De snijplank is misschien wel het meest gebruikte voorwerp in je keuken, maar het ontwerp is sinds 3000 v.Chr. niet wezenlijk veranderd. toen de oude Egyptenaren platen hout begonnen te gebruiken voor de bereiding van voedsel.
De snijplank moet veel werk verzetten: hij moet messporen absorberen, uiensap opnemen en groot genoeg zijn om groenten en restjes op te bergen. Dagelijks worden thuiskoks geconfronteerd met het logistieke probleem waar ze de peterselie die ze zojuist hebben gehakt, moeten laten als ze verder gaan met de wortels. Tegen het einde van de maaltijdbereiding ligt het aanrecht bezaaid met voedselverspilling en vol met niet-bijpassende kommen met ingrediënten.
Het lijkt een klein ongemak, waar de meesten van ons dagelijks mee te maken krijgen. Maar Tom Palmer geloofde dat de eenvoudige snijplank verbeterd kon worden. Palmer had acht jaar als auto-ingenieur bij GM gewerkt en leiding gegeven aan een team van 54 medewerkers die aan de Cadillac Escalade werkten. Maar daarnaast was hij een obsessieve houtbewerker. “Zodra ik mijn huis kocht, wilde ik er meubels voor maken”, zegt hij. “En een van de eerste dingen die je begint te maken zijn snijplanken.”
Hij maakte er een voor zijn ouders en voegde er een klein afvalbakje aan toe dat met magneten met elkaar verbonden was. Ze bleven hem vertellen hoe nuttig het was. Dus bleef Palmer sleutelen aan het ontwerp, voegde schalen aan de zijkant toe en heroverwoog de materialen.
Twee jaar ontwikkeling later lanceert hij Voorbereiding. Het is een modulair snijplanksysteem, het Chef Station genaamd, met vier verschillende bakjes die met magneten aan drie zijden van de massief houten plank kunnen worden bevestigd om ingrediënten en restjes vast te houden. De set wordt geleverd met siliconen voeringen voor de dienbladen die in de vaatwasser kunnen, evenals roestvrijstalen voeringen die ovenbestendig zijn om te koken.
Je kunt ook een extra plank kopen die aan de bovenkant vastklikt om groenten en vlees te scheiden. “Als we een systeem konden creëren dat goed was voor koken, serveren en bewaren, zouden we iets kunnen hebben dat mensen zouden willen”, zegt Palmer over zijn ideeën voor het ontwerp.
Er zit echter een addertje onder het gras. Het volledige Prepwell-systeem kost $ 545, en als je het extra bord of de deksels wilt, kost dat je respectievelijk nog eens $ 75 en $ 35. Dit maakt het product van Palmer grofweg tien keer duurder dan de gemiddelde snijplank op de markt – en aanzienlijk meer dan zelfs hoogwaardige snijplanken zoals Boos Blocks, waarvan de duurste planken ongeveer $300 kosten.
Toen ik het Prepwell Chef Station testte, was ik onder de indruk van hoe zorgvuldig het is ontworpen voor dagelijks gebruik. Het bord en de dienbladen klikken allemaal perfect in elkaar, waardoor ik een nette werkplek kon creëren. Terwijl ik de asperges, tofu en groene uien sneed, schoof ik ze in aparte bakjes. Toen ik begon met koken, kon ik ze op het juiste moment in de pan gooien. Het aanvullende bord was voor mij een game-changer. Ik ben gewend om te wisselen tussen vlees- en groenteplanken. Maar dit systeem maakte het proces naadloos.
Palmer geeft toe dat zijn product duur is, maar hij zegt dat hij er een markt voor heeft gevonden. Om de eerste inventarisatie te financieren, wendde hij zich tot Kickstarter en lanceerde een campagne die afgelopen herfst liep. De campagne heeft 1.380 voorbestellingen opgeleverd, die hij zojuist heeft verzonden, en de website van het merk is nu actief en klaar voor nieuwe klanten.
Misschien is het niet verrassend dat een ultra-high-end snijplank succes boekt. Amerikanen geven meer uit aan hun keukens dan ooit. De Amerikaanse markt voor keukengerei is dat wel voorspelling zal groeien van 20,37 miljard dollar in 2024 naar 37,19 miljard dollar in 2033. Onze obsessie uit het pandemietijdperk met het verbeteren van het huiselijk leven is nooit helemaal verdwenen, en veel mensen hebben de kookgewoonten behouden die ze tijdens de lockdown hadden ontwikkeld.
Voeg daarbij het feit dat jongere generaties veel geven om hoe de producten in hun keuken eruit zien, en de groei van esthetisch verantwoorde kookgereimerken als Caraway en Our Place is logisch. Deze trends vormden Palmers benadering van Prepwells ontwerp. “Als je vrienden zou uitnodigen voor een etentje, zou je dit dan achterwege laten, of zou je het willen verstoppen?” vraagt hij.
Palmer zegt dat zijn doelgroep iedereen is die ooit een snijplank in de voorraadkast heeft gestopt voordat de gasten arriveerden. Terwijl hij de klanten bestudeerde die zijn Chef Station tot nu toe hebben gekocht, ontdekte hij dat dit onder meer designobsessieve mensen, serieuze thuiskoks zijn die bereid zijn te betalen voor een beter systeem, en pasgetrouwde stellen die investeren in de inrichting van hun eerste huis.
Een jaar geleden besloot Palmer zich serieus op Prepwell te concentreren. Hij ging naar zijn manager bij GM en vroeg om twaalf maanden verlof om te zien of hij dit bedrijf kon laten draaien. Zijn manager was het daarmee eens. En zijn opleiding is een grote troef gebleken tijdens het hele R&D-proces.
Palmer heeft zijn carrière besteed aan het beheren van fabrieksrelaties, het houden van leveranciers aan tijd- en kwaliteitseisen en het ontwerpen voor productie op schaal. Dit kwam allemaal van pas toen hij met buitenlandse partners samenwerkte om van zijn originele handgemaakte prototypes naar massaproductie te gaan. “Als je de productie hebt doorlopen”, zegt hij, “leer je over de faalpunten in het systeem. Wat ik ook ontwerp, moet waterdicht zijn.”
Bij het ontwerpen voor auto’s weet Palmer bijvoorbeeld dat het zinvoller is om voor elk onderdeel gespecialiseerde fabrieken te kiezen, ook al is het gemakkelijker en gestroomlijnder om één enkele fabriek te vinden die ze allemaal kan maken. Voor Prepwell heeft hij aparte fabrieken voor staal en hout gevonden. Om meer te weten te komen over hun kwaliteitscontroleprocessen, bezocht hij de fabrieken persoonlijk.
In het verleden zouden veel direct-to-consumer-merken risicokapitaal aantrekken om een product als dit te lanceren. Maar Palmer heeft ervoor gekozen die route niet te volgen. Voor iedereen die de DTC-hausse begin jaren 2010 heeft gezien – de startups op het gebied van matrassen, bagage en handdoeken die durfkapitaal op Facebook-advertenties verbrandden zonder ooit winst te maken – lijkt de aanpak van Palmer een opzettelijke correctie. Prepwell toont betaalde advertenties op Meta, maar de wiskunde is simpel: verkoop meer dan je uitgeeft, en schaal vanaf daar.
Een paar weken na de lancering van de website van Prepwell zegt Palmer dat het bedrijf al winstgevend is. “We proberen een fondsenwerving zo lang mogelijk uit te stellen”, zegt hij. ‘Gewoon het opstarten zo lang als we kunnen.’
