuadoriaanse Amazone-junglebesefte Ramón Pucha dat hij werd gevolgd. Verse poemasporen stonden nu langs het pad naast zijn eigen voetafdrukken. Onaangedaan vervolgde hij zijn tocht, volledig gefocust op de kostbare lading die hij vervoerde: zaden van enkele van ’s werelds meest bedreigde plantensoorten.
Pucha en zijn familie hebben jarenlang hun eigen stukje jungle gereconstrueerd met geredde diersoorten op een boerderij van 32 hectare genaamd El Picaflor in de inheemse Quichua-gemeenschap van Alto Ila, 128 kilometer ten zuidoosten van de hoofdstad Quito.
“Ik heb een passie voor de natuur, voor planten en voor dieren”, zegt Pucha, 51, en merkt op dat zijn drang om het milieu te beschermen zo intens is dat veel mensen in zijn gemeenschap hem als “gek” beschouwen.
Om bedreigde plantensoorten te redden, waagt Pucha zich diep de jungle in, vaak alleen, voor maximaal vijf dagen achter elkaar. Meer dan eens zei hij dat hij met lege handen terugkeerde omdat – als gevolg van klimaatverandering En ernstige droogtes in de hele regio – veel van de grote bomen waren gestopt met het jaarlijks produceren van zaden.
Zodra de zaden thuiskomen, neemt Pucha’s vrouw, Marlene Chiluisa, de leiding over. Ze plant ze in geschikte grond en compost, zodat ze kunnen uitgroeien tot planten die vervolgens in het regenwoud worden herplant. De familie deelt zelfs de vruchten van hun arbeid en verkoopt of schenkt een percentage van de planten aan buren die zich inzetten voor bosherstel.
Jhoel, de 21-jarige zoon van het echtpaar, is in de rol van zijn vader gestapt als opvolger van het gezin. Als deskundige botanicus beweegt hij zich door het bos en identificeert planten met gemak aan de hand van hun gebruikelijke, traditionele en wetenschappelijke namen. Hij dient ook als gids en brengt bezoekers over de turbulente Ila-rivier in een onzeker vaartuig gemaakt van houten planken die aan een boei zijn vastgemaakt.
Maar ondanks al hun inspanningen blijft de strijd van het gezin een eenzame strijd.
“Niemand geeft ons enige stimulans – niet de regering, niet stichtingen, niet wie dan ook,” zei Chiluisa.
Het Ecuadoraanse ministerie van Landbouw en Veeteelt erkent het belang van het werk van de familie en noemt El Picaflor een ‘levend laboratorium’ en een vitale zadenbank in een gebied dat getekend is door vijftig jaar constante loggen.
Maar terwijl Ecuador het eerste land was dat dat deed de “rechten van de natuur” in zijn grondwet verankerenis die reputatie nu in gevaar. Milieuactivisten en inheemse groeperingen waarschuwen dat het besluit van president Daniel Noboa om het Ministerie van Milieu samen te voegen met het Ministerie van Energie en Mijnbouw een bedreiging vormt voor het landschap dat de familie probeert te redden.
Terwijl hij over het terrein loopt dat ooit dorre weilanden was, pauzeert Pucha om de planten te observeren en beschrijft hij het unieke doel van elk ervan.
Zijn ogen lichten op als hij naar een kleine, groeiende boom wijst, die volgens hem nu zeldzaam is in het gebied: een fijne houtsoort die over 100 jaar volwassen zal worden. Hoewel hij weet dat hij het nooit volgroeid zal zien, blijft hij toegewijd aan zijn missie.
“Dat is mijn erfenis voor mijn kinderen en voor de mensheid”, zegt hij, waarbij hij opmerkt dat deze soorten essentieel zijn voor het voortbestaan van de Amazone, omdat ze dienen als medicijn voor de mens en als voedselbron voor de dieren die het bos op natuurlijke wijze herbeplanten.
___
Volg AP’s berichtgeving over Latijns-Amerika en het Caribisch gebied op https://apnews.com/hub/latin-america
